การสนทนากับชายใจบุญ : หน้า 108/124

โบกมือให้หยุด คนนี้กลับหยุดเองโดยอาตมามิได้ขอร้อง ขณะที่บางคนไล่อาตมาลงจากรถด้วยอาการหยาบคาย คนนี้กลับเชื้อเชิญให้ขึ้นรถของเขา “ท่านคงยังไม่เคยผ่านแดนนี้” ชายคนนั้นพูดพลาง หัวเราะ “ยังอีกไกลมากนะท่าน กว่าจะถึงหมู่บ้านข้าง หน้า ผมว่าท่านเดินทางถึงค่ำก็ยังไม่ถึงหมู่บ้าน ไปกับผม ดีกว่า” ว่าแล้วเขาก็เดินตรงเข้ามารับบาตรและกลดจาก อาตมา ซึ่งทำให้อาตมาจำต้องฉลองศรัทธาของเขา แต่โดยดี เมื่อเราขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว เขาก็สตาร์ทรถออกวิ่ง ไปตามถนน เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อชำนาญเป็นเจ้าของ โรงบ่มใบยาหลายต่อหลายแห่งในภาคเหนือ เวลานี้ เขาได้ออกจากบ้านในเมืองเชียงใหม่เพื่อไปตรวจงานตาม โรงบ่มต่าง ๆ ซึ่งตั้งเป็นระยะอยู่ตามจุดต่าง ๆ บนถนน สายนั้น สังเกตดูรู้สึกว่าเขาเป็นคนมีความรู้พูดจามี หลักฐาน และท่าทางเป็นคนใจบุญ “ผมเป็นคนชอบพระเจ้า” เขากล่าวขณะขับรถ จ้องตาไปข้างหน้า “เห็นพระเจ้าไม่ได้ อยากทำบุญขึ้นมา ทันทีพอทำบุญแบบไหนได้ก็ทำตามกำลัง พอถวายข้าว ปลาอาหารได้ก็ถวาย พอถวายน้ำดื่มได้ก็ถวาย พอจะ ช่วยธุรกิจอย่างอื่นได้ก็ช่วย ทำแล้วสบายใจดีครับ” “ดีแล้ว อาตมาขออนุโมทนา” อาตมาตอบไปตาม ธรรมเนียม เพราะยังนึกคำตอบที่ดีไปกว่านั้นไม่ได้ “ท่านดูซิครับ” เขาผละมือซ้ายจากพวงมาลัยชี้นิ้ว หัวแม่มือไปข้างหลัง ที่ท้ายรถผมเต็มไปด้วยสิ่งของ ทั้งนั้น” อาตมาหันไปมองดูตอนหลังของรถ ก็ได้พบ สิ่งของต่าง ๆ มากมาย เช่น ผ้าไตร หนังสือ สบู่ ยาสีฟัน ยารักษาโรคต่าง ๆ เป็นต้น “คุณโยมจะเอาไทยทานเหล่านี้ไปร่วมทำบุญ ที่ไหน” อาตมาถาม ๑๐๖ กัลยาณมิตร “ไม่ไปร่วมที่ไหนหรอกครับ” ชายเจ้าของรถตอบ ยิ้ม ๆ “ตามปกติถ้ามีงานทำบุญใหญ่ๆ ผมไม่ค่อยไปร่วม กับเขาหรอก เพราะในคราวทำบุญใหญ่ ๆ พระท่านรวย อยู่แล้ว ผมทำของผมเอง ของเหล่านี้ผมจะเอาไปถวาย พระตามวัดต่าง ๆ ที่อยู่ตามหมู่บ้านใกล้ ๆ กับโรงบ่ม ของผม เพราะผมสังเกตเห็นว่า พระที่อยู่ตามบ้านนอก มีความเป็นอยู่อย่างฝืดเคืองมาก เครื่องใช้ไม้สอยก็ไม่มี หนังสือจะอ่านพอได้ความรู้สั่งสอนญาติโยมก็ไม่มี ผมจึง จัดซื้อไปถวายท่านตามมีตามเกิดทุกครั้งที่ออกไปตรวจ งาน" “ดีแล้ว อาตมาขออนุโมทนา” อาตมาตอบตาม แบบฉบับ ทันใดนั้น ชายผู้ใจบุญได้เหยียบเบรคหยุดอย่าง กะทันหัน จนอาตมาหัวคะมีไปข้างหน้า ก่อนที่อาตมา จะถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็เปิดประตูรถด้านขวาผลุนผลัน ลงไปเสียแล้ว เขาเดินงุด ๆ ไปข้างหน้ารถก้มลงอุ้มเอา ก้อนหินขนาดเขื่อง เดินตัวโก่งออกไปโยนทิ้งในป่าข้าง ถนนแล้วก็ปัดมือเดินกลับมาขึ้นรถ “ใครก็ไม่ทราบ เอาก้อนหินขนาดใหญ่มาวางไว้ กลางถนน” เขากล่าวพลางหอบฮัก ๆ ขณะสตาร์ทรถ ออกวิ่ง “ถ้ารถวิ่งเร็ว ๆ มาโดนเข้ามีหวังเสียหลัก บางที อาจจะพลิกคว่ำ บางทีอาจยางแตกเป็นอันตรายมาก คนเรานี้ก็แปลกบางคนชอบเล่นสนุก ๆ โดยไม่คำนึงถึง ความทุกข์ของผู้อื่น ผมเป็นคนแปลก เห็นอะไรขวางหู ขวางตา น่าจะเป็นอันตรายแก่คนอื่น อดที่จะแก้ไขไม่ได้ แม้จะเป็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือจะเสียเวลาเสียความสุข สบายส่วนตัวก็ยอม อย่างก้อนหินก้อนนั้น รถคันอื่น ๆ ก็ผ่านมาแล้วไม่รู้กี่สิบคัน แต่ทุกคันก็ผ่านไป ไม่มีใคร ยอมเสียเวลาขนออกจากทาง แต่ผมทนไม่ไหวจริง ๆ ครับ เอาออกแล้วสบายใจดี” “ดีแล้ว อาตมาขออนุโมทนา” อาตมาตอบตามเดิม “เราจวนจะถึงหมู่บ้านข้างหน้าแล้ว” คุณชำนาญ กล่าว “แต่ผมจะไม่หยุดที่หมู่บ้าน ถ้าท่านจะลงผมก็จะ หยุดให้ลงแต่ถ้าท่านอยากไปกับผมต่อไปก็ขอนิมนต์ไป กับผม” หลังจากได้คุยกับชายเจ้าของรถ ผู้เอื้อเฟื้อมาชั่ว ระยะเวลาอันสั้น อาตมาก็เกิดความรู้สึกชอบในอุปนิสัย เขาเป็นอย่างมาก รู้สึกว่าเขาเป็นกัลยาณมิตรและเป็น บัณฑิต การสนทนากับเขาทำให้เกิดความรู้แปลก ๆ ใหม่ ๆ เพราะเหตุนี้อาตมาจึงบอกเขาว่าจะขอโดยสาร Kalyanamitra.org มกราคม ๒๔๓๒