ข้อความต้นฉบับในหน้า
ทำอย่างไรเราจึงจะไม่ลืมคิดว่า “สังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูลจริงๆ ให้ได้
ตลอดเวลา”
พระณัฐดนัย โชติปุญฺโญ
ทำอย่างไรเราจึงจะไม่ลืมคิดว่า “สังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นเป็น
ปฏิกูลจริงๆ” ให้ได้ตลอดเวลานั้น จะต้องเกิดจากการพิจารณาสังขารร่างกายทั้งของเราและ
ของคนอื่นด้วยการเจริญสมาธิให้เกิดสติปัญญารู้เท่าทันและเห็นความเป็นจริง เมื่อเกิดปัญญา
แล้วก็จะรู้ถูกเห็นถูก และจะไม่ลืมคิด เพราะเมื่อเราได้รู้ความจริงแล้วความคิดจะไม่ได้ใช้เลย
เหมือนเรารู้ว่าถ่านไฟมันร้อน เราก็จะไม่หยิบเอาถ่านไฟด้วยมือเปล่า เพราะมันจะพุพอง
แสบร้อนได้ ในตอนแรกที่ยังไม่รู้ก็อาจจะโดนบ้าง แต่เมื่อรู้แล้วเราก็จะระวังตนเองตาม
ปกติ
ดังนั้นเหตุเกิดจากความไม่รู้ วิธีแก้ไขก็ต้องแสวงหาความรู้ที่ถูกต้องชัดเจน เมื่อรู้แล้ว
ความรู้นั้นก็จะเป็นเกราะป้องกันให้เราโดยอัตโนมัติไม่ให้เรากลับมาทุกข์อีก ดุจไฟที่ดับสนิท
ไม่มีความร้อนเกิดขึ้นได้อีกเลย
• พระมหาสุรพงศ์ วรสุโร
ต้องให้ความสำคัญกับการปฏิบัติธรรมมากๆ ครับ เพราะเมื่อจิตละเอียด ใจหยุด
ใจนิ่ง สติจะมั่นคงไม่เผลอ กามราคะไม่สามารถเข้ามาครอบงำจิตใจของเราได้ครับ เห็นอะไร
ก็ตามใจไม่กระเพื่อม ก็จะพิจารณาเห็นสังขารร่างกายทั้งของเราและของเขาเป็นปฏิกูลจริงๆ
ได้ตลอดเวลาครับ
สุระศักดิ์ จันทพาหะ
ต้องหมั่นพิจารณาอยู่เนืองนิจว่าสังขารของเราและคนอื่นเป็นปฏิกูล ไม่น่าดู
ไม่น่าชม เป็นของน่ารังเกียจ ไม่ควรไปยึดติดรูปลักษณ์ภายนอก โดยพิจารณาอย่างนี้ด้วยใจ
ที่เป็นกลาง คือพิจารณาขณะที่ใจอยู่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ดังนั้นก็ต้องหมั่นเอาใจมาไว้ที่
ศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลาทั้งในรอบและนอกรอบของการนั่งสมาธิ ขณะปฏิบัติภารกิจ
เมื่อเราทำได้อย่างนี้แล้วใจของเราก็จะเป็นกุศล ไม่เข้าข้างตัวเอง มองโลกตามความเป็นจริง
ว่าทุกคนในโลกนี้ล้วนเป็นปฏิกูล
212