การฝึกวางใจที่ศูนย์กลางกาย อ๊อกถ่อกว่า เหน่อเกอสิยา หน้า 215
หน้าที่ 215 / 274

สรุปเนื้อหา

ทำอย่างไรเราจึงจะไม่ลืมคิดว่า “สังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูลจริงๆ ให้ได้ ตลอดเวลา” ๏ วลัยลักษณ์ มงคลกาวิล เราต้องฝึกวางใจไว้ที่ศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลา เพราะจะทำให้เรามีสติ ใจของ เราก็จะใสสะอาดบริสุทธิ์ สามารถมองเห็นทุกอย่างไปตามความเป็นจริงได้ตลอดเวลา ซึ่งก็จะทำให้เราไม่ลืมคิดว่าสังขารของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูล หากเราไม่ฝึกใจให้หยุด นิ่งที่ศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลาแล้ว ใจของเราก็จะฟุ้งซ่านไปในเรื่องราวต่างๆ พอมอง เห็นสิ่งใดก็จะคิดไปเรื่อยเปื่อย เห็นแต่ว่าสวย ว่างาม ทำให้ไม่มีสติที่จะยั้งใจให้คิดว่าทุกสิ่ง ไม่ว่าร่างกายของเราและของผู้อื่นล้วนเป็นปฏิกูล ไม่คงอยู่ มีความเสื่อมเป็นธรรมดาด้วยกัน หมดทั้งสิ้น และเมื่อไม่ได้คิดหรือคิดไม่ได้ ใจก็ยิ่งหยุดนิ่งได้ยากไปด้วยค่ะ ๏ ประ

หัวข้อประเด็น

- การฝึกวางใจที่ศูนย์กลางกาย

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ทำอย่างไรเราจึงจะไม่ลืมคิดว่า “สังขารร่างกายทั้งของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูลจริงๆ ให้ได้ ตลอดเวลา” ๏ วลัยลักษณ์ มงคลกาวิล เราต้องฝึกวางใจไว้ที่ศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลา เพราะจะทำให้เรามีสติ ใจของ เราก็จะใสสะอาดบริสุทธิ์ สามารถมองเห็นทุกอย่างไปตามความเป็นจริงได้ตลอดเวลา ซึ่งก็จะทำให้เราไม่ลืมคิดว่าสังขารของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูล หากเราไม่ฝึกใจให้หยุด นิ่งที่ศูนย์กลางกายให้ได้ตลอดเวลาแล้ว ใจของเราก็จะฟุ้งซ่านไปในเรื่องราวต่างๆ พอมอง เห็นสิ่งใดก็จะคิดไปเรื่อยเปื่อย เห็นแต่ว่าสวย ว่างาม ทำให้ไม่มีสติที่จะยั้งใจให้คิดว่าทุกสิ่ง ไม่ว่าร่างกายของเราและของผู้อื่นล้วนเป็นปฏิกูล ไม่คงอยู่ มีความเสื่อมเป็นธรรมดาด้วยกัน หมดทั้งสิ้น และเมื่อไม่ได้คิดหรือคิดไม่ได้ ใจก็ยิ่งหยุดนิ่งได้ยากไปด้วยค่ะ ๏ ประสงค์ สมน้อย ต้องมีสติเตือนตนกำกับตนเอง วิธีการคือนั่งสมาธิให้เข้าถึงพระธรรมกาย หากยังเข้า ไม่ถึงก็ไม่ควรเป็นผู้ประมาท เพราะความประมาททำให้เราเผลอสติมองเห็นร่างกายสวยงาม ได้ อีกประการหนึ่งการพิจารณามรณานุสสติ คือมีความคิดว่าหากวันพรุ่งนี้เราหมดอายุขัย ตายไป วันนี้เราทำบุญและมีความละเอียดมากพอจะกลับดุสิตบุรีได้หรือไม่ ความคิดเช่นนี้ ทำให้เราต้องหันกลับมาดูใจ เช็คใจของเราไม่ให้เผลอสติไปเกี่ยวพันกับสิ่งเป็นปฏิกูลแม้ของ ตัวเองและของคนอื่นค่ะ ๏ อิศรายุทธ หาญยุทธ ต้องหมั่นเอาใจตรีกระลึกไว้ที่ศูนย์กลางกายอย่างมีสติตลอดเวลา ทั้งการนั่งในรอบ และนอกรอบ เมื่อใจเป็นสมาธิ นิ่ง เฉยมากขึ้นเรื่อยๆ ใจก็จะละเอียดมากขึ้นเรื่อยๆ ส่งผล ไปถึงความคิด ความเห็น ความรู้ ว่าสังขารร่างกายของเราและของคนอื่นเป็นปฏิกูลจริงๆ ยิ่งใจที่เป็นสมาธิ หยุดนิ่งจนเข้าถึงพระธรรมกายภายในด้วยแล้ว เมื่อเอาใจเข้าไปตรึงเข้าไป กลางองค์พระเข้ากลางไปเรื่อยๆ ยิ่งทำให้มองเห็นสภาพความเป็นจริงของสังขารร่างกาย อย่างชัดเจนมากขึ้น เพราะความรู้ทุกอย่างล้วนประชุมอยู่ภายในองค์พระธรรมกายทั้งสิ้น 214
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More