ข้อความต้นฉบับในหน้า
ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้น เราคิดไปเอง หรือว่าจริงๆ ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
๏ พระเหมจักร วรจกโก
ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้นเป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่ได้คิดไปเองครับ
เพราะตอนแรกเราอาจจะเห็นเป็นสิ่งสวยงาม แต่พอนั่งสมาธิ พิจารณาไปเรื่อยๆ แล้ว สิ่ง
ต่างๆ เหล่านั้นล้วนหลอกลวงเหมือนผักชีโรยหน้า เช่น เอาหนังมาปิดบังของเสียที่ไหลเวียน
อยู่ในร่างกาย มีน้ำเลือด น้ำหนอง เป็นต้น ดังนั้นต้องมีสติและใช้สติพิจารณาถึงความเป็น
จริงเหล่านั้น ก็จะเห็นไปตามความเป็นจริงว่า “เป็นปฏิกูล” จริงๆ
๏ พระวิชัย ปุณฺณธมฺโม
มีความเข้าใจว่าร่างกายเป็นปฏิกูลจริงๆ เราไม่ได้คิดไปเองครับ เพราะความเป็นปฏิกูล
ของร่างกายของเรานั้นเห็นได้ชัดเจนจากของเสียต่างๆ ที่ไหลออกมาจากทางทวารทั้งหลาย
ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งปฏิกูล ไม่สวย ไม่งาม ไม่น่ารื่นรมย์ทั้งนั้น ในขณะที่ในเบื้องต้นนั้นหลาย
สิ่งหลายอย่างที่มากระทบกับร่างกายของเราก็อยู่เป็นของที่อยู่ในสภาพที่สวยงามและน่า
รื่นรมย์อยู่ แต่ภายหลังที่มากระทบกับร่างกายเราแล้ว ก็แปรเปลี่ยนไปเป็นของปฏิกูลไป เช่น
อาหารที่เรานำมารับประทานก็ดี เสื้อผ้าที่เรานำมาสวมใส่ก็ดี หรือเสนาสนะที่เราใช้ต่างๆ ก็
ดี เมื่อมาสัมผัสกับตัวเราแล้ว ต่อมาภายหลังก็มีความเป็นปฏิกูลเกิดขึ้นทั้งนั้น เราก็ต้องคอย
ทําความสะอาดทั้งร่างกายของเราและสิ่งต่างๆ เหล่านั้นอยู่บ่อยๆ เพื่อขจัดความเป็นปฏิกูล
ให้หมดไปเป็นช่วงๆ แต่ความเป็นปฏิกูลก็ไม่เคยหมดไปจากร่างกายเราเลยครับ ยิ่งเมื่อถึง
เวลาที่กายละเอียดของเราต้องละจากกายหยาบนี้เมื่อไร ความเป็นปฏิกูลของร่างกายของ
เราก็จะชัดเจนเต็มที่ครับ
• พระมหาสุริยัน อาภากโร
สังขารร่างกายเป็นปฏิกูลนั้นเป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่ได้คิดนึกเฉพาะเราคนเดียว ทุกๆ คน
ก็เป็นแบบเดียวกัน เป็นปฏิกูลเหม็นเหมือนกันหมดทั้งหญิงชาย เพียงแต่เราชำระปิดบังไว้
ไม่ให้ร่างกายสะท้อนคุณสมบัติอันแท้จริงของมันเอง เสมือนรูปปั้นที่ทำขึ้นจากทองคำย่อม
แสดงคุณสมบัติของทองคำ แต่ทว่ารูปปั้นที่ทำขึ้นจากซากสัตว์น้ำเลือดน้ำหนองก็ย่อมแสดง
คุณสมบัติเช่นนั้น ในวันหนึ่งๆ ก็ต้องกระสับกระส่าย ปกปิดเอาไว้ไม่ให้คนอื่นเห็น
198