การอภิปรายเกี่ยวกับถั่วลิสง : หน้า 99/124

บทพ - กร ว่า “เราอยากจะชมเชยท่านในกลวิธีที่ท่านเสนอเรื่อง ของท่าน ดร.คาร์เวอร์ก้มศีรษะค่านับอย่างยิ่งผาย ยืนหัวข้อ อภิปรายให้เสมียน แล้วเดินออกมาจากท้องอย่างเงียบ ๆ “นี่ ฉันจะต้องถูกตำหนิ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งของ สหสมาคมผู้ปลูกถั่วลิสงกล่าวในขณะซับเหงื่อที่คิ้ว "ท่านว่าจะแนะเขาให้พูดอย่างไรล่ะ” เพื่อนของเขา พูดกระเช้า “อา นิ่งเสียเถอะน่ะ” เขายิงฟันแทง คณะกรรมาธิการเสมอให้ปิดการอภิปราย สมาชิก จุดมุ่งหมายแห่งความสำเร็จแต่อย่างเดียว ไม่หวัง การตอบแทนใด ๆ แต่ถ้างานนั้นไม่ตรงกับอุดมคติ ของเขา เขาก็จะไม่รับทำเลย แม้จะล่อใจหรือบังคับ กดดันเขาก็จะไม่ยอมทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นผลงานที่ เสียหายเป็นโทษจึงจะเกิดจากการกระทำของเขา ไม่ได้ ส่วนคนโลภก็คอยแต่จะขายแรงงานของตน ออกมาเป็นเงิน ถ้าเป็นงานอย่างที่คาร์เวอร์ทำอยู่นี้ คนโลภอาจขายได้ราคาสูง แต่ผลงานก็คงจะไม่ดี เหมือน ทั้งเมื่อประสบกับความลำบากในการเดินทาง และผิดหวังในการต้อนรับเช่นนี้ ก็อาจจะหมด ได้ลุกขึ้นเคลื่อนที่ไปห้องอื่น แล้วลงมติให้รวมถั่วลิสง กำลังใจที่จะปฏิบัติหน้าที่ไปเสียก็ได้ กับถ้าใคร เข้าไปในรายการสินค้าที่จะต้องเสียภาษีศุลกากร ใน ร่างกฎหมายด่วน เอช.อาร์. ๒๕๓๕ ในท่ามกลางแสงแดดเวลาบ่ายมากแล้ว ชายผิวดำ ได้หยุดอยู่ที่ใต้ซุ้มประตูประเดี๋ยวหนึ่ง แล้วก็เดินลงไป ทางบันไดรัฐสภา ได้แล้ว เสร็จธุระแล้ว บัดนี้เขากลับไปยังห้องทดลองของเขา การที่ ดร.คาร์เวอร์ไปกรุงวอชิงตันเพื่อเข้าอภิปราย เรื่องถั่วลิสงในรัฐสภาตามที่กล่าวในบทนี้นั้น ไม่ปรากฏ ว่าสหสมาคมผู้ปลูกถั่วลิสงได้จ้างให้ไปพูดหรือขอร้อง ให้ช่วยเฉย ๆ อย่างไรก็ดีอาจสันนิษฐานจากนิสัยของเขา ตามที่บรรยายไว้ในบทอื่น ๆ ได้ เขาไม่เคยเรียกร้องเอาค่า ตอบแทนจากผู้ขอร้องให้เขาช่วยเลย ไม่ว่าในกรณีใด ๆ บางครั้งมีผู้ให้ค่าตอบแทน เขาก็ไม่ยอมรับ ฉะนั้นในการ ครั้งนี้ก็คงจะไม่มีการตอบแทนเช่นเดียวกัน นับว่า ดร.คาร์เวอร์ได้เสียสละให้มากพอดู เขา มาจากภาคใต้ซึ่งเป็นระยะทางไกลมากและต้องอดหลับ อดนอนมาตลอดทั้งคืน เมื่อมาถึงจุดหมายแล้วก็ยังไม่พบ การต้อนรับเสียอีกด้วย ซึ่งดูเหมือนเขาไม่ได้คิดอะไร ในเรื่องเหล่านั้นเลย การทำอะไร ๆ ด้วยตนเองนั้นเป็น สิ่งที่เขาเคยชินมาตั้งแต่เยาว์วัย เมื่อพบกับเรื่องที่ควรจะ มีคนช่วยแต่กลับต้องช่วยตนเองเช่นนี้ เขาจึงไม่รู้สึก ลำาบากใจอย่างไร นี่แหละเมื่อคนมีสันโดษเห็นว่า งานใดตรงกับ อุดมคติและมีโอกาสที่จะช่วยได้แล้ว เป็นต้องรับทำ ด้วยความยินดีเสมอ และเมื่อรับทำแล้วก็มุ่งไปสู่ มาจ้างให้พูดตรงกันข้ามกับความจริง แม้จะเป็น เหตุให้เสียหายต่อผู้จ้างคนแรกหรือเสียหายต่อ ส่วนรวมอย่างไรก็ตาม หากได้ค่าจ้างมากพอแล้ว เขาก็จะตกลงรับทำทันที ผลงานของคนโลภจึงมักจะ ไม่เป็นประโยชน์ หากกลับเกิดโทษเสียด้วยซ้ำ การทำประโยชน์ให้แก่ส่วนรวมจริง ๆ นั้น เป็นธรรมดาที่ตนเองย่อมจะไม่ได้รับอะไรเป็นการ ตอบแทน ตรงกันข้ามการทำด้วยความเห็นแก่ตัวเพื่อ ตนเองอย่างเดียว ส่วนรวมก็จะไม่ได้รับอะไรเหมือนกัน ทั้งกลับจะได้รับโทษเสียด้วยซ้ำ การทำให้ได้ประโยชน์ ทั้งแก่ตนเองและผู้อื่นไปพร้อมกัน ก็มีทางที่จะทำได้อยู่ แต่ก็เป็นธรรมดาที่ไม่น่าจะยกย่องมากนัก คนที่ทำแล้ว ไม่ต้องการอะไรตอบแทน ดัง ดร.คาร์เวอร์นี่ซิ จึงจะเป็นผู้อัศจรรย์ สมควรยกย่องเทิดทูนเป็นอย่างยิ่ง โลกต้องการคนประเภทนี้เป็นจำนวนมาก ๆ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๘๗ Kalyanamitra.org