ข้อความต้นฉบับในหน้า
O
๏ พระสุภัสร์ ปภสฺสโร
21 กันยายน พ.ศ. 2556
Question 30
30
เราสามารถรู้ได้ว่าร่างกายของคนอื่นก็เป็นปฏิกูลด้วยเหมือนอย่างของเรา ด้วยการ
1.พิจารณาจากความสกปรกที่สามารถสังเกตได้จากภายนอก หรือสิ่งสกปรกที่ออก
มาจากร่างกายอันไม่งาม มีธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุลม ธาตุไฟประกอบกันขึ้น ทำให้สังเกตเห็น
ถึงน้ำเลือด น้ำหนอง น้ำเหลือง ขี้หูขี้ตา เหงื่อไคล ปัสสาวะ อุจจาระ กลิ่นตัว
2. พิจารณาจากความเจ็บป่วยไข้ของคนอื่นว่าร่างกายนี้เป็นรังแห่งโรค มีสิ่งปฏิกูล
หมักหมมอยู่ภายใน
3. พิจารณาจากความแก่เฒ่าของคนอื่นว่าความเสื่อมของสังขารนี้มีอยู่
4.พิจารณาจากความตายของคนอื่นว่าสังขารนี้เมื่อเป็นของปฏิกูล ย่อมไม่เที่ยง
๏ ชนิดา จันทราศรีไศล
ลูกคิดว่าความจริงเราทราบอยู่แล้วเจ้าค่ะว่าร่างกายของทุกคนล้วนเป็นปฏิกูล
เหมือนกายของเรา แต่ในบางครั้งความรู้ดังกล่าวถูกบดบังกลบเกลื่อนด้วยความสำคัญผิด
ในกายเหล่านั้นว่าเป็นเขา เป็นเรา ของเขา ของเรา หรือด้วยความคิดว่างาม ซึ่งเป็นความ
เข้าใจผิดที่เกิดจากอวิชชาและกิเลสที่ยังมีอยู่ในใจเราเอง พูดง่ายๆ คือในเวลานั้นตัวเราเอง
ยอมให้ “ความสำคัญผิด” มานำหน้า “ความรู้” ด้วยเหตุผลนานัปการ เช่น การกำเริบ
เป็นต้น ดังนั้นแม้รู้จึงทำเป็นไม่รู้ และเมื่อปล่อยให้เป็นอย่างนั้นนานเข้าก็เลยกลายเป็นนิสัย
และเป็นอัตโนมัติว่า “ไม่รู้” ทั้งๆ ที่ความจริงก็รู้ทั้งรู้อยู่ลึกๆ
ส่วนวิธีการที่จะดึงเอาความรู้หรือสำนึกดังกล่าวกลับมานำหน้าได้นั้นมีหลายวิธี ซึ่ง
วิธีที่ง่ายที่สุดคือดูความปฏิกูลของกายเราเอง เช่น การที่เราต้องทำความสะอาดร่างกายก็
เพราะสิ่งปฏิกูลที่ออกมาเรื่อยๆ ทั้งเหงื่อไคล กลิ่นต่างๆ ที่ร่างกายขับออกมา หรือเวลาซัก
เสื้อผ้าเราก็มองเห็นความสกปรกที่ออกมาจากกายเรา หรือการที่เราต้องเช็ดน้ำมูก น้ำตา
ต้องแปรงฟันตอนตื่นนอนทั้งๆ ที่ยังไม่ได้รับประทานอาหารก็เพื่อกำจัดกลิ่นไม่พึงประสงค์
ของน้ำลายที่หลั่งออกมาและตกค้างอยู่ในปากมาตลอดคืน เป็นต้น กายเรานี้ฉันใด กายคน
อื่นก็ฉันนั้น มองอย่างนี้แล้วเราจะทราบชัดเจนว่ากายของคนอื่นก็เป็นปฏิกูลเหมือนกายของ
เราเจ้าค่ะ หรือเราอาจนึกภาพเล่นๆ ว่าคนที่เรามองเห็นว่าสวย ว่าหล่อนั้น กำลังแคะขี้มูก
หรือถ่มน้ำลาย หรือกำลังแปรงฟัน เพียงเท่านี้ความสวยความหล่อก็จะไม่เหลือเลย
193