เหตุการณ์รถคว่ำ : หน้า 109/124

มกราคม ๒๕๓๒ ไปกับเขา ซึ่งเขาก็แสดงความยินดีอย่างเห็นได้ชัด พอรถเข้าเขตหมู่บ้าน อาตมาสังเกตเห็นว่าเขาได้ ชะลอความเร็วลงมาก ขับอย่างระมัดระวัง ณ จุดหนึ่ง มีสุนัข 2 ตัววิ่งไล่กันข้ามถนน ตัดหน้ารถอย่างกระชั้นชิด คุณชำนาญกระชากเท้าขวาเหยียบเบรคเสียงดังสนั่น ทำให้รถหยุดลงด้วยอาการรุนแรง อาตมาคิดอยู่ในใจ ว่า เขาคงจะส่งเสียงด่าแช่งชักหักกระดูกสุนัขสองตัวนั้น ลั่นรถ แต่ตรงกันข้าม เขามองตามมันไปด้วยสายดา แสดงความปริวิตกแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ใจไม่ดี นึกว่าเบรคไม่ทันเสียแล้ว” เขาหันมาพูด กับอาตมาพลางสตาร์ทรถ “การขับรถนี้ไม่ใช่ของง่าย มะท่าน ต้องระวังตัวทุกวินาที ยิ่งเข้าเขตหมู่บ้านต้อง ระวังมากขึ้น คนน่ะไม่เท่าไรหรอก เจ้าพวกสัตว์นี่ระวัง ลำบากมากเพราะมันไม่ค่อยรู้กฎจราจรเหมือนเราและ ไม่ค่อยระวังเนื้อระวังตัว ถูกรถทับตายเสมอ ผมเอง ก็เคยขับรถทับสุนัขตายเหมือนกัน เพราะหลบหลีกไม่ทัน จริง ๆ ขับรถทับสุนัขตายแต่ละที่ไม่สบายใจไปหลายวัน ทีเดียว ต้องทำบุญตรวจน้ำอุทิศส่วนบุญให้มันทันที” "ดีแล้ว อาตมาขออนุโมทนา" อาตมาตอบตาม แบบฉบับ เมื่อเราออกจากหมู่บ้านมาเป็นระยะทางประมาณ ๕ กิโลเมตรเราได้สังเกตเห็นคนหมู่ใหญ่กำลังยืนชุมนุม อยู่ข้างหน้า “เกิดอะไรขึ้นนั่น?” คุณชำนาญพูดขึ้นอย่าง ตื่นเต้น พลางเร่งความเร็วของรถขึ้น เมื่อเรามาถึงจุดนั้น ก็ได้พบว่าเหตุการณ์ร้ายแรงได้เกิดขึ้นจริง ๆ คุณชำนาญ ได้หยุดรถรีบเปิดประตูกระโดดลงไปดูเหตุการณ์ทันที อาตมาก็ลงไปดูด้วย “รถคว่ำครับ” ชายคนหนึ่ง ซึ่งมีโลหิตเปรอะเปื้อน ตามเนื้อตามตัว ตอบคำถามของคุณชำนาญอย่างละ ละลัก “โน่นไง นอนหงายท้องอยู่ข้างล่างโน่น” เมื่อเรา มองตามมือของเขาไป ก็ได้พบรถโดยสารคันหนึ่งนอน หงายท้องอยู่ในคูข้างถนนข้างล่าง “ล้อหน้าด้านซ้ายมือ เกิดระเบิดขึ้นเมื่อรถมาถึงโค้งนี้พอดี รถจึงเสียหลักพุ่ง ลงไปจากถนนพลิกคว่ำสองสามตลบ” “มีใครเป็นอะไรไหม? คุณชำนาญถามอย่าง รวดเร็ว “เด็กเก็บสตางค์ถูกรถทับตาย! เพราะแกกระโดด ลงก่อนในขณะรถพุ่งลงจากถนนโน่น นอนอยู่โน่น” ชายคนเดิมตอบ ชี้มือไปทางร่าง ๆ หนึ่งซึ่งคนเอาผ้าขาวม้า คลุมร่างไว้ “คนขับรถอาการสาหัส! คนโดยสารอื่น ๆ หัว ร้างข้างแตกไปตาม ๆ กัน" ๆ เมื่อเรามาถึงใจกลางหมู่บ้าน คุณชำนาญได้หยุด รถที่หน้าร้านขายของแห่งหนึ่งแล้วเปิดประตูรถเดินลงไป ที่ร้านแห่งนั้น อาตมาสังเกตเห็นว่า ชาย ๔-๕ คน ซึ่งนั่งอยู่ในร้านต่างลุกขึ้นยกมือไหว้และทักทายเขาอย่าง เคารพ อาตมาได้ยินแต่คำว่า “พ่อเลี้ยง ๆ” ดังมาจาก คนกลุ่มนั้น ในไม่ช้าคุณชำนาญก็กลับมาพร้อมด้วย โอเลี้ยง ๑ แก้ว ขนาดใหญ่ เขาเอามาถวายอาตมา แล้วก็กลับไปสนทนากับคนกลุ่มนั้นอย่างสนิทสนม ซึ่งขึ้นโดยสารรถในระหว่างทางทั้งนั้น การกระทำของเขาทำให้อาตมาเห็นได้ทันทีว่า เขาเป็น คนทำอย่างที่พูดและพูดอย่างที่ทำ โอเลี้ยงแก้วนั้นช่วยดับ ความกระหายของอาตมาได้อย่างดียิ่ง เมื่อทุกสิ่ง ทุกอย่างเรียบร้อย ปัญหายุ่งยากเล็กน้อยก็เกิดขึ้น กล่าวคือ เจ้าของกาแฟจะไม่ยอมรับเงินค่ากาแฟ ฝ่ายคุณชำนาญ ก็พยายามยัดเยียดให้ ตอบโต้กันอยู่ครู่หนึ่งคุณชำนาญ กวางเงินไว้บนโต๊ะแล้วรีบมาขึ้นรถ พอรถจะออกเจ้าของ ภาพคนโดยสารที่ได้รับบาดเจ็บ นอนร้องครวญ ครางด้วยความเจ็บปวดอยู่กับพื้นดิน มีเพื่อนโดยสาร อื่น ๆ นั่งล้อมปลอบโยนเยียวยากันตามสภาพ เป็นสภาพ ที่น่าสงสารอย่างยิ่ง เขาเหล่านั้นทั้งหมดเป็นชาวชนบท ร้านยังอุตส่าห์วิ่งมาเอาเงินค่ากาแฟโยนเข้าไปในรถ คืนให้จนได้ "คนไทยเป็นเสียอย่างนี้แหละครับ จึงค้าขาย ไม่ค่อยเจริญใจดีเกินไป” คุณชำนาญกล่าวยิ้ม ๆ ขณะ รถออกวิ่ง ในขณะที่เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายกำลังดำเนินไป อยู่นั่นเอง อาตมาได้เดินไปยังศพของเด็กคนเก็บสตางค์ เพื่อจะปลงธรรมสังเวช และสวดอุทิศส่วนบุญแก่เขา ชายสองสามคนซึ่งนั่งเฝ้าศพได้ยกมือไหว้อาตมาแล้ว เปิดผ้าขาวม้าที่คลุมหน้าเด็กผู้น่าสงสารนั่นออก พอ เห็นหน้าเด็กผู้เคราะห์ร้ายนั้น อาตมาถึงกับตกตะลึงงัน ไปทีเดียว เพราะจำได้อย่างแน่นอนว่าเขาคือ เด็กคน เก็บค่าโดยสารประจำรถคันที่ไล่อาตมาลงมาอย่าง ทารุณนั่นเอง! อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร cod