ข้อความต้นฉบับในหน้า
1 ตุลาคม พ.ศ. 2556
Question 40
©
พระครูใบฎีกาอำนวยศักดิ์ มุนิสกฺโก
ที่ไม่ค่อยได้คิดพิจารณาสังขารร่างกายไปตามความเป็นจริงเพราะ
1. ปล่อยให้ใจเป็นไปตามกิเลสที่คอยบังคับและเป็นเหยื่อล่อให้เราเอาใจไปติดกับรูป
รส กลิ่น เสียง สัมผัส และธรรมารมณ์
โลก
2. ไม่แสวงหาครูอาจารย์ที่ดีคอยชี้แนะ อบรมสั่งสอน และเป็นต้นแบบที่ดี
3. ไม่ได้คบบัณฑิตที่จะเป็นกัลยาณมิตรคอยตักเตือน ให้สติเมื่อเผลอไปตามกระแส
4. ประมาทในชีวิตทั้ง 3 วัย คือปฐมวัย มัชฌิมวัย และปัจฉิมวัย
๏ พระมหาวีรวัฒน์ วีรวฑฒโก
เพราะไม่ได้ใช้เวลา ไม่ได้หยุดคิด มัวแต่ทำกิจกรรม ทำงาน รับบุญในส่วนงานที่ตัวเอง
รับผิดชอบ ส่งใจออกนอกตัว มีเวลาปฏิบัติธรรมน้อย ไม่ค่อยได้พูดคุย สนทนาธรรมกับ
สหธรรมิกหรือกัลยาณมิตร ไม่ทำวัตร สวดมนต์ หรือทำก็คิดว่าเป็นหน้าที่ แต่ไม่ได้ทำด้วย
จิตศรัทธาเลื่อมใสเต็มเปี่ยม มัวแต่ส่งใจออกนอกตัว เป็นเหตุให้ไม่ค่อยได้พิจารณาครับ
• พระสุขสันต์ สุขสนฺโต
O
ที่ไม่ได้คิดพิจารณาสังขารไปตามความเป็นจริงเพราะว่า
1. ติดอยู่กับทางโลก ความคุ้นเคยทางโลกเลยคิดอย่างชาวโลกทั่วไปเลยไม่เคยคิด
พิจารณาตามความเป็นจริง
2. บุญในตัวน้อย สั่งสอนตัวเองไม่ได้ สะสมบุญมาน้อยจึงพิจารณาไม่ออกว่าสังขาร
ร่างกายเป็นรังแห่งโรค
3. ไม่ได้ศึกษาธรรมะ ไม่ได้ฟังธรรมะ ไม่ได้อ่านหนังสือหาความรู้ เมื่อไม่มีข้อมูลไม่มี
ความรู้ก็ไม่สามารถเอาสิ่งที่เรียนรู้มาพิจารณาสังขารร่างกายได้
4. ขาดการปฏิบัติธรรม เมื่อขาดการปฏิบัติก็จะขาดสติปัญญาที่จะไปไตร่ตรอง
ความไม่เที่ยงของสังขารร่างกาย ปฏิบัติธรรมเป็นประจำดวงปัญญาก็จะเกิด ยิ่งถ้าได้ศึกษา
วิชชาธรรมกาย ก็จะไปเห็นความเป็นจริงของชีวิต เห็นวัฏจักร เห็นวงจรการเวียนว่ายตาย
เกิด
5. ประมาทในการดำเนินชีวิต ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไป นึกว่ายังหนุ่ม ยังแข็งแรง
ไม่ได้พิจารณาสังขารว่าสักวันก็ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย ก็เลยประมาทไปวันๆ ครับผม
255