การฝึกมองเห็นความจริง อ๊อกถ่อกว่า เหน่อเกอสิยา หน้า 228
หน้าที่ 228 / 274

สรุปเนื้อหา

Question 26 กันยายน พ.ศ. 2556 ๑ พระสิทธิพร สุทธมานโส 1. เราปล่อยให้มองแบบสวยๆ งามๆ มานาน ปล่อยให้กิเลสปรุงแต่งมานาน เพิ่งฝึก มองให้เห็นความจริงว่าเป็นปฏิกูลได้ช่วงหนึ่ง จึงทำให้เผลอชอบใจติดใจอยู่ 2. ใจยังละเอียดไม่พอ จึงยังมองไม่ทะลุถึงความปฏิกูลที่มีอยู่ได้อย่างแท้จริง 3. เผลอสติปล่อยใจให้หลุดจากศูนย์กลางกาย ทำให้ความยินดียินร้ายเข้าครอบงำ • พระมหาบุญชู อริยธมฺโม ที่เรายังชอบใจ ติดใจอยู่กับผม ขน เล็บ ฟัน หนังซึ่งเป็นปฏิกูลนั้นเพราะว่าเรายังหา ที่ที่ดีกว่า ที่ใจชอบ และใจอยากจะติดอย่างแท้จริงไม่ได้คือที่พึ่งภายในที่มีความรู้ตัวที่สมบูรณ์ ที่ศูนย์กลางกายของเราทุกคน เมื่อความรู้ที่สมบูรณ์ยังไม่เกิดกิเลสก็จะบังคับใจให้เสพคุ้นกับ สิ่งเดิมๆ หลงผิดอยู่กับอวิชชา ความไม่รู้เท่าทันสภาวะที่แท้จริงของสั

หัวข้อประเด็น

- การฝึกมองเห็นความจริง

ข้อความต้นฉบับในหน้า

Question 26 กันยายน พ.ศ. 2556 35 ๑ พระสิทธิพร สุทธมานโส 1. เราปล่อยให้มองแบบสวยๆ งามๆ มานาน ปล่อยให้กิเลสปรุงแต่งมานาน เพิ่งฝึก มองให้เห็นความจริงว่าเป็นปฏิกูลได้ช่วงหนึ่ง จึงทำให้เผลอชอบใจติดใจอยู่ 2. ใจยังละเอียดไม่พอ จึงยังมองไม่ทะลุถึงความปฏิกูลที่มีอยู่ได้อย่างแท้จริง 3. เผลอสติปล่อยใจให้หลุดจากศูนย์กลางกาย ทำให้ความยินดียินร้ายเข้าครอบงำ • พระมหาบุญชู อริยธมฺโม ที่เรายังชอบใจ ติดใจอยู่กับผม ขน เล็บ ฟัน หนังซึ่งเป็นปฏิกูลนั้นเพราะว่าเรายังหา ที่ที่ดีกว่า ที่ใจชอบ และใจอยากจะติดอย่างแท้จริงไม่ได้คือที่พึ่งภายในที่มีความรู้ตัวที่สมบูรณ์ ที่ศูนย์กลางกายของเราทุกคน เมื่อความรู้ที่สมบูรณ์ยังไม่เกิดกิเลสก็จะบังคับใจให้เสพคุ้นกับ สิ่งเดิมๆ หลงผิดอยู่กับอวิชชา ความไม่รู้เท่าทันสภาวะที่แท้จริงของสังขารร่างกายทำให้เกิด ความเห็นผิด ชอบและติดใจกับผม ขน เล็บ ฟัน หนังที่เป็นปฏิกูล กลับหลงใหลเห็นว่าเป็น สิ่งสวยงาม ๏ พระวิชัย ปุณฺณธมฺโม ลูกมีความคิดว่าตราบใดที่ใจของเรายังไม่ติดแน่นอยู่ที่ศูนย์กลางกายอย่างมั่นคงแล้ว เราก็จะยังคงเผลอ ในยามที่สติหย่อนไปก็จะโดนกับดักพญามาร และเผลอไปขอบใจกับผม ขน เล็บ ฟัน หนังที่ยังคงเป็นปฏิกูลอยู่ แต่จากการที่ได้รับฟังโอวาทและได้คอยตอบคำถาม ของพระเดชพระคุณหลวงพ่ออยู่ทุกๆ วันในช่วงหลังนี้ ก็ทำให้การเผลอไผลเกิดขึ้นน้อยลง หรือถึงแม้เผลอไผลไปในบางครั้ง สติและปัญญาก็สามารถสอนตัวเองให้คลายจากความ ชอบใจจากสิ่งเหล่านั้น และจรดใจไปที่กลางตรึกธรรมะของลูกไป หรือไม่ก็พิจารณา มรณานุสสติ ตรีกอสุภกรรมฐานซ้อนขึ้นมากับบุคคลนั้นๆ ก็ทำให้ใจคลายจากความชอบใจ นั้นไปได้ครับ ลูกเชื่อมั่นว่าหากสามารถฝึกฝนใจของลูกจนกระทั่งหยุดนิ่งได้อย่างสมบูรณ์ จริงๆ แล้ว และไม่ประมาทในการรักษาสภาวะธรรมที่ดีนั้นๆ เอาไว้ตลอด ความชอบใจใน สิ่งดังกล่าวย่อมค่อยๆ น้อยลงไปจนหมดไปได้ในที่สุดครับ 227
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More