กิจที่ไม่ควรทำและควรละให้สิ้นไป อ๊อกถ่อกว่า เหน่อเกอสิยา หน้า 124
หน้าที่ 124 / 274

สรุปเนื้อหา

1. การเสียเวลามาคุยกัน (รวมถึงการ chat) ถึงเรื่องงาน หรือบุคคลต่างๆ ที่เป็นไป ในเชิงวิพากษ์วิจารณ์กันเอง ซึ่งไม่ก่อให้เกิดการพัฒนาไปในทางทีดี เป็นไปแต่เพียงเพื่อระบาย เท่านั้น รวมถึงการสนทนาขำขันในเรื่องที่ไม่เป็นสาระ 2. การรับงานบุญพิเศษนอกเหนือจากบุญหลักที่เรามี (เป็นงานบุญเสริมที่ทำก็ได้ หรือไม่ทําก็ได้) แต่เมื่อทำแล้วอาจมีผลกระทบถึงบุญหลักของเรา 3. การเสียเวลาไปกับเรื่องต่างๆ ที่ไม่เอื้อต่อการปฏิบัติธรรมให้ก้าวหน้า อาทิ การคุยเล่นจนลืมตรีกธรรมะ 4. การทำหน้าที่กัลยาณมิตรที่เกินขอบเขตของความพอดี เกินขอบเขตของ สถานภาพในองค์กรและข้อควรปฏิบัติต่างๆ เช่น โทรศัพท์คุยกับเพศตรงข้ามในเวลา กลางคืน ให้ความพิเศษมากเกินไป ฯลฯ แม้จะเป็นโอกาสในการทําหน้าที่กัลยาณมิตร ได้ทางหนึ่งก็จริง แต่ก็ต้องระวังจะเป

หัวข้อประเด็น

- กิจที่ไม่ควรทำและควรละให้สิ้นไป

ข้อความต้นฉบับในหน้า

6 กันยายน พ.ศ. 2556 Question 17 ๏ ศิริพร ทองศิริ กิจที่ไม่ควรทําและควรละให้สิ้นไป คือ 1. การเสียเวลามาคุยกัน (รวมถึงการ chat) ถึงเรื่องงาน หรือบุคคลต่างๆ ที่เป็นไป ในเชิงวิพากษ์วิจารณ์กันเอง ซึ่งไม่ก่อให้เกิดการพัฒนาไปในทางทีดี เป็นไปแต่เพียงเพื่อระบาย เท่านั้น รวมถึงการสนทนาขำขันในเรื่องที่ไม่เป็นสาระ 2. การรับงานบุญพิเศษนอกเหนือจากบุญหลักที่เรามี (เป็นงานบุญเสริมที่ทำก็ได้ หรือไม่ทําก็ได้) แต่เมื่อทำแล้วอาจมีผลกระทบถึงบุญหลักของเรา 3. การเสียเวลาไปกับเรื่องต่างๆ ที่ไม่เอื้อต่อการปฏิบัติธรรมให้ก้าวหน้า อาทิ การคุยเล่นจนลืมตรีกธรรมะ 4. การทำหน้าที่กัลยาณมิตรที่เกินขอบเขตของความพอดี เกินขอบเขตของ สถานภาพในองค์กรและข้อควรปฏิบัติต่างๆ เช่น โทรศัพท์คุยกับเพศตรงข้ามในเวลา กลางคืน ให้ความพิเศษมากเกินไป ฯลฯ แม้จะเป็นโอกาสในการทําหน้าที่กัลยาณมิตร ได้ทางหนึ่งก็จริง แต่ก็ต้องระวังจะเป็นช่องทางให้กิเลสแทรกซึม 5. การดูหนัง ฟังเพลง หรือทำกิจกรรมรื่นเริงต่างๆ ที่ไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อการ ทำใจหยุดนิ่ง บริสุทธิ์ และไม่ได้เป็นไปเพื่อการสร้างบารมี 6. การเที่ยวออกไปยังสถานที่ข้างนอกวัดโดยที่ไม่มีกิจจําเป็น ๏ ชนิดา จันทราศรีไศล O 1. ขาดสมณสัญญา แสวงหารูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรมารมณ์ มาให้ใจติด และติดใจ 2. จับผิด ติดใจในข้อบกพร่องของกันและกัน นินทาว่าร้าย ทะเลาะเบาะแว้งกัน ไม่มีความเมตตาต่อกัน ผูกโกรธกัน แบ่งพรรคแบ่งพวก ขาดความยุติธรรม 3. ปล่อยใจให้เลื่อนลอย ขาดสติ ฟุ้งซ่าน 4. ไม่ปักใจในการทําความดี ลังเลสงสัยในผลของบุญ โดยสรุปคือ การปล่อยใจไปติดกับสิ่งต่างๆ นอกตัวทั้งที่น่ารักและน่าชัง ซึ่งเป็นเชื้อ ของกิเลสทั้งโลภ โกรธ หลง จึงถูกดึงใจออกไปนอกศูนย์กลางกาย จะทำให้ใจหยุดนิ่งได้ยาก และได้บุญน้อย 123
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More