การปฏิบัติธรรมและความพอดีในชีวิต : หน้า 65/108

และด้วยเหตุผลนี้คอลัมน์นี้จึงถือกำเนิดขึ้น แต่ ด้วยความเป็นจริงการจะเขียนถึงบุคคลคนหนึ่งอย่าง ต่อเนื่องไปนานๆ นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก ดังนั้นผู้ เขียนจึงให้ชื่อคอลัมน์นี้ว่า “คุยกันถึงวันดีๆ ที่สดใส” เพื่อ ขอเป็นโอกาสได้ว่า บรรยากาศการปฏิบัติธรรมเก่าๆ มาเล่า ให้คนรุ่นหลังได้รับทราบถึงความเป็นไปของคนรุ่นเก่าที่รัก การปฏิบัติธรรมว่าได้ฝึกตัวกันมาอย่างไรจึงมีธรรมะตลอด จนความรักความเข้าใจซึ่งกันและกันยั่งยืนยาวนานและ * แน่นแฟ้น ประกอบกับเดือนนี้เป็นวาระที่เรือนกายของป่า สลายแล้วด้วยไฟแห่งสภาวะธรรมกายทอประกายออกจาก ใจที่เต็มไปด้วยความรักเคารพของลูกหลาน ฉบับนี้จึงน่าจะ เป็นฉบับที่เขียนถึงป่าได้เต็มที่กว่าฉบับใด ๆ เพื่อจะได้เก็บ ไว้เป็นความทรงจำถึงนักปฏิบัติธรรมวิชชาธรรมกายผู้ทอด ทุ่มชีวิตให้กับการทำงานเพื่อสืบสานพระพุทธศาสนาอย่าง ไม่เคยร้างราเลยแม้ลักรอบหนึ่งลมหายใจในแต่ละวัน และ ถ้าหากบังเอิญมีใครถามว่าผู้เขียนทราบได้อย่างไรว่าป่าเป็น เช่นนั้น ผู้เขียนตอบได้ทันทีว่าเป็นเพราะป่าทราบดีว่า ทั้งหมดของถนนชีวิตล้วนทอดเช้าสู่การถูกครอบงำด้วย สาระแห่งทุกข์ที่ป้าสัมผัสด้วยประสบการณ์จริงของชีวิตมาแล้ว และสิ่งเหล่านี้นี่เองเป็นเหตุให้ป่าเห็นแจ้งในทุกข์เหล่านั้น ด้วยธรรมะที่พากเพียรปฏิบัติมาช้านาน ธรรมะวิชชาธรรมกายทำให้ป่าเห็นความแตกต่าง ระหว่างสุขนอกกับสุขในได้แจ่มชัด ได้เห็นจริงถึงวิถีทางที่ ทุกข์ภายนอกเทกรอกเข้าไปในใจว่าโหดร้ายยิ่งนัก ได้สัมผัส ถึงความแสนกลที่สร้างกรอบแห่งทุกข์เพื่อห่อหุ้มกาย ด้วยความสงบสบายทั้งภายนอกภายในผสมผสานกัน เป็นความพอดีที่ให้ความมั่นใจขณะวางใจลงกลางตัว เพราะความพอดีจะทำให้เกิดความโล่งเบาได้ง่าย สัมผัส กระแสดึงดูดกระชับตรงกลางกายได้ดี แล้วความพอดีที่ถึง พร้อมจะทําให้เกิดความพอใจที่แล่นซ่านไปทั้งห้วงของ ดวงใจเพื่อเปิดหนทางให้ความสว่างใสผุดพรายเป็นประกาย ขึ้นในกลางของกลางนำทาง “ดวงธรรม” ที่ตามขึ้นมาติดๆ ดวงธรรมอันกลมสนิท ชัดแจ่ม สดใส กว่าความกลมใสใดๆ ในโลกหล้า ความพอดีที่เราสองคนป้าหลานอยากให้เกิดขึ้น ในใจของคนทั้งหลายในบรรยากาศของสังคม เพราะ เป็นความพอดีที่น่าไปสู่ความสมถะที่มิใช่อนาถา เป็นความ สมถะที่ถึงพร้อมตามภาวะความต้องการเพื่อการดำเนิน ชีวิตของบุคคลในแต่ละสภาพแวดล้อม ความพอดีเยี่ยงนี้ทำให้ไม่มีมิติของความอิจฉา ไม่ เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ เกิดแต่ความพอใจในที่สิ่งตนกระทำ เกิดความหมั่นที่จะทำกิจให้สำเร็จให้จงได้ เพราะรับรู้อย่าง เข้าใจยิ่งว่า “ทำอย่างไร ย่อมได้อย่างนั้น” รวมทั้งเกิดความ ตระหนักว่าหน้าที่ของตน ตำแหน่งของตน ที่มั่งอันควร ของตนนั้นอยู่ที่ไหน ควรอยู่สูงควรวางต่ำต่างระดับอย่างไร ในแต่ละสถานะคือรู้กาลเทศะอันควร เหตุแห่งความพอดีนี่เองที่ทำให้เกิดความสุข สุขที่ เป็นความสมถะตามสถานะ สุขที่เกิดจากธรรมะที่หล่อเลี้ยง จากใจที่วางไว้พอดีที่ศูนย์กลางกายถูกต้องตรงตำแหน่ง แห่งความสว่างไสวของชีวิตที่ลิขิตด้วยพุทธานุภาพเท่านั้น “ป้าหวิน" สดชื่นยิ่งนักเมื่อได้ยืนทอดสายตาไกล จากระเบียงหลังเรือนพักชื่อ “สามปอยหลวง” ในขณะนั้น หรือ อย่างยิ่งเพราะระเบียงใหญ่ทำด้วยไม้แผ่นโตนั้นยื่นไกลออก ภายนอกเอาไว้ด้วยท่าทีสีสันของอาภรณ์ที่มองดูเฉิดฉาย “ทหารไทย” ในปัจจุบันนี้ อันเป็นสถานที่ให้ความพึงใจเป็น และเพราะวิชชาธรรมกายทำให้ป้าทราบว่าหนทางหลบให้ ไกลจากภัยแห่งทุกข์ทั้งหลายอยู่ที่ไหน จะต้องทำอย่างไร เมื่อทราบเช่นนี้ป่าจึงไม่ยอมให้เหตุแห่งทุกข์เข้ามาคุกคาม และย่อมไม่ยอมเปิดหนทางให้ทุกข์เข้ามาย่ำยีถึงภายในแม้ ภายนอกของชีวิตบางส่วนจะยังต้องเป็นไปตามเกณฑ์ของ โลกตามกฎของวัฏสงสารก็ตาม ฉบับที่แล้วเราจบลงตรงเรื่องของความพอดีที่เรา เรียนรู้ว่าสำคัญนักหนาต่อการปฏิบัติธรรมและการเข้าถึง ธรรมว่าต้องเป็นความพอดีที่เราพอใจ เป็นความพอดีที่เจือ มกราคม พ.ศ. ๖๓