ความเป็นปฏิกูลของร่างกาย อ๊อกถ่อกว่า เหน่อเกอสิยา หน้า 198
หน้าที่ 198 / 274

สรุปเนื้อหา

22 กันยายน พ.ศ. 2556 • พระมหาจู สุภญาโณ ร่างกายคนเรานั้นจริงๆ แล้วมันเป็นสิ่งปฏิกูลของมันอย่างนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเรา ไม่ได้สังเกต หรือไม่มีสติปัญญาพิจารณาเห็นถึงความปฏิกูลในร่างกายเท่านั้น เพราะจริงๆ แล้วร่างกายเรานั้นมีสิ่งปฏิกูลไหลออกมาจากทวารทั้ง 9 เป็นประจำ ซึ่งเราอาจจะมองว่าเป็น เรื่องธรรมชาติของมนุษย์หรือสัตว์ที่ต้องระบายของเสียออกมาเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดได้ แต่จริงๆ แล้วสิ่งเหล่านั้นคือสิ่งปฏิกูลที่เรามองเห็นเป็นประจำและไม่ได้คิดว่ามันเป็นสิ่งปฏิกูล จึงได้หลงใหลในสังขารร่างกายนี้ นอกจากนี้ร่างกายยังมีปฏิกูลที่เรามองไม่เห็นอีกมากมาย อยู่ใต้หนังที่ห่อหุ้มเอาไว้ อย่างที่ท่านผู้รู้ได้กล่าวเอาไว้ว่าร่างกายนี้มีเอ็นใหญ่เก้าร้อยเอ็นน้อย เก้าพัน เป็นต้น และสิ่งใดที่เป็นสิ่งปฏิกูลย่อมเป็น

หัวข้อประเด็น

- ความเป็นปฏิกูลของร่างกาย

ข้อความต้นฉบับในหน้า

Question 22 กันยายน พ.ศ. 2556 31 • พระมหาจู สุภญาโณ ร่างกายคนเรานั้นจริงๆ แล้วมันเป็นสิ่งปฏิกูลของมันอย่างนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเรา ไม่ได้สังเกต หรือไม่มีสติปัญญาพิจารณาเห็นถึงความปฏิกูลในร่างกายเท่านั้น เพราะจริงๆ แล้วร่างกายเรานั้นมีสิ่งปฏิกูลไหลออกมาจากทวารทั้ง 9 เป็นประจำ ซึ่งเราอาจจะมองว่าเป็น เรื่องธรรมชาติของมนุษย์หรือสัตว์ที่ต้องระบายของเสียออกมาเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดได้ แต่จริงๆ แล้วสิ่งเหล่านั้นคือสิ่งปฏิกูลที่เรามองเห็นเป็นประจำและไม่ได้คิดว่ามันเป็นสิ่งปฏิกูล จึงได้หลงใหลในสังขารร่างกายนี้ นอกจากนี้ร่างกายยังมีปฏิกูลที่เรามองไม่เห็นอีกมากมาย อยู่ใต้หนังที่ห่อหุ้มเอาไว้ อย่างที่ท่านผู้รู้ได้กล่าวเอาไว้ว่าร่างกายนี้มีเอ็นใหญ่เก้าร้อยเอ็นน้อย เก้าพัน เป็นต้น และสิ่งใดที่เป็นสิ่งปฏิกูลย่อมเป็นรังแห่งโรค เป็นที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยง ไม่ควรไปหลงใหลให้เสียเวลา ดังนั้นสิ่งที่อยู่กับเราคือร่างกายนี้ ถ้าเราใช้สติพิจารณาให้ดีแล้ว ย่อมสามารถนําไปสู่หนทางพ้นทุกข์ดั่งเช่นพระพุทธองค์ได้ • พระไกรพิชญ์ สัจจาธิโก O เราไม่ได้คิดไปเอง ร่างกายนี้เป็นสิ่งปฏิกูลจริงๆ ถ้าเราพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วไม่ว่าจะ หัวจรดเท้าก็เป็นเพียงสิ่งเหม็นเน่า ถ้าไม่พยายามบำรุงบำเรอ ปล่อยไว้ก็จะส่งกลิ่น จะเน่าเป็น ของไม่สวยงาม แต่ที่ยังดูดีอยู่ได้เพราะเรามีการบำรุง เปรียบเหมือนพรมน้ำหอมใส่อุจจาระ ตอนพรมก็หอม พอหมดกลิ่นที่แต่งเติมก็เน่าเหม็น เพราะเนื้อแท้เป็นของเน่าเหม็นนั่นเอง • พระสิทธิพร สุทธมานโส จริงๆ ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เราไม่ได้คิดไปเอง เน่าจริง เหม็นจริง สกปรกจริงตามสภาพ ของมัน แม้ร่างกายก็ยังไม่เอา ต้องขับทิ้งออกมาเป็นของเสียทางช่องน้อย ของใหญ่ทั่วร่างกาย ปล่อยทิ้งไว้นานก็ยิ่งส่งกลิ่นเน่าเหม็น เป็นที่น่ารังเกียจหนักเข้าไปอีก แม้สิ่งอื่นที่ไม่ได้สกปรกปฏิกูลมาแต่เดิม เมื่อมาเจอกับร่างกายที่ปฏิกูลก็กลายเป็นของ ปฏิกูลไปทั้งสิ้น เช่น เครื่องนุ่งห่ม ที่นั่งที่นอน ที่อยู่อาศัย อาหาร ยารักษาโรค ไม่ได้ปฏิกูล มาแต่เดิม พอมาเจอร่างกายนี้เท่านั้นก็เปรอะเปื้อนปฏิกูลไปทันที ความปฏิกูลนี้ตัวเราก็รู้แม้คนอื่นก็รู้จึงต้องคอยเช็ดล้าง ทำความสะอาด หาของหอม มาปกปิดความเน่าเหม็นกันอยู่ทุกวันจึงพอจะทนตัวเองได้ และทนกันและกันได้ เพราะ ร่างกายนี้ปฏิกูลจริงๆ มันจึงคอยแต่แสดงความปฏิกูลออกมา ดังที่ได้กล่าวมาแล้วทั้งหมด ข้างต้นครับ 197
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More