การทำงานร่วมกับป้าหวินและการเขียนหนังสือ : หน้า 60/108

พวกเรานั่นเอง เมื่อเราลงมาจากดอยในครั้งนั้นแล้ว ทั้งเราและ “ป้าหวิน” ต่างก็มีภาระหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบที่แตกต่างกัน "ป่าหวิน" ยังคงอยู่บนดอยปฏิบัติธรรมกับหลวงพ่อต่อไปอีก หลายปี และได้อยู่เป็นพี่เลี้ยงดูแลกลุ่มเด็กที่หลวงพ่อ คัดเลือกให้ปฏิบัติธรรมกับท่าน เด็กกลุ่มนี้พวกเราชาววัด จะเรียกว่า “ยุวะ” ในระหว่างที่ไม่ได้ใกล้ชิดกับท่าน เรายัง คงส่งจดหมายและฝากของไปกราบ "ป่าหวิน" อย่าง สม่ำเสมอและคอยตามข่าวการสร้างบารมีของท่าน ว่าท่านเป็นที่รักและศรัทธาของคนหมู่มาก ซึ่งมีจำนวนเพิ่ม มากขึ้นตามการสร้างบารมี และรู้ และ จำได้ว่า เมื่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ใช้ให้เรา ทำโครงการหนึ่ง ซึ่งเป็นโครงการที่จะต้องมีผู้รู้ เชี่ยวชาญในโครงการนั้นมาเป็นพี่เลี้ยง ทั้งสองหลวงพ่อ ท่านนึกได้เพียงบุคคลเดียว ที่มีคุณสมบัติครบถ้วน คือ “ป้าหวิน” โดยขั้นแรกให้เราซึ่งเป็นผู้รับนโยบายมาปฏิบัติ ติดต่อตรงกับ “ป้าหวิน” เพราะทราบว่า “เราและป่า” คุ้นเคยกันอยู่ การทำงานก็คงสะดวกสบาย แต่เมื่อลงมือติดต่อ ปรากฏว่าการจะเข้าถึงตัว “ป้าหวิน” นั้นยากมาก เพราะ ความเป็นที่รักของท่าน ทำให้ท่านมีผู้อยู่แวดล้อมมากมาย และแต่ละท่านต่างก็มีธุระมากมายมาให้ป่าได้รับบุญอยู่เสมอ จนเราเข้าไม, ถึงตัวป่า แต่งานนี้สำเร็จได้ดีด้วย พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตะ ท่านมีเมตตาลงมาประสาน งานให้จนสำเร็จเรียบร้อย นับตั้งแต่การทำงานครั้งนั้น ทำให้เรามีโอกาสได้ ทำงานอันยิ่งใหญ่กับป่าอีกครั้ง เมื่อได้อ่านหนังสือ “เราคือใคร" ซึ่งเป็นเรื่องราวการเกิดของโลกมนุษย์ ที่เขียนโดย “ป้าหวิน” เราประทับใจในหนังสือเล่มนี้มาก เพราะเป็นหนังสือเล่ม แรกที่เขียนเกี่ยวกับการเกิดของโลก มนุษย์ และจักรวาล วิทยาด้วยภาษาที่ง่ายต่อความเข้าใจ และวิธีลำดับหัวข้อก็ เป็นไปตามขั้นตอน จากง่ายไปหายาก เป็นหนังสือที่ทุก ท่านควรจะอ่าน และเก็บไว้เป็นสมบัติอันมีค่าประจำตระกูล เมื่อได้อ่านหนังสือ “เราคือใคร” และได้ไป กราบเรียนหลวงพ่อหัตตะ สรรเสริญถึงความน่าอ่าน และ คุณค่าของหนังสือเล่มนี้ ซึ่งเป็นช่วงจังหวะที่หลวงพ่อท่าน กำลังต้องการหาคนเขียนประวัติพระพุทธเจ้าที่ท่านได้ใช้ เวลาค้นคว้าอยู่หลายปี และน่า มาเทศน์ให้ฝ่ายวิชาการฟัง หลายครั้ง และทุกครั้งที่นักวิชาการได้ฟังคำเทศน์อันล้ำลึก ของท่าน ต่างประทับใจในเนื้อหาและข้อมูล จนเกิดศรัทธา อันเข้มข้นและนั่นคงในพระพุทธศาสนามากยิ่งขึ้น ท่านมี ความคิดว่าน่าจะหาผู้มีพรสวรรค์ทางการเขียนภาษาวิชาการ ให้เป็นภาษาชาวบ้านธรรมดาที่เข้าใจง่าย อ่านง่าย และ เรียงลำดับเนื้อหาที่ชวนติดตาม ท่านได้มอบหมายให้ “ป้าหวิน" ผู้มีคุณสมบัติครบ ถ้วน เป็นผู้เขียนหนังสือประวัติพระพุทธเจ้า ชื่อว่า “ต้องเป็น ให้ได้” โดยเราทำหน้าที่น่า ไปดำเนินการขาย และจัดพิมพ์ออก เผยแพร่ ให้เป็นหนังสืออ่านนอกเวลาสำหรับเด็กโต จนถึง ผู้ใหญ่วัยรุ่น การทำหนังสือเล่มนี้เราได้เห็นคุณธรรม และ ความไว้วางใจของหลวงพ่อทัดตะที่มีต่อป่าหวิน เมื่อท่าน ตัดสินใจจะให้ป่าหวินเขียน ท่านส่งข้อมูลเป็นกระดาษปีก ใหญ่ให้ป่า ด้วยคำสั่งสั้นๆ เพียงว่า “พี่หวินไปเขียนมาตาม ที่พี่ถนัด และส่งมอบให้คุณวิรงรอง จัดการนำ ไปพิมพ์ไป เผยแพร่นะ" ด้วยคำพูดเพียงแค่นี้ ป้าก็เขียนได้จนสำเร็จ เป็นหนังสือเล่มโตน่า มามอบให้เรา และเมื่อเรานำ ไปกราบ ถวายหลวงพ่อทัตตะ เพื่อที่ท่านจะได้ดูก่อน ที่จะนำ ไป ดำเนินการต่อไป ท่านปฏิเสธที่จะดู และบอกด้วยว่า “ป้าหวิน ทำ อะไร จะทำด้วยความรอบคอบและดีเยี่ยมอยู่แล้ว หลวงพ่อไม่จําเป็นต้องตรวจงานท่าน” นับตั้งแต่ป่าหวินได้ข้อมูลไปในครั้งนั้น ท่านไม่เคย มาขอข้อมูลเพิ่มเติม หรือขอความช่วยเหลืออะไรจาก หลวงพ่อหัตตะอีกเลย ป่าถือว่าข้อมูลที่ได้จากหลวงพ่อ บก คม VI ค 0.*ร:-!