การเจริญภาวนาและประสบการณ์ของสามเณร : หน้า 28/124

ก็เดินแถวไปฉันเช้าที่สภาธรรมกาย ฉันสร็จ นแรกมีด นหลังสว่าง ในวันแรกที่เริ่มเรียนภาวนาตามแนว วิชชาธรรมกายกับพระอาจารย์ สามเณร ไม่สามารถกำหนดนิมิตดวงแก้วไว้ที่ศูนย์กลาง กายได้เลย หลับตาลงก็พบแต่ความมืดสนิท พระอาจารย์ที่สอนก็พยายามหาเทคนิควิธี ต่าง ๆ มาแนะนำให้ เพียงแค่วันที่สองการ เจริญภาวนาของสามเณรก็ก้าวหน้าไปราว ปาฏิหาริย์ แต่เจ้าตัวไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากนัก ท่านเล่าว่า “พอฝึกได้สองวัน สามเณรก็เห็นดวง นิมิตชัดเจน ใส และสว่างมาก พอวันที่สองก็ เห็นตัวเองที่ศูนย์กลางกาย ใคร ๆ ก็พา กันบอกว่าสามเณรทำภาวนาได้ก้าวหน้าดีมาก แต่สามเณรก็ไม่รู้ว่าดีมากหรือเปล่า แต่ทุกคน ที่สามเณรเล่าให้ฟังก็บอกว่า สามเณรทำได้ เยี่ยมมาก” เป็นคนมีศาสนาเพราะ พุทธศาสนา สามเณรเซน ดาย ก็เหมือนเยาวชนสมัย ใหม่โดยทั่วไปที่ได้รับการปลูกฝังให้คิดตาม หลักการทางวิทยาศาสตร์ จึงไม่เชื่อในเรื่องที่ ไร้เหตุผลหรือพิสูจน์ไม่ได้ ครั้นได้มาศึกษา และปฏิบัติธรรม ก็มีความเลื่อมใสในพระพุทธ ศาสนามาก ท่านเปิดเผยว่า “ชาวนิวซีแลนด์เป็นคริสเตียน แต่ สามเณรไม่เชื่อในพระเจ้า ก็เลยเป็นคนไม่มี ศาสนา แต่เดี๋ยวนี้สามเณรมีความเลื่อมใส ศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง” ๒๖ กัลยาณมิตร ภาวนาสิ่งที่มีคุณค่าเป็น แล้วก็เดินแถวกลับที่พัก เนื่องจากสามเณรพูด สากล ก่อนมาประเทศไทย สามเณรเชน ดาย ไม่เคยศึกษาพระพุทธศาสนาเลย แต่เมื่อได้ ศึกษาและปฏิบัติธรรมแล้ว ท่านก็เห็นว่าเป็น สิ่งที่มีคุณค่ามากโดยเฉพาะอย่างยิ่งการเจริญ ภาวนา ท่านกล่าวว่า “การเจริญภาวนาทำให้ร่างกาย หายเครียด สามารถกำจัดเรื่องยุ่ง ๆ ออก ไปจากใจ ทำให้รู้สึกสงบและสบายขึ้น ทำให้เข้าใจโลกและชีวิตดีขึ้น ช่วยให้ ความจำดีขึ้น เมื่อกลับไปเรียนในมหา วิทยาลัยก็ตั้งใจว่าจะพยายามเจริญภาวนา เพื่อให้มีสมาธิในการเรียนดีมาก ๆ” กิจวัตรของสามเณร ที่วัดพระธรรมกายมีกฎระเบียบอยู่ว่า ใครก็ตามที่เข้ามาพำนักอยู่ที่วัด ทางวัดจะถือ ว่าเป็นผู้ที่ขอเข้ามาฝึกฝนอบรมตน ดังนั้น ทุกคนจะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบต่าง ๆ ที่วัดวางไว้ และจะต้องร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ที่วัดจัดให้ ขณะที่สามเณรเชน ดาย พำนักอยู่ที่วัด พระธรรมกาย ท่านก็ปฏิบัติกิจเหมือนกัน และร่วมกันกับสามเณรรูปอื่น ๆ ท่านเล่าว่า “สามเณรตื่นแต่เช้ามืดแล้วไปทำภาวนา และสวดมนต์ที่ห้องประชุมเวลาตีห้า ครั้น เวลาหกโมงเช้า เมื่อสามเณรรูปอื่น ๆ แยกย้าย กันออกบิณฑบาตหรือปฏิบัติหน้าที่ของตน สามเณรก็นั่งทำสมาธิต่ออีกครู่หนึ่ง เหตุที่ ไม่ออกบิณฑบาตก็เพราะเคยออกไปครั้งหนึ่ง แล้วเจ็บเท้ามาก เดินเท้าเปล่าไม่ไหว ครั้นแล้ว ไทยได้บ้างจึงเข้าเรียนภาษาบาลีกับสามเณร รูปอื่น ๆ ด้วย แต่ก็ไม่ได้เรียนทุกวัน ในช่วง เวลานี้ ถ้าไม่ทำภาวนาก็อาจจะหางานอื่นทำ เมื่อได้เวลาเพลก็เดินแถวไปฉันกลางวัน เสร็จ จากอาหารกลางวันกลับมาที่พักแล้ว สามเณร ทุกรูปก็นั่งเจริญภาวนาพร้อมกันอีกหนึ่งชั่วโมง แล้วจึงแยกย้ายกันไปเรียน สามเณรก็จะทำ ภาวนาต่อหรือไม่ก็หลับไปเลย” สามเณรเชน ดาย ยิ้มนิดหนึ่งแล้วบรร ยายต่อไปว่า “พอบ่ายสี่โมงครึ่งเราก็ไปทำสวนครัว กัน มีทั้งรดน้ำ พรวนดิน ถอนหญ้า ต่อจาก นั้นก็กลับมาอาบน้ำ ซักจีวร เปลี่ยนเครื่อง นุ่งห่ม แล้วก็ไปทำภาวนาอีก เลิกทำภาวนาก็ มาฉันน้ำปานะ แล้วเข้านอนเกือบ ๆ สี่ทุ่ม” คนที่มีน้ำใจเป็นมิตร หาได้ยาก สถานที่อยู่ที่จะทำให้คนมีความสุขนั้น มิได้อยู่ที่ความฟุ่มเฟือยหรูหรา พร้อมมูล ด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสบายสมัยใหม่ เป็นที่ตั้ง หากแต่อยู่ที่ความเป็นปฏิรูปเทสซึ่งมี องค์ประกอบสำคัญ ๔ อย่างคือ ๑. ธรรมะเป็นที่สบาย ๒. บุคคลเป็นที่สบาย ๓. อาหารเป็นที่สบาย ๔. อาวาสเป็นที่สบาย การสร้างวัดพระธรรมกายนั้นมีจุด มุ่งหมายให้เป็นปฏิรูปเทส ด้วยเหตุนี้สามเณร เช่น ดาย จึงอยู่ที่วัดอย่างมีความสุขและมี ความประทับใจมาก โดยกล่าวว่า มกราคม ๒๔๑๒ Kalyanamitra.org