ความถึงพร้อมแห่งธรรมกาย : หน้า 42/108

ผู้ลงที่เพราะถึงพร้อมด้วยลักษณะของผู้คงที่พึงทราบความว่า ก็ด้วยคำว่า บุดดศัพท์ ในพระคาถานี้นั่นแล ชื่อว่าเป็นอัน พระเถระพยากรณ์พระอรหัดผลแล้ว เพราะแสดงถึงความที่ ดนเป็นผู้เกิดตามพระบรมศาสดา อ: ไ ภควโต รูปกะธมมาพพิมปกคิทชนิด [๓๗! “รูเป สเล สมาธิมห อยู่ คาโน วุคา ว:คุคิยา อสมสโม ปณแาย จ.ธสาทโส ธมฺมจกทปปวดูดเฉด คำว่า “ธรรมกาย” ในคัมภีร์อรรถกถาชุททกนิกาย พุทธวงศ์ ชื่อ มธุรัตถวิลาสินี (รจนาโดยพระพุทธทัตตะเถระ ซึ่งอยู่ในคราวเดียวกันกับพระพุทธโฆสาจารย์) เล่มที่ ๕๐ ข้อ ๓๗ - ๓๔ หน้า ๓๔ ว่า อิทานิ ภควโต รูปกายธมฺมกายสมฺปตฺติทสฺสนฺตฺถ์ “รูเป สีเล สมาธิมฺหิ ปญฺฌาย จ อสาทิโส วิมุตฺดียา อสมสโม ธมฺมจกฺกปฺปวตฺตเนติ ธ 0 คาถา วุตฺตา. แปลว่า : บัดนี้ เพื่อแสดงความถึงพร้อมแห่ง รูปกายและ ธรรมกายของพระผู้มีพระภาคเจ้า ท่านพระสังคีติกาจารย์ จึง กล่าวคาถานี้ว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้า ไม่มีผู้เสมอเหมือนในพระรูป ในศีล สมาธิ ปัญญา และวิมุตติ ทรงเสมอกับพระพุทธเจ้า ที่ ไม่มีใครเสมอในการประกาศพระธรรมจักร ฯ” ขยายความ จากข้อความในอรรถกถาที่ยกมาข้างต้น คำว่า ความถึงพร้อมแห่งธรรมกาย มีศีลขันธ์เป็นต้น (สีลกฺขนฺธาทิธมฺมกายสมปฤติยา) ตามมติของพระ อรรถกถาจารย์ท่านกล่าวหมายถึง ความถึงพร้อมแห่ง พระธรรมขันธ์ ๕ คือ ศีลขันธ์ สมาธิขันธ์ ปัญญาขันธ์ วิมุตติขันธ์ และวิมุตติญาณทัสสนขันธ์ ว่าโดยพิสดารก็ได้ พระธรรมขันธ์ ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ ทั้งหมดนี้ประชุม รวมลงในธรรมกายหรือมีในธรรมกายของพระผู้มีพระภาค ทั้งสิ้น เพราะพระผู้มีพระภาคเจ้ามีธรรมขันธ์เป็นกายหรือมี ธรรมขันธ์เป็นสรีระที่แท้จริง ดังพระฎีกาจารย์กล่าวไว้ใน สารัตถทีปนิฎีกา ๔ ปริวารวรรณนาว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีพระธรรมขันธ์ กล่าวคือ ศีลขันธ์ สมาธิขันธ์ ปัญญาขันธ์ วิมุตติขันธ์ วิมุตติญาณ หัสสนขันธ์ เป็นพระสรีระกาย” ค่าวว่า กาย มีความหมายว่า เป็นที่รวม ดังเช่น รูปกาย(กายที่มีรูป) เป็นที่รวมแห่งอวัยวะน้อยใหญ่ และ ธรรมทั้งหลายมีผมเป็นต้น เหมือนตัวของช้างตัวของรถ เป็นต้นฉันใด ธรรมกาย ย่อมเป็นที่รวมแห่งธรรมขันธ์ ๔ มี ศีลขันธ์เป็นต้นฉันนั้นเหมือนกัน ดังนั้น ท่านผู้มีปรีชาปัญญาทั้งหลาย หากพบ คำว่าธรรมขันธ์มีกล่าวไว้ในที่ใดในคัมภีร์พระพุทธศาสนา จึงพึงเข้าใจเถิดว่า ท่านหมายเอาความถึงพร้อมแห่ง พระธรรมกาย หรือ หากได้ยินว่าท่านผู้ใดเข้าถึงหรือถึง พร้อมด้วยธรรมขันธ์ ๕ ก็พึงเข้าใจเถิดว่า ท่านผู้นั้นเป็น ผู้ถึงพร้อมด้วยพระธรรมกาย เหมาะเป็นเนื้อนาบุญของโลก ไม่มีนาอื่นยิ่งกว่า ดังเช่นที่พระผู้มีพระ ภาคเจ้าตรัสไว้ในศีลสูตร ผาสุวิหารวรรค อังคุตตรนิกาย (เล่มที่ ๒๒) ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุ ผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมเป็น ผู้ควรคำนับ เป็นผู้ควรของต้อนรับ เป็น ผู้ควรของทำบุญ เป็นผู้ควรทำ อัญชลี เป็น เนื้อนาบุญของโลก ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ธรรม ๕ ประการเป็น ไนน คือ ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล ๑ เป็นผู้ถึงพร้อม 10. ค. พ.ศ. bam