ข้อความต้นฉบับในหน้า
สังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่น บางช่วงเราก็คิดว่าเป็นปฏิกูล บางช่วงเราก็คิดว่าไม่เป็น
ปฏิกูลอย่างนั้นใช่ไหม
๏ พระประทีป ทีปวิชโช
ใช่ครับ เพราะทุกครั้งที่เรามีสติ อิ่มเอิบอยู่ในธรรมะเราจะสามารถยับยั้งชั่งใจ มีปัญญา
สามารถเตือนตนเองและสอนตนเองได้ว่าร่างกายเป็นสิ่งปฏิกูล แต่พอเวลาเราเผลอสติเมื่อ
ไหร่ ใจไม่อยู่ที่ศูนย์กลางกาย ความคิดต่างๆ ก็จะมาปรุงแต่งใจให้เราขาดความยับยั้งชั่งใจ
ทางความคิด ตามธรรมชาติของใจที่ไม่หยุดนิ่ง บางครั้งก็ปล่อยให้ความคุ้นและนิสัยมันทำงาน
จนทำให้เราเผลอลืมไปว่าร่างกายเป็นสิ่งปฏิกูล ทำให้เกิดความยึดมั่นถือมั่น
ดังนั้นวิธีการที่จะแก้เบื้องต้นหากเรายังไม่สามารถมองเห็นความจริงข้อนี้ได้ตลอดเวลา
และไม่เผลอสติก็คือ ให้เราตรึกธรรมะหรือรักษาใจไว้ที่ศูนย์กลางให้ได้อย่างเป็นปกติ หาก
เผลอคิดผิด ก็ต้องฝึกดึงสติกลับมาให้เร็วที่สุด รีบออกจากความคิดผิดนั้นไปเสีย แล้วมองสิ่ง
นั้นใหม่ตามความเป็นจริง ที่สำคัญก็คือเราต้องหมั่นนั่งธรรมะ เพื่อให้ใจละเอียด ให้ใจมันคุ้น
แต่เรื่องบริสุทธิ์ ทำให้เรามองทุกอย่างรู้เท่าทันความคิดของเรา
ฐากร ทวีสิน
บางช่วงเราก็คิดว่าสังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูล บางช่วงก็คิดว่า
ไม่เป็นปฏิกูล เนื่องจากการที่เรารู้ว่าร่างกายเป็นปฏิกูล เป็นความรู้ที่เกิดจากการเรียนรู้ไม่ใช่
ความรู้จากการเห็นแจ้ง ทำให้ในบางช่วง เราถูกรูปลักษณ์ที่สวยงาม ถูกตาต้องใจ ทำให้เรา
หลงคิดไปว่า สังขารร่างกายไม่เป็นปฏิกูล เมื่อใดที่เราฝึกฝนทำใจหยุดใจนิ่งตามหลักวิชชา
ธรรมกาย ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย เมื่อนั้นเราก็จะเห็นแจ้งว่าสังขารร่างกายเป็นปฏิกูล
• อรอนงค์ เกิดรักษ์
ใช่ค่ะ โดยปกติก็จะคิดว่าร่างกายนี้เป็นของเรา เพราะอกุศลเข้าสิงจิต ถูกอวิชชาเข้า
ครอบงำา มองกระจกทีไรก็คิดว่าเรานี่แหละ “สวยที่สุดในซอย” สิ้นเปลืองเงินทองไปกับการ
บำรุงบำเรอรูปร่างหน้าตาที่เป็นปฏิกูลนี้ ที่จะมีแต่เสื่อมโทรมลงไปทุกวัน แต่ไม่ทันได้สังเกต
โดยยึดคติว่า “ตายไม่ว่าอย่าให้หน้าแก่”
บางช่วงได้ฟังธรรม มีสติกลับมาก็นึกสลดใจ เกิดธรรมสังเวช ว่าร่างกายของเราและ
ของทุกคนล้วนเป็นปฏิกูล เป็นของยืมใช้ชั่วคราวในการสร้างบุญบารมี สักวันหนึ่งก็ต้องทอด
ทิ้งร่างนี้ไป
206