ข้อความต้นฉบับในหน้า
Question
22 กันยายน พ.ศ. 2556
31
๏ พระไชยยศ ยสวํโส
ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้นจริงๆ ก็เป็นเช่นนั้น เพราะถ้าเราสังเกต
ตัวเราเองในแต่ละวันจะเห็นว่ามีการขับถ่ายของเสียออกมาตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่ตื่น
นอนตอนเช้า พอส่องกระจกก็พบขี้ตาที่จะต้องล้างออก ไหนจะกลิ่นปากที่เกิดการสะสม
ของแบคทีเรียในช่องปากตลอดทั้งคืนจนต้องรีบแปรงฟัน พอเข้าน้ำก็ต้องถ่ายปัสสาวะหรือ
อุจจาระที่เป็นของเสียที่คั่งค้างตั้งแต่เมื่อวาน ตลอดจนต้องอาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคล
ที่เกิดขึ้นในขณะนอนหลับ นี่แค่ช่วงเข้าเท่านั้น ตลอดทั้งวันร่างกายของคนเรายังต้องการ
ขับถ่ายและชำระล้างสิ่งปฏิกูลที่เกิดขึ้นตลอดเวลาจนกระทั่งเข้านอน
นี่แสดงให้เห็นว่าภายใต้ร่างกายที่สวยงามของคนเรานั้นมีสิ่งปฏิกูลอยู่มากมาย เราจึง
ไม่ควรไปยึดติดในความงามภายนอกอันจอมปลอมนั้น แล้วตั้งสติของเราให้มั่นพิจารณาให้
เห็นจริงว่าสังขารร่างกายล้วนเป็นของไม่สะอาด ไม่งาม น่ารังเกียจ เป็นปฏิกูล เพื่อให้เกิด
ความรู้เท่าทัน ไม่หลงใหลมัวเมา จนเกิดความหน่าย แล้วหันมาปฏิบัติธรรมเพื่อความบริสุทธิ์
สะอาดของใจยิ่งๆ ขึ้นไป
O
พระฤทธิเดช สิทฺธิเตโช
สังขารร่างกายนี้เป็นสิ่งปฏิกูล มีแต่จะเน่าเปื่อยเสื่อมโทรมไปเรื่อยๆ เมื่อพิจารณาอย่าง
ลึกซึ้ง และฝึกมองตามความเป็นจริงไม่เข้าข้างตัวเอง แต่เข้ากลางแทน จะพบความจริงที่ว่า
ร่างกายประกอบด้วยอวัยวะน้อยใหญ่ มีผิวหนังชั้นบางๆ หุ้มเอาไว้เท่านั้นเอง ทั้งกระดูก
เส้นเอ็น ตับ ปอด หัวใจ ม้าม ไต กระเพาะ ลำไส้ เป็นต้น เมื่อเราพลิกกลับด้านก็จะเห็น
ความไม่งาม เห็นอวัยวะที่ชุ่มไปด้วยน้ำเลือดและน้ำหนอง ผ่าลำไส้ไปดูก็เต็มไปด้วย
อาหารใหม่ อาหารเก่า ส่งกลิ่นเหม็นอาหารที่กินเข้าไปจะดีวิเศษแค่ไหน พอผ่านตัวเรากลาย
เป็นของเน่าเสียไปหมด ซึ่งร่างกายต้องกำจัดออกมาพร้อมกับความน่ารังเกียจ ยามมีบาดแผล
ก็เน่าเปื่อย มีน้ำเลือดน้ำหนองให้ตามเช็ด ตามล้าง ตามรักษาให้สะอาด
อีกทั้งดวงตางามๆ ก็ผลิตขี้ตา จมูกโด่งๆ ก็มีขี้มูก น้ำมูก ในหูก็เต็มไปด้วยขี้หู
ปากสวยๆ ก็มีขี้ฟัน มีเชื้อโรคมากมาย ผิวหนังที่น่ามองก็มีขี้ไคล มีเชื้อโรคประจำถิ่นอยู่เต็ม
ไปหมด ต้องมาทำความสะอาดอยู่เป็นประจำ ไม่ทำก็ไม่ได้ ทำให้เรายิ่งเข้าใจมากขึ้นว่า
จริงๆ แล้วร่างกายเรานั้นล้วนเต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูลจริงๆ
199