ภารกิจด้านพิธีกรรมทางศาสนา : หน้า 112/124

ภารกิจด้านพิธีกรรมทางศาสนา ประชาชน ก็ขาดผู้นำ....วันสำคัญ ๆ ทางศาสนาจึงมีแต่ ชาวบ้านแก่ ๆ กับพระในวัดร่วมกันจัดพิธี...ยุค ผู้นำมาจากการปฏิวัติ คนทำบุญใส่บาตรก็ ยิ่งลดน้อยลง ที่ไอสลดใจมากก็คือ ช่วงนี้เริ่มมีการ โจมตีวัด โจมตีพระ ทีละแห่ง สองแห่ง หลาย แห่ง เหมือนโรคระบาดกระจายทั่วไปหมด พระได้ถูกมองว่าเป็นส่วนเกินของสังคม ครั้น ท่านดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด เพื่อดำรงสภาวะ แห่งความเป็นสงฆ์ไว้ การกระทบกระทั่งกัน ระหว่างพระกับพระ พระกับชาวบ้านก็เกิดขึ้น... ที่แย่เอามาก ๆ ก็คือเริ่มมีคนไปเบียดเบียนวัด รุกล้ำที่วัดมาเป็นที่อยู่ที่ทำกิน..... ข่าวแบบนี้มีทุกวันฟังจนชิน ไม่มีเจ้า หน้าที่ผู้ใหญ่ฝ่ายบ้านเมืองเข้ามาดูแลแก้ไข นานเข้าคนก็เอือมระอาพระ เสื่อมศรัทธา พระศาสนา... ไม่มีใครเฉลียวใจเลยวิโรจน์ ว่าความวิบัติได้ก่อเค้าเริ่มต้นขึ้นมาแล้วใน แผ่นดินนี้... ถึงขั้นนี้ พอพระมีเรื่องขัดแย้งกับชาวบ้าน พวกที่ไม่รู้ความจริงก็สรุปเอาง่าย ๆ ว่าพระ เป็นฝ่ายผิด วัดใกล้ ๆ บ้านของไอ หลังคาโบสถ์รั่ว พระปีนขึ้นไปซ่อม บังเอิญพลาดพลัดตกลง ไปค้างอยู่บนหลังคาบ้านของชาวบ้านที่ปลูก เกยเข้ามาในเขตวัด ช่วงนั้นผัวเมียเขาอยู่กัน ตามลำพังสองคนก็เลยกล่าวหาว่าพระไปแอบ ซุ่มดู ไปฟ้องตำรวจให้สึกพระ ทั้ง ๆ ที่มีพระ ไปเป็นพยานจำนวนมากมายและขอร้องให้ ตำรวจช่วยไกล่เกลี่ยชี้แจงความจริง.... ไอเห็นกับตาเลยนะวิโรจน์...นายตำรวจ คนนั้นยักไหล่ แสยะยิ้ม ลงบันทึกประจำวัน หน้าตาเฉย ทำเหมือนเป็นคดีชาวบ้านทะเลาะ กันธรรมดา ๆ ความนับถือพระ ความคิด ที่จะยกย่องเชิดชูพระพุทธศาสนาให้พ้นจาก ความเสื่อมความหายนะไม่มีอยู่ในสามัญ สำนึกเลยแม้แต่น้อย... บางครั้งพระกับชาวบ้านมีเรื่องขัดแย้ง กันรุนแรง ชาวบ้านซึ่งไม่มีศีลมุ่งเอาแต่ได้ ผิดหรือถูกไม่รับรู้ บุญบาปไม่เชื่อ จะเข้าไป ทำร้ายพระ เจ้าหน้าที่บ้านเมืองซึ่งอยู่ในเหตุ การณ์แทนที่จะเข้าไปห้ามปรามป้องกัน กลับยืน หัวเราะขบขันไปกับชาวบ้านกลุ่มอื่นที่มามุงดู ไม่นานเลย...ทั้งคนย่ำยีพระพุทธศาสนา คนคอยส่งเสริมเป็นใจ รวมถึงคนที่ไม่ใส่ใจ ไม่ระแวงระวังถึงภัยที่จะตามมา..... ต่างหนีหัว ซุกหัวซุนหาทางออกไปหลบภัยนอกประเทศ ระหว่างนั้นมีคนตายมากมาย ที่เหลืออยู่ขณะ นี้ก็เหมือนตายทั้งเป็น..... นรกอเวจีผุดขึ้นมาบนพื้นดินเขมรเพื่อ รองรับคนบาป กรรมจากการทำลายและลบหลู่ ความดี หากไม่มี ๒ สถาบันนี้เป็นหลักแล้ว ประ เทศชาติก็เหมือนรูปที่ปั้นขึ้นด้วยฟองสบู่ ไม่มี ใครทำลายก็พร้อมที่จะสลายไปได้เอง....” พูดไปแล้ว ความคิดคำนึงของผมก็ล่อง ลอยไปไกลถึงฝรั่งเศส จะด้วย....เหตุผล....ใด ก็ตามที่ทำให้ผมได้พบคต ได้ฟังเขาพูด ล้วน เป็นประโยชน์ ทำให้ผมเกิดความคิด ความ เข้าใจอะไร ๆ หลายอย่าง ชัดเจนขึ้น “สมจิต...” เสียงเรียกของผมทำให้เธอนิ่งลึก ดึงดูด ใจให้อยากพูดยิ่งกว่าที่คิดจะพูด.... “เคยสังเกตบ้างไหม ข่าวลือให้ร้ายกัน ให้ร้ายบุคคลสำคัญในสถาบันชั้นสูงมักจะมี บ่อย ๆ มีเป็นระยะ ๆ ทั้งที่รู้ว่าไม่จริงแต่คน ก็ชอบฟัง ชอบเอาข่าวไปกระจายให้แพร่หลาย คล้ายจงใจส่งเสริมให้ดูจริงจังยิ่งขึ้น ด้าน ศาสนาก็เหมือนกัน พระภิกษุดี ๆ ที่ทำงาน อย่างหนักเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนา เพื่อ ยกสภาพจิตใจของคนให้มีจิตสำนึกรับผิดชอบ พระพุทธศาสนา รวดเร็วทันตาเห็นใหญ่หลวง ต่อหน้าที่ของตนหน้าที่ของคน มักจะถูกเพ่งเล็ง จริง ๆ ให้ร้ายบนหน้าหนังสือพิมพ์บ่อย ๆ คอลัมน์นิสต์ วิจารณ์ก็เป็นไปในแง่ร้ายมากกว่าจะวิเคราะห์ หาความจริง เหตุผลที่ถูกนำมาอ้างคือ เพราะ วิโรจน์...ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเขมรนั้นอาจจะ เกิดกับประเทศไทยได้เช่นเดียวกัน....จำคำพูด ของไอไว้ให้ดี...ไม่มีกษัตริย์ ประชาชนก็ไม่ มีศูนย์รวมใจ ไม่มีพระพุทธศาสนา ประชาชนก็ จะขาดกำลังใจ ที่จะทุ่มเททำความดีเพื่อ คนอ่านชอบแบบนี้ จรรยาบรรณและวิจารณ ญาณไม่มีใครพูดถึง รู้อย่างนี้แล้วเราต้องช่วยกัน คอยระวัง คอยแก้ไข ใช้เหตุผลให้มาก อย่าวู่วามหูเบาจะ ตกเป็นเครื่องมือของผู้ประสงค์ร้าย ผู้คอย ฉวยโอกาสฉวยประโยชน์บนความทุกข์ยาก ลำเค็ญของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน” อ่านต่อฉบับหน้า ๑๑๐ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org มกราคม ๒๕๓๒