ข้อความต้นฉบับในหน้า
Question
23 กันยายน พ.ศ. 2556
32
• พระชัยพร วรจิโต
1. บางช่วงก็เป็นอย่างนั้น เพราะไม่ใช้สติปัญญาพิจารณาไปตามความเป็นจริง มอง
ข้ามความเป็นปฏิกูลของสังขารร่างกาย ทั้งของตัวเราเองและผู้อื่น
2. บางช่วงก็มีความเห็นวิปลาส หลงยึดกับของไม่สวยงามว่าสวยงาม
3. บางครั้งเมื่อย่อหย่อนต่อการปฏิบัติธรรมก็จะไม่มีกำลังที่จะไปต่อสู้ หลงเคลิ้มไป
กับรูป เสียง กลิ่น รส ในภายนอกที่เขาเอามาล่อ เห็นไปตามมายาภายนอก เห็นแต่สิ่งที่ฉาบ
ทาอยู่ภายนอก จิตไม่มีกำลังไปต่อสู้กับเครื่องล่อของพญามาร
๑ พระธรา กิตติธโร
สังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่น บางช่วงเราก็คิดว่าเป็นปฏิกูล บางช่วงเราก็
คิดว่าไม่เป็นปฏิกูลนั้นใช่ครับ เพราะมันเป็นเพียงความคิด ที่ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ส่วนสิ่งที่
เกิดขึ้นจริง สังขารร่างกายเราล้วนเป็นสิ่งปฏิกูลทั้งสิ้นครับ แต่เมื่อเราพบเห็น ได้ยิน ได้กลิ่น
ได้ลิ้มรส ได้สัมผัสในสิ่งที่ชอบ พึงพอใจถูกใจ เราก็จะเริ่มคิดไปเอง จนทำให้อารมณ์ที่มอง
เห็นสังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นนั้นไม่เป็นปฏิกูลไปชั่วขณะ ด้วยอำนาจของกิเลส
ที่เข้ามาแทรกแซงความปกติของใจ แต่หากเรามีสติคอยระลึกอยู่เสมอ รู้เท่าทันกิเลสในใจ
ตัวเราเองแล้ว เราจะก็จะมองเห็นสังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นว่าเป็นปฏิกูลได้
ตลอดเวลา อารมณ์ในการปฏิบัติธรรมก็จะเกิดขึ้นยิ่งๆ ขึ้นไปครับ เพราะใจไม่หลุดหลงไปกับ
กิเลสกามราคะทั้งหลายที่ฟูขึ้นมาในใจครับ
ผมมีความคิดว่า การที่เราจะมีสติระลึกแบบนี้ให้ได้ตลอดจะต้องไม่ขาดการนั่งธรรมะ
เลยแม้แต่วันเดียว ยิ่งถ้าใจเราเริ่มวอกแวกในสิ่งที่ไม่เป็นสาระ ยิ่งต้องนั่งธรรมะให้มากขึ้น
เพื่อให้สามารถรักษาใจของเราเองเอาไว้ให้ได้ครับ
๏ พระสุขจันทร์ อติสุโข
O
ใช่ครับ เพราะเราฝึกจิตยังไม่ดีพอ จึงทำให้บางครั้งเราอาจจะเผลอสติลืมนึกถึงความ
จริงของร่างกายทั้งของตัวเอง และของคนอื่นเพราะมันโดนปกปิดด้วยสิ่งปรุงแต่งทำให้เรา
คิดว่าร่างกายนี้สวยงามอย่างที่ตาเห็นจริงๆ และด้วยปัจจุบันเรามีภารกิจเยอะทั้งงานหยาบ
งานละเอียด จึงทําให้ใจหลุดออกจากตัวบ่อย จนลืมพิจารณาถึงความจริงของสังขาร สมกับ
คำที่หลวงพ่อท่านได้สั่งสอนเราว่า อย่าเผลอสติ ถ้าเผลอเป็นเสร็จ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
205