ข้อความต้นฉบับในหน้า
ร่างกายที่เราเกิดความรู้ว่า “เป็นปฏิกูล” นั้น เราคิดไปเอง หรือว่าจริงๆ ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
๏ ศิริรัตน์ สุขารมย์
ร่างกายคนเราเป็นเช่นนั้นจริงๆ เป็นปฏิกูล ไม่ใช่คิดไปเอง เพราะ
1. สิ่งสกปรก เช่น อุจจาระ ปัสสาวะ เหงื่อ เลือด น้ำเหลือง มีอยู่จริงในร่างกาย และ
เป็นที่รังเกียจจริง
2. สบู่ ครีมอาบน้ำ ผลิตภัณฑ์ดับกลิ่นกาย น้ำหอมต่างๆ ยาสีฟัน เป็นต้น ผลิตมา
เพื่อดับกลิ่นของร่างกายที่เป็นปฏิกูล สิ่งที่เป็นปฏิกูลย่อมส่งกลิ่นเหม็นจริง
3. ทุกนาทีจะมีเซลล์จำนวนมากในร่างกายตายลง สถานที่หมักหมมของสิ่งที่ตาย
แล้วเป็นปฏิกูลจริง
4. เมื่อร่างกายปราศจากวิญญาณครอง เป็นที่แน่นอนว่ากลิ่นเหม็น และเป็นที่รังเกียจ
ยากที่จะหาใครอยากครอบครอง ดังนั้นร่างกายนี้เป็นปฏิกูลจริง
สุมัชญา หาญสุขวรพาณิช
ร่างกายของเรานั้นเป็นที่รวมของสิ่งปฏิกูลจริงๆ ตั้งแต่เรื่องของการกิน เพื่อให้ร่างกาย
ของเราดำรงอยู่เราก็กินซากศพเข้าไป เมื่อผ่านระบบย่อยต่างๆ แล้ว ส่วนที่ไม่ได้ใช้ก็ถูกขับออก
มาเป็นของเสียต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเหงื่อ กลิ่นตัว อุจจาระ ปัสสาวะ ในทุกๆ วันร่างกายของเรา
ต้องมีสิ่งเหล่านี้ออกมา หากเอาของเหล่านี้มากองรวมๆ กันแล้ว เริ่มตั้งแต่เกิดจนถึงตาย คงจะ
เป็นกองขยะกองใหญ่ที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้อย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลาที่ต้องหลับตาลาโลก
หากเราไม่ได้ดำเนินการเผาหรือฝังร่างของเรา มันก็คงจะพองอืดส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งมีหนอน
ชอนไช จนไม่มีใครอยากเข้าใกล้ อยากสัมผัส หรือแม้แต่ตัวเราเองที่เหมือนว่าจะเป็นเจ้าของ
ร่างกายนั้นๆ หากได้มาเห็นถึงความเสื่อมสลายดังกล่าว ก็คงจะไม่อยากได้อีกต่อไป
• อนุชิต ตรีรัตนจุฑาวัฒน์
เป็นเช่นนั้นจริงๆ ตามที่เราได้รับรู้และเห็นประจักษ์มา รวมถึงประสบการณ์ของตัว
เรา ที่แลเห็นดิน น้ำ ลม ไฟ ในตัวแต่ละคน ทั้งเขาและเรา ที่ออกมาให้เห็นในอาการต่างๆ มี
ลมจากทวารบน คือการเรอ ลมจากทวารล่าง คือ กลิ่นผายลม มีไฟออกมาตามตัว เผาจน
กลิ่นกายออกมาคละคลุ้ง มีน้ำไหลออกมา เพื่อระบายความร้อนนั้น คือเหงื่อที่มาคลุกกับ
กาย คือธาตุดิน ให้เหนียวเหนอะหนะ น่ารังเกียจ ทั้งเขาและเราต่างต้องรีบอาบน้ำ ประคบ
ด้วยสบู่ของหอม ต้องคอยหาที่เย็นๆ ดับไฟในตัว ต้องคอยปกปิดทวารทั้งหลายนี่แลจึงเป็น
ปฏิกูล ไม่ใช่เราคิดไปเอง
200