การพิจารณาร่างกาย อ๊อกถ่อกว่า เหน่อเกอสิยา หน้า 199
หน้าที่ 199 / 274

สรุปเนื้อหา

ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้น เราคิดไปเอง หรือว่าจริงๆ ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ๏ พระเหมจักร วรจกโก ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้นเป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่ได้คิดไปเองครับ เพราะตอนแรกเราอาจจะเห็นเป็นสิ่งสวยงาม แต่พอนั่งสมาธิ พิจารณาไปเรื่อยๆ แล้ว สิ่ง ต่างๆ เหล่านั้นล้วนหลอกลวงเหมือนผักชีโรยหน้า เช่น เอาหนังมาปิดบังของเสียที่ไหลเวียน อยู่ในร่างกาย มีน้ำเลือด น้ำหนอง เป็นต้น ดังนั้นต้องมีสติและใช้สติพิจารณาถึงความเป็น จริงเหล่านั้น ก็จะเห็นไปตามความเป็นจริงว่า “เป็นปฏิกูล” จริงๆ ๏ พระวิชัย ปุณฺณธมฺโม มีความเข้าใจว่าร่างกายเป็นปฏิกูลจริงๆ เราไม่ได้คิดไปเองครับ เพราะความเป็นปฏิกูล ของร่างกายของเรานั้นเห็นได้ชัดเจนจากของเสียต่างๆ ที่ไหลออกมาจากทางทวารทั้งหลาย ซึ่งล้วนแล้วแต่

หัวข้อประเด็น

- การพิจารณาร่างกาย

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้น เราคิดไปเอง หรือว่าจริงๆ ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ๏ พระเหมจักร วรจกโก ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้นเป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่ได้คิดไปเองครับ เพราะตอนแรกเราอาจจะเห็นเป็นสิ่งสวยงาม แต่พอนั่งสมาธิ พิจารณาไปเรื่อยๆ แล้ว สิ่ง ต่างๆ เหล่านั้นล้วนหลอกลวงเหมือนผักชีโรยหน้า เช่น เอาหนังมาปิดบังของเสียที่ไหลเวียน อยู่ในร่างกาย มีน้ำเลือด น้ำหนอง เป็นต้น ดังนั้นต้องมีสติและใช้สติพิจารณาถึงความเป็น จริงเหล่านั้น ก็จะเห็นไปตามความเป็นจริงว่า “เป็นปฏิกูล” จริงๆ ๏ พระวิชัย ปุณฺณธมฺโม มีความเข้าใจว่าร่างกายเป็นปฏิกูลจริงๆ เราไม่ได้คิดไปเองครับ เพราะความเป็นปฏิกูล ของร่างกายของเรานั้นเห็นได้ชัดเจนจากของเสียต่างๆ ที่ไหลออกมาจากทางทวารทั้งหลาย ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งปฏิกูล ไม่สวย ไม่งาม ไม่น่ารื่นรมย์ทั้งนั้น ในขณะที่ในเบื้องต้นนั้นหลาย สิ่งหลายอย่างที่มากระทบกับร่างกายของเราก็อยู่เป็นของที่อยู่ในสภาพที่สวยงามและน่า รื่นรมย์อยู่ แต่ภายหลังที่มากระทบกับร่างกายเราแล้ว ก็แปรเปลี่ยนไปเป็นของปฏิกูลไป เช่น อาหารที่เรานำมารับประทานก็ดี เสื้อผ้าที่เรานำมาสวมใส่ก็ดี หรือเสนาสนะที่เราใช้ต่างๆ ก็ ดี เมื่อมาสัมผัสกับตัวเราแล้ว ต่อมาภายหลังก็มีความเป็นปฏิกูลเกิดขึ้นทั้งนั้น เราก็ต้องคอย ทําความสะอาดทั้งร่างกายของเราและสิ่งต่างๆ เหล่านั้นอยู่บ่อยๆ เพื่อขจัดความเป็นปฏิกูล ให้หมดไปเป็นช่วงๆ แต่ความเป็นปฏิกูลก็ไม่เคยหมดไปจากร่างกายเราเลยครับ ยิ่งเมื่อถึง เวลาที่กายละเอียดของเราต้องละจากกายหยาบนี้เมื่อไร ความเป็นปฏิกูลของร่างกายของ เราก็จะชัดเจนเต็มที่ครับ • พระมหาสุริยัน อาภากโร สังขารร่างกายเป็นปฏิกูลนั้นเป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่ได้คิดนึกเฉพาะเราคนเดียว ทุกๆ คน ก็เป็นแบบเดียวกัน เป็นปฏิกูลเหม็นเหมือนกันหมดทั้งหญิงชาย เพียงแต่เราชำระปิดบังไว้ ไม่ให้ร่างกายสะท้อนคุณสมบัติอันแท้จริงของมันเอง เสมือนรูปปั้นที่ทำขึ้นจากทองคำย่อม แสดงคุณสมบัติของทองคำ แต่ทว่ารูปปั้นที่ทำขึ้นจากซากสัตว์น้ำเลือดน้ำหนองก็ย่อมแสดง คุณสมบัติเช่นนั้น ในวันหนึ่งๆ ก็ต้องกระสับกระส่าย ปกปิดเอาไว้ไม่ให้คนอื่นเห็น 198
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More