การแสดงศิลปวัฒนธรรมและการเลี้ยงอาหารในเนปาล : หน้า 19/108

ถามหานมข้นหวานไม่ได้ กะว่าจะเอามาราดนม โรยน้ำตาล แล้วก็ม้วนๆ ห่อด้วยกระดาษ แต่น่า เสียดายที่ไม่มีทั้งนมข้นหวานและน้ำตาล เพราะ เขาทำมาให้รับประทานกับกับข้าว กับข้าวมีให้เลือกหลายอย่าง ซึ่งแน่นอน ว่าต้องไม่มีเนื้อสัตว์ อย่างเช่น ผัดผักรวมมิตรใส่ เครื่องเทศ เน้นหนักผงกะหรี่สีเหลือง น่าตาน่า รับประทาน อีกอย่างหนึ่ง คือ ผักทอดเป็นก้อนกลมๆ บางๆ ถ้าจ่าไม่ผิดเขาเรียกว่า ปานี สำหรับผู้เขียน ซึ่งไม่ชอบกลิ่นฉุนของเครื่องเทศ อาหารชนิดนี้จึงนับ เป็นความปรานีอย่างยิ่ง ของหวานนั้นหน้าตาคล้าย ข้าวเหนียวเปียกบ้านเรา คือ การนำาข้าวลงไปต้มในน้ำนม มีรสหวาน มัน เมล็ดข้าวของเขามีลักษณะเรียวยาว ไม่อวบ และไม่ค่อยมียางเหมือนข้าวไทย ดังนั้นข้าวสวยของเขาจึง ค่อนข้างแห้งและร่วน ระหว่างที่คณะของเรากำลังเพลิดเพลินอยู่กับการ รับประทานอาหารรสชาติแปลกใหม่อยู่นั้น ทางเจ้าภาพ ก็ได้จัดการแสดงศิลปประจำชาติมาให้ชม ชุดแรกเรียกว่า รำเทพกุมารี ผู้แสดงจะแต่งกายด้วยผ้าแดง มี เครื่องประดับประดามากมาย แต่งหน้าเขียนตาดำ ยาวไปถึง ขมับคล้ายกุมารี หรือเทพมีชีวิต ซึ่งเป็นที่นับถือของชาว ฮินดูมาก เพราะเชื่อกันว่าเป็นตัวแทนของพระอุมาหรือ เจ้าแม่กาลีในภาคมนุษย์ มาถึงเนปาลถ้ายังไม่ได้พูดถึงเรื่องกุมารี ดูจะขาด รสชาติไป ตำแหน่งเทพกุมารีจะดัดเลือกจากเด็กหญิงที่ มีอายุราว ๗ - ๑๑ ปี ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่กำหนด กุมารีที่ได้รับคัดเลือกจะอยู่ในตำแหน่งจนกว่าจะมีเลือดออก จากร่างกาย ไม่ว่าจะด้วยอุบัติเหตุทำให้เกิดบาดแผลหรือมี ประจำเดือนก็ตาม จะถูกปลดและจะคัดเลือกกุมารีคนใหม่ เข้ารับตำแหน่งแทน ไกด์ชาวเนปาลเล่าให้เราฟังว่า กุมารี ที่อยู่ในตำแหน่งมีอายุสูงสุดถึง ๓๐ ปีทีเดียว ผู้ที่ได้รับเลือก มาเป็นกุมารีจะได้รับความเคารพจากประชาชนโดยทั่วไป แม้แต่กษัตริย์ก็เสด็จมาทำพิธีบวงสรวงกุมารีเพื่อความเป็น สิริมงคลตามความเชื่อของศาสนาฮินดู การแสดงอีกชุดหนึ่งที่น่าสนใจ คือ การแสดง ร่าเทพกฤษณะ เป็นเทพที่ชาวฮินดูนับถือสูงสุด ผู้แสดงเป็น ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ แต่หน้าตาสวยงามราวกับผู้หญิง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีเหลือง มีเครื่องประดับมากมายเช่นเคย บนศีรษะประดับด้วยชฎาอันใหญ่สีทอง การร่ายรำด้วย ห่วงป่าช้าบ้างเร็วบ้างตามจังหวะดนตรี เป็นที่เพลินตา เพลินใจแก่ผู้ชม หลังจากการแสดงจบลง คุณจันทรามาน ขอให้ คณะของเราจัดการแสดงให้ชาวเนปาลชมบ้าง อาจารย์ สมหมาย และคุณอัปสร ครสาคู ก็น่าคณะขึ้นร้องเพลง “เทียนใจ และเพลง บ้านกัลยาณมิตร" ทั้งเสียงร้อง เนื้อร้อ ห่วงทำนองของเพลง ประกอบกับแววตาและภาษากายของ ตัวแทนคณะเราที่ขึ้นไปร้องเพลงนั้น ทำให้บรรยากาศ อบอุ่นราวกับเป็นพี่น้องที่อยู่ร่วมบ้านเดียว คือ บ้าน กัลยาณมิตร อุปสรรคทางภาษา ไม่อาจขวางกั้นมิตรไมตรี ที่เรามีให้แก่กันและกันได้เลย “ไม่มีงานเลี้ยงใด ที่ไม่เลิกรา” สุภาษิตจีนนี้ยังคง ใช้ได้แม้ว่าจะอยู่ในเนปาล คณะของเราร่ำลาเจ้าของบ้าน ขึ้นรถบัสเดินทางไปยังสนามบินดรีภูวัน เพื่อขึ้นเครื่องบิน ภายในประเทศ สายการบิน ธบรูปห& & แค่ชื่อก็สบายใจ แล้ว เชื่อมั่นว่าบุญรักษาแน่ คณะของเราแบ่งเป็น ๓ ทีม เดินทางด้วยเครื่องบิน ๓ เที่ยวบิน ห่างกันเที่ยวละ ๑๕ นาที เนื่องจากเป็นเครื่องสําเล็ก นั่งได้เที่ยวละ ๑๗ คนเท่านั้น เป็นประสบการณ์ที่ตื่นตาตื่นใจมากสำหรับการนั่งเครื่องบิน เล็กครั้งแรกในชีวิต ๓ ฉบับหน้า...พบกับบรรยากาศการเยือน “กรุง กบิลพัสดุ” ในเวลาย่ำค่ำ Snop พ.ศ. ๒๕๔๔ ๑๗