ข้อความต้นฉบับในหน้า
จะรู้ได้อย่างไรว่า “ร่างกายของคนอื่นก็เป็นปฏิกูลด้วยเหมือนอย่างของเรา”
๏ พระรชต สมพโล
โดยการพิจารณาจากร่างกายของเราเองเมื่อพบสิ่งสกปรก เน่าเหม็นและการเสื่อมไป
ของอวัยวะตามสังขาร ตลอดจนการพิจารณาตามคำสอนของพระอุปัชฌาย์ คือ เกสา โลมา
นขา ทันตา ตโจ อีกทั้งยังเคยไปไปปลงอสุภะเมื่อครั้งสมัยบวชครั้งแรก และเมื่อได้ไปปลง
อสุภะในหลักสูตรของพระนวกะในการบวชคราวนี้ ยิ่งได้เห็นประจักษ์ชัดแจ้งถึงการเสื่อม
ของอวัยวะภายในมีการเน่าเหม็น ขึ้นอืด น่าสะอิดสะเอียน กลิ่นชวนอาเจียน บวมอืด แม้แต่
อวัยวะภายนอกก็มีการเขียวคล้ำ บวมเป่ง ขึ้นอืดทุกสัดส่วน ความสวยงามของร่างกาย
ภายนอกที่เราๆ ท่านๆ เคยเห็น เคยคิดว่างามกลับหายไปหมดเกลี้ยง มีแต่ซากศพน่า
สะอิดสะเอียน น่าผะอืดผะอม น่าขยะแขยง น่ารังเกียจ ถูกตอมด้วยแมลงวันเป็นล้านตัว
มีหนอนชอนไซกินน้ำเหลือง
จึงทำให้เห็นว่าร่างกายทั้งของเราและของผู้อื่นล้วนอุดมไปด้วยปฏิกูลทั้งสิ้น หาสิ่งใด
สวยงามจีรังไม่มีเลย เราจึงควรน้อมใจพิจารณาถึงความไม่เที่ยงของร่างกายเราอันเป็นปฏิกูล
โดยรอบคอบครับ
• พระธณัช เชฏฐธมฺโม
เราจะรู้ได้ว่าร่างกายของคนอื่นก็เป็นปฏิกูลด้วยเหมือนอย่างเราเพราะด้วยเหตุดังนี้
1. ทุกคนล้วนมีสิ่งสกปรกที่ปรากฏขึ้นในร่างกายเป็นประจำทั้งสิ้น เช่น เหงื่อไคล
ขี้ตา ผมที่ต้องสระเป็นประจํา ฯลฯ
ส
2. ทุกคนล้วนจำเป็นต้องขับถ่ายทั้งสิ้น นั่นหมายถึงร่างกายเรามีความเน่าเหม็นเป็น
ปกติ มีสิ่งปฏิกูลมากมายที่ต้องขับออกตลอด
3. ร่างกายของทุกคนล้วนมีการเปลี่ยนแปลง มีความเสื่อมอยู่เป็นปกติ ไม่ว่าจะเป็น
ผมขาว ผิวหนังหย่อนยาน ฯลฯ
4. ทุกคนก็ล้วนมีอวัยวะภายในที่เต็มไปด้วยคูถ มูตรและกรีส ล้วนไม่สะอาดทั้งสิ้น
5. ร่างกายทุกคนก็ล้วนแต่เป็นโครงกระดูกที่ถูกยึดไว้ด้วยเส้นเอ็น และพังผืด แซ่อิ่ม
อยู่ในเลือด มันข้น หนอง และถูกฉาบทาด้วยผิวหนังอันไม่สะอาดทั้งสิ้น
192