ข้อความต้นฉบับในหน้า
23 สิงหาคม พ.ศ. 2556
Question 03
ไปเรื่อยๆ
ถ้ามีอารมณ์ขุ่นมัวก็จะนึกถึงเรื่องสบายๆ หรือ ฟังไฟล์เสียงนำนั่งของหลวงพ่อ
ตอนนี้ใจเราออกไปอยู่นอกตัวมากน้อยเพียงใด
ตอนนี้ใจเรานิ่ง เบา หรือใจแกว่งกระเพื่อม
3. จากนั้นก็จะวางใจโดยจะสังเกตตัวเองว่ารอบนี้เราจะวางใจอย่างไร นิ่งๆ เฉยๆ
สบายๆ แตะเบาๆ ที่ศูนย์กลางกาย หรือนึกนิมิตองค์พระ ดวงแก้ว เป็นต้น และก็จะวางใจ
อย่างนั้นไปเรื่อยๆ
4. เมื่อหมดรอบนั่งก็จะสำรวจตนเองและบันทึกผลการปฏิบัติธรรมว่าเป็นอย่างไร
ติดขัดและมีอุปสรรคตรงไหนบ้าง เพื่อที่จะได้ปรับปรุงและพัฒนาต่อไป
5. สังเกตว่ารอบที่นั่งที่ดีที่สุด เราปรับกาย ปรับท่านั่ง ปรับใจและวางใจอย่างไร
นอกรอบวางใจอย่างไรค่ะ
การสังเกตเล็กๆ น้อยๆ นี้เองที่ทำให้มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีและก้าวหน้าขึ้น แม้จะ
ทีละเล็กละน้อยก็ตาม แต่ถ้าช่วงใดที่ลูกไม่ได้สังเกต สักแต่ว่านั่งให้ครบชั่วโมงไป ก็จะพบ
ว่าการปฏิบัติธรรมช่วงนั้นจะไม่ค่อยก้าวหน้า มีแต่หลับหรือตึง เพราะไม่ได้แก้ไขปรับปรุง
และพัฒนาค่ะ ดังนั้นการหมั่นสังเกตจึงมีความสำคัญมากในการทำธรรมะให้ก้าวหน้า จนไป
สู่ฝั่งฝันที่ฝันใฝ่ได้ค่ะ
๏ รัชนีกร แจ่มใส
“สังเกต” คือการไตร่ตรองดู พิจารณาว่าการประกอบเหตุอย่างนี้แล้วจะเกิด
ผลอย่างไร หรือพิจารณาดูว่ามีผลอย่างนี้เกิดจากเหตุอะไร เมื่อหมั่นไตร่ตรองพิจารณาดูก็จะ
รู้เหตุและผลที่จะเกิดตามมาได้ ทำให้เราสามารถแก้ไข ปรับปรุง หรือประกอบเหตุนั้นให้ดี
ยิ่งๆ ขึ้นไป เพื่อหาความพอดีและเหมาะสมกับตัวและใจของเรา เช่น สังเกตว่าวันนี้กินอาหาร
ปริมาณเท่านี้ พอมานั่งสมาธิแล้วง่วงหลับแสดงว่าอาจกินอาหารปริมาณมากไป ก็ลองปรับ
หรือสังเกตว่าช่วงนี้มักนั่งสมาธิหลับ ก็ไปสังเกตดูว่าเกิดจากอะไร กินก็พออิ่ม นอนก็พออิ่ม
อาจจะพบว่าเกิดจากเส้นติด ก็ไปปรับแก้ไขต่อไปว่าทําอย่างไรจึงจะหาย นั่งไม่หลับ
เป็นต้น
เราก็ต้องสังเกตทั้งในรอบและนอกรอบ เพราะจะนั่งธรรมะให้ได้ดีนั้นต้องฝึกทำให้ได้
ตลอดเวลา โดยการสังเกตหลักๆ คือ สังเกตในเรื่องการปรับกายและเรื่องของการปรับใจ
เมื่อกายสบาย ใจสงบ ธรรมะก็จะก้าวหน้า
25