ข้อความต้นฉบับในหน้า
ขะโรษฐีอีกคัดลอกข้อความมาจากคัมภีร์
สันสกฤตเป็นใบปาล์มและเปลือกไม้
ปัจจุบันเก็บรักษาที่หอสมุดแห่งชาติกรุง
ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ที่น่าสนใจมากเป็นพิเศษ คือ
ฉบับที่พบที่เมืองอัดดา และบริเวณรอบๆ
เมืองจาลาลาบัดและคาบูลในอัฟกานิสถาน
ผู้ค้นพบคือชาร์ล มาสสัน นักบุกเบิกใน
พ.ศ. ๒๓๗๗ จุดที่ค้นพบคือสถูปต่างๆ
นอกเมืองคาบูล เป็นต้น ในอัฟกานิสถาน
ไม่ได้จารึกกันบนใบปาล์มอย่างจีน
แต่จารึกข้อความบนเปลือกไม้เบิร์ช เปลือก
ไม้ต้นอินทผลัม เปลือกไม้ต้นโพธิ์และ
กระดาษปาปิรัสของอียิปต์ ซึ่งเป็นเรื่องที่
ฝรั่งตื่นเต้นสนใจกันมาก และทะนุถนอม
สิ่งที่เขาค้นพบดังแก้วตา เพราะคัมภีร์
เปลือกไม้เหล่านี้เก่าจนเปราะบาง ยิ่งคน
โบราณม้วนพับเก็บไว้ในกล่องหรือ
หม้อปากแคบ ก็ต้องยิ่งระมัดระวังเป็นพิเศษ
เนื้อหาในเปลือกไม้ที่พบในอัฟกานิสถาน คือ
เทศนาที่เมืองพาราณสี และคำสวดมนต์ เป็นต้น นอกจาก
จะพบคัมภีร์ไม่ม้วนเหล่านี้ ตามสถูปแล้ว ยังพบในซอกตาม
ฝาผนัง ในพระหัตถ์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าขณะทรงเจริญ
สมาธิภาวนา ในมือของรูปปั้นที่ห่มผ้าขาวออกเหลืองอีกด้วย
รูปปั้นเหล่านี้ทำด้วยโคลนที่ไม่ได้เผา ม้วนคัมภีร์หายาก
เหล่านี้บางส่วน ได้ที่พิพิธภัณฑ์คาบูลของอัฟกานิสถาน
สมบัติล้ำค่าของชาวพุทธนอกจากจะอยู่ตาม
สถานที่ต่างๆ ของนานาประเทศแล้ว ยังตกเป็นสมบัติส่วน
ตัวของเอกชนก็มี เช่น กล่องเงินรูปกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง
๓.๖ ซม. สูง ๑.๔ ซม. กล่องทองคำรูปกลมขนาด ๑.๗ ซม.
สูง ๑.๗ ซม. หัวเข็มหมุดทำด้วยเหล็กและทองเหลือง ยาว
๕.๓ ชม. และ ๕.๒ ซม. ตามลำดับ แหวน ตุ้มหู แก้วรูป
เชิงอรรถ
* ภาษาอาราเมอิด เป็นภาษาที่พระเยซูพูดในปาเลสไตน์
**
หัวใจ และสร้อยคอ เป็นต้น
ศาสนวัตถุของชาวพุทธ จึงมีมากมายกระจัด
กระจายในเอเชียกลางของจีน อินเดีย ปากีสถาน อัฟกานิสถาน
ฯลฯ อันเป็นดินแดนที่เรานึกไม่ถึง แสดงว่าพุทธศาสนาน่าจะ
แพร่หลายไปทั่วโลกมาก่อน สมควรที่เราจะช่วยกันทะนุ
บำรุงให้เจริญรุ่งเรืองคู่โลกสืบไป
* เส้นทางสายไหม ควรจะเรียกว่า เส้นทางสายใหม่หรือเส้นทางอริยะมากกว่า เพราะพุทธศาสนาเผยแผ่ไปตามเส้นทางนี้เนสมัยโบราณ
เส้นทางการค้าเกิดขึ้นทีหลัง
๔๔ |
11 W.