การทำทานของสังขพราหมณ์ : หน้า 23/124

ในอดีตกาล สมัยที่พระพุทธศาสนายังไม่บังเกิดขึ้น กรุงพาราณสีสมัยนั้นมีชื่อว่า โมลินี มีพระเจ้า พรหมทัตเป็นกษัตริย์ปกครอง ณ กรุงโมลินี พราหมณ์ผู้หนึ่งชื่อ สังขะ เป็นผู้มีทรัพย์มาก เป็นคนใจบุญสุนทาน ทุก ๆ วันเขาจะทำทาน แก่สมณชีพราหมณ์ คนยากจน คนกำพร้า และคนเดินทาง เป็นจำนวนทรัพย์ 5 แสน วันหนึ่ง สังขพราหมณ์คิดว่า “ถ้าเราใช้ทรัพย์ทำทานอย่างนี้ทุกวัน อีกไม่นานทรัพย์สินคงจะหมด เราก็จะไม่มีอะไรทำทานอีก เราควร รีบออกเดินทางไปค้าขายหาเงินหาทองมาทำบุญทำทานต่อไปจะดีกว่า” คิดแล้ว สังขพราหมณ์ก็จัดสินค้าและข้าทาสบริวารลงเรือใหญ่ไปค้าขายยังดินแดนสุวรรณภูมิ พร้อมกับ สั่งให้ลูกเมียทำทานต่อไปตามเดิมจนกว่าเขาจะกลับมา ในขณะที่สังขพราหมณ์กำลังเดินไปที่ท่าน้ำเพื่อลงเรือ พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งได้เหาะผ่านมาพอดี ท่านเห็นสังขพราหมณ์แล้ว ทราบว่า สังขพราหมณ์เดินทางครั้งนี้จะมีอันตราย ก็มีจิตปรารถนาจะอนุเคราะห์ จึงเหาะลงมาที่ผืนทรายริมท่าเรือ แล้วเดินด้วยเท้าเปล่ามาหา สังขพราหมณ์เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าเดินฝ่าเปลวแดดที่แผดจ้า และผืนทรายที่ร้อนจัดจนเหยียบได้ ไม่เต็มเท้าก็คิดว่า “เราจะทำบุญกับพระเป็นเจ้าก่อนเดินทาง” คิดแล้วก็รีบเดินตรงเข้าไปหา ยกมือไหว้ แล้วนิมนต์ท่านให้มาที่โคนไม้ริมทาง จากนั้นเขาเอามือทั้งสอง กอบทรายใต้โคนไม้ให้พูนขึ้น เอาผ้าปูลาดบนกองทราย แล้วนิมนต์ให้พระปัจเจกพุทธเจ้านั่ง นำน้ำมาล้างเท้า ให้ท่าน นวดเท้าด้วยน้ำมันหอมเพื่อให้คลายปวดเมื่อย สังขพราหมณ์ถอดรองเท้าที่คนสวมอยู่ออกเช็ด ทาด้วยน้ำมันหอม แล้วสวมให้พระปัจเจกพุทธเจ้า พร้อมทั้งถวายร่มให้ใช้กันแดดด้วย กัลยาณมิตร ๒๑ มกราคม ๒๕๔๓๒ Kalyanamitra.org