ข้อความต้นฉบับในหน้า
ทำอย่างไรเราจึงจะไม่ลืมคิดว่า “สังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูลจริงๆ ให้ได้
ตลอดเวลา”
๏ วลัยลักษณ์ มงคลกาวิล
เราต้องฝึกวางใจไว้ที่ศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลา เพราะจะทำให้เรามีสติ ใจของ
เราก็จะใสสะอาดบริสุทธิ์ สามารถมองเห็นทุกอย่างไปตามความเป็นจริงได้ตลอดเวลา
ซึ่งก็จะทำให้เราไม่ลืมคิดว่าสังขารของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูล หากเราไม่ฝึกใจให้หยุด
นิ่งที่ศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลาแล้ว ใจของเราก็จะฟุ้งซ่านไปในเรื่องราวต่างๆ พอมอง
เห็นสิ่งใดก็จะคิดไปเรื่อยเปื่อย เห็นแต่ว่าสวย ว่างาม ทำให้ไม่มีสติที่จะยั้งใจให้คิดว่าทุกสิ่ง
ไม่ว่าร่างกายของเราและของผู้อื่นล้วนเป็นปฏิกูล ไม่คงอยู่ มีความเสื่อมเป็นธรรมดาด้วยกัน
หมดทั้งสิ้น และเมื่อไม่ได้คิดหรือคิดไม่ได้ ใจก็ยิ่งหยุดนิ่งได้ยากไปด้วยค่ะ
๏ ประสงค์ สมน้อย
ต้องมีสติเตือนตนกำกับตนเอง วิธีการคือนั่งสมาธิให้เข้าถึงพระธรรมกาย หากยังเข้า
ไม่ถึงก็ไม่ควรเป็นผู้ประมาท เพราะความประมาททำให้เราเผลอสติมองเห็นร่างกายสวยงาม
ได้ อีกประการหนึ่งการพิจารณามรณานุสสติ คือมีความคิดว่าหากวันพรุ่งนี้เราหมดอายุขัย
ตายไป วันนี้เราทำบุญและมีความละเอียดมากพอจะกลับดุสิตบุรีได้หรือไม่ ความคิดเช่นนี้
ทำให้เราต้องหันกลับมาดูใจ เช็คใจของเราไม่ให้เผลอสติไปเกี่ยวพันกับสิ่งเป็นปฏิกูลแม้ของ
ตัวเองและของคนอื่นค่ะ
๏ อิศรายุทธ หาญยุทธ
ต้องหมั่นเอาใจตรีกระลึกไว้ที่ศูนย์กลางกายอย่างมีสติตลอดเวลา ทั้งการนั่งในรอบ
และนอกรอบ เมื่อใจเป็นสมาธิ นิ่ง เฉยมากขึ้นเรื่อยๆ ใจก็จะละเอียดมากขึ้นเรื่อยๆ ส่งผล
ไปถึงความคิด ความเห็น ความรู้ ว่าสังขารร่างกายของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูลจริงๆ
ยิ่งใจที่เป็นสมาธิ หยุดนิ่งจนเข้าถึงพระธรรมกายภายในด้วยแล้ว เมื่อเอาใจเข้าไปตรึงเข้าไป
กลางองค์พระเข้ากลางไปเรื่อยๆ ยิ่งทำให้มองเห็นสภาพความเป็นจริงของสังขารร่างกาย
อย่างชัดเจนมากขึ้น เพราะความรู้ทุกอย่างล้วนประชุมอยู่ภายในองค์พระธรรมกายทั้งสิ้น
214