ข้อความต้นฉบับในหน้า
Question
9 กันยายน พ.ศ. 2556
20
๏ พระภาค รวิวณฺโณ
อย่างแรกต้องตั้งเป้าหมาย กำหนดว่าเรามีภารกิจอะไรบ้างที่จำเป็นต้องทำ ทั้งงานที่
ได้รับมอบหมายจากหมู่คณะและการปฏิบัติธรรม
เมื่อดูว่ามีภารกิจอะไรบ้างแล้ว ก็มาแบ่งเวลาให้เหมาะสมตามความสำคัญ ที่ขาด
ไม่ได้เลยคือการปฏิบัติธรรมที่จำเป็นที่สุด แล้วก็มาดูว่าจะแบ่งเวลารับบุญได้แค่ไหน เช่น
รับบุญช่วงสาย หรือช่วงบ่าย ช่วงที่ไม่ได้รับบุญก็ปฏิบัติธรรม สามารถปรับตามความเหมาะสม
เร่งด่วน ถ้าไม่รีบก็ค่อยๆ ทำแบ่งเวลาปฏิบัติธรรมให้มาก ถ้าเร่งด่วนก็อาจแบ่งเวลารับบุญ
เพิ่มขึ้น แต่อย่างน้อยก็ต้องมีเวลาปฏิบัติธรรมให้กับตัวเองทุกวันอย่าได้ขาด และเวลารับบุญ
ก็ต้องรักษาใจให้ใสๆ ว่าทุกอย่างเป็นงานบุญ ให้ทำด้วยใจใสๆ ปรารถนาดีต่อกัน และฝึกวิธี
การปล่อยวาง เมื่อมาปฏิบัติธรรม ให้ทิ้งทุกอย่างให้หมด เหมือนว่าเราไม่มีงานครับ
(เมื่อวางแผนดีแล้วก็ไม่ต้องกังวลช่วงนั่ง คิดไปก็ไม่เกิดประโยชน์)
๏ พระฤทธิเดช สิทธิเตโช
O
ต้องไม่ยึดติดในคน สัตว์ สิ่งของ เพราะสิ่งเหล่านี้อยู่กับเราได้ไม่นาน แล้วก็จากเราไป
พิจารณาด้วยใจที่เป็นกลางๆ เหมือนสายน้ำที่ไหลผ่าน นำความชุ่มเย็นไปทุกที่ แต่ไม่ยึดติด
กับสิ่งใดเลย พร้อมจะไหลลงสู่ทะเลอันกว้างใหญ่
ใจเราก็เหมือนกัน บุญมีก็ต้องทำให้เต็มที่เพราะเป็นบารมีของเรา ส่วนการฝึกใจยิ่ง
ต้องทําอย่างยิ่งยวด เพราะเป็นสิ่งที่เนื่องกับตัวเราอย่างแท้จริง ต้องแบ่งเวลาจัดสรรให้ลงตัว
เมื่อถึงช่วงนั่งธรรมะก็ต้องนั่ง วางภารกิจไว้ชั่วคราว ปล่อยวางไม่ใช่ปล่อยทิ้ง ตอนนั่งธรรมะ
ทําเหมือนกับเราตายไปแล้ว เหมือนกับเราหลุดไปแล้วจากทุกอย่าง ใจก็จะปล่อยวาง
พอลืมตามา งานที่ว่ายากก็จะง่าย ไอเดีย เทคนิคดีๆ จะมา บางอย่างคิดแทบหัวระเบิดก็คิด
ไม่ออก แต่พอพักไว้สักแป๊บ มานั่งธรรมะกลับคิดออกได้ง่ายๆ เหมือนเส้นผมบังภูเขา
อย่างนั้น
ดังนั้นต้องไม่ละเลยในการปฏิบัติธรรม ฝึกแผ่ขยายใจไปเรื่อยๆ ปมที่เราผูกใจไว้กับ
งานหรือคน สัตว์สิ่งของก็จะค่อยๆ คลี่ ค่อยๆ คลายไปเรื่อยๆ บุญที่หมู่คณะมอบหมายให้ก็
จะสำเร็จลุล่วง เราก็จะมีแต่ความปลื้มปีติในบุญทุกบุญที่ทำ
137