ผลของการทำบุญ : หน้า 25/124

สังขพราหมณ์จึงทราบว่า คนรับใช้ของตนไม่เห็นนางเทพธิดา จึงกล่าวว่า “เราไม่ได้พูดเพ้อเจ้อเพราะกลัวตายหรอกนะ เบื้องหน้าเรามีนางฟ้าผู้สวยงาม มองมาที่เราด้วยสายตา อ่อนโยน ยกถาดทองใส่อาหารทิพย์มาให้เรากิน แต่เราไม่รับเพราะวันนี้เป็นวันอุโบสถ คนรับใช้จึงแนะนำว่า “ถ้าอย่างนั้น ท่านจงถามนางดูสิว่า นางคือใคร?” เมื่อสังข์พราหมณ์ถาม นางจึงตอบว่า “เราคือมณีเมขลา มาหาท่านกลางทะเลนี้เพื่อช่วยเหลือท่าน ท่านต้องการสิ่งใด เราจะเนรมิตให้ทุกอย่าง จงบอกมาเถอะ” สังขพราหมณ์จึงถามต่อไปว่า “นางผู้ทรงสิริโฉม โปรดบอกข้าพเจ้าด้วยเถิดว่า การที่ข้าพเจ้าได้ที่พึ่งในทะเลนี้ เป็นเพราะวิบากกรรม อะไรของข้าพเจ้า หรือเป็นด้วยเมตตาจิตของท่านเอง” นางมณีเมขลาจึงตอบว่า “ท่านสังข์พราหมณ์ ท่านได้ถวายรองเท้าแก่พระภิกษุรูปหนึ่ง ผู้เดินกระหย่งเท้าบนผืนทรายร้อน เพราะผลของทานนั้น เราจึงมาช่วยท่านในบัดนี้” สังขพราหมณ์ได้ฟังแล้วก็บังเกิดปีติว่า อานุภาพของทานที่ตนได้ถวายรองเท้าส่งผลให้รวดเร็วยิ่งนัก จึงกล่าวกับนางว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าพเจ้าขอเรือลำหนึ่ง มีใบเรือพร้อมที่จะแล่นไปในทะเลได้ และขอให้ข้าพเจ้าสามารถ เดินทางกลับไปถึงกรุงโมลินีในวันนี้ด้วย นางมณีเมขลาจึงเนรมิตเรือใหญ่ลำหนึ่ง มีเสากระโดง ๓ เสา ประดับตกแต่งด้วยเพชรนิลจินดาทั้งลำ พร้อมทั้งเนรมิตอัญมณีต่าง ๆ บรรทุกเต็มลำเรือ แล้วอุ้มสังขพราหมณ์จากน้ำขึ้นมาบนเรือ แต่มิได้ช่วยคนรับใช้ ขึ้นมาด้วย สังขพราหมณ์จึงบอกให้คนรับใช้อนุโมทนาบุญที่ตนถวายรองเท้าแด่พระปัจเจกพุทธเจ้าในครั้งนั้น คนรับใช้จึงกล่าวว่า “สาธุ” นางมณีเมขลาจึงอุ้มคนรับใช้ขึ้นมาบนเรือ แล้วส่งเรือกลับถึงกรุงโมลินีในวันนั้น สังขพราหมณ์ได้นำเพชรนิลจินดาที่นางมณีเมขลาเนรมิตให้มาทำการค้าขาย และประกอบ การทำบุญให้ทานตลอดชีวิต เมื่อสิ้นชีวิตแล้วไปบังเกิดบนสวรรค์ตามกรรมดีที่ตนสร้างสมไว้ตลอดมา นิทานชาดกเรื่องนี้ น้าอึดนำมาจากอรรถกถา “สังขชาดก” ซึ่งเป็นอดีตชาติของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อครั้งเกิดเป็นสังขพราหมณ์ คนรับใช้ได้มาเป็นพระอานนท์ และนางมณีเมขลาได้มาเป็นพระอุบลวรรณาเถรี หลาน ๆ คะ การทำบุญเป็นเรื่องดีจริงควรทำ ยิ่งเราทำบุญกับผู้ที่มีศีลบริสุทธิ์มาก เราก็จะยิ่ง ได้บุญมากเป็นทวีคูณ บุญเท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งของเราทั้งในโลกนี้และโลกหน้าค่ะ น้าอืด มกราคม ๒๔๓๒ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๒๓