การสนทนาเกี่ยวกับการเมืองและศาสนา : หน้า 111/124

ต่อจากฉบับที่แล้ว เอ่ยถาม “ผ.อ.คะ จะรีบกลับหรือเปล่าคะ” ผมหยุดตรงหน้าเจ้าของเสียงเรียกพลาง “มีอะไรหรือสมจิต” “ดิฉันอยากจะเรียนถามเรื่องวัดค่ะ รู้สึก ไม่สบายใจ บังเอิญช่วงนี้ดิฉันมัวยุ่งกับลูกไม่ ได้ไปวัด” “ผมเองก็เพิ่งกลับมาเมื่อวานซืนยังไม่ ได้ไปวัดเหมือนกัน ขอบคุณที่เอาหนังสือพิมพ์ ไปให้อ่าน ผมเอามาวางไว้ที่โต๊ะตอนเที่ยงเห็น แล้วใช่ไหม” “ค่ะ รู้สึกข่าวนี้จะมีลงอยู่ฉบับเดียว ดิฉันพลิกดูฉบับอื่นไม่เห็นลง “ที่ผมอ่านประจำ ๒ ฉบับก็ไม่มี ไม่ แน่พรุ่งนี้อาจจะมีก็ได้” “ผ.อ.คิดอย่างไรคะสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น” “ให้ผมนั่งตรงนี้ได้ไหม” “เชิญค่ะ” “ก่อนกลับเมืองไทยเที่ยวนี้ผมได้พบต คีตเป็นข้าราชการที่ประเทศเขมรส่งมาร่วมประ ชุมคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งภาค พื้นเอเชียและแปซิฟิคที่กรุงเทพฯ เขาจบจาก อ๊อกซฟอร์ด ระหว่างประชุมมีข่าวกรุงพนม เปญแตกเขาผลุนผลันจะออกจากห้องประชุม ไปติดต่อสถานทูตขอกลับประเทศ ผมทัดทาน ให้รอเช็คข่าวให้แน่ชัดก่อนเขาก็ไม่ยอม” ...ไอเป็นห่วงเมียกับลูกมาก เขาอยู่ กันสองคนเท่านั้น วันเดียวหรือชั่วโมง เดียว ไอก็ทนรอไม่ได้... “จากนั้นมาผมก็ไม่ได้รับข่าวคราว ของเขา" ไหนคะ” “ที่ผ.อ.บอกว่าได้พบคุณอั๊ตนั้น พบกันที่ “ฝรั่งเศส ผมตั้งใจไปเยี่ยมเปอรินเป็น การตอบแทนที่เขาไปเยี่ยมผมที่เบลเยี่ยมถึง สองครั้ง เปอรินเป็นวิศวกรที่ปรึกษาซึ่งกรมฯ เคยจ้างไว้ หมดสัญญาเขาก็กลับฝรั่งเศสไป ดำเนินธุรกิจส่วนตัวต่อ “คุณตกับคุณเปอรินรู้จักกันไหมคะ” “เปอรินเป็นคนแนะนำผมให้รู้จัก คีตพร้อมกับสต๊าฟคนอื่นของเขา เมื่อผมพูด ว่า ๑๐ ปีล่วงมาแล้วผมเคยรู้จักข้าราชการ กัมพูชาคนหนึ่ง พอมีข่าวกรุงพนมเปญแตก เขาก็กลับประเทศ พูดถึงตรงนี้ตก็โผเข้ากอด คอผม ไอคือคีต คนที่ยูพูดถึงต้องเป็นไอ แน่นอน ยูชื่ออะไรไอจำไม่ได้ขอโทษด้วย..... “วันนั้นแทนที่จะได้คุยกับเปอริน กลับ เป็นว่าผมไปบ้านคีต ไปรู้จักเมียและลูกของเขา เพื่อคุยกันถึงเรื่องราวของประเทศเขมรเมื่อ ๑๐ ปีก่อน” ...ช่วงที่เขมรแตกใหม่ ๆ หลายคนพูด หลายคนเชื่อว่าไม่ช้าประเทศไทยจะเป็นเหมือน เวียดนาม เขมรและลาว ไอเฝ้ามองประเทศ ไทยตลอดเวลา ไออ่านทุกข่าวเกี่ยวกับประเทศ ไทย เดี๋ยวนี้ไอกลับมั่นใจอย่างนี้ว่า ประเทศ ไทยจะเป็นเพียงประเทศเดียวที่มีอิสระ และโดดเด่นที่สุดในโลก ถ้าสถาบันชาติ ศาสนา และสถาบันกษัตริย์ของไทย ยัง มั่นคงครบถ้วนอย่างที่เป็นอยู่ในเวลานี้ จริง ๆ นะวิโรจน์ ไอคิดมาหลายปี สาเหตุที่เขมรแตก...ถึงขั้นต้องสิ้นชาติสิ้นแผ่นดิน สิ้นอนาคตเป็นอย่างนี้จริง ๆ เหตุแรกเริ่มด้วยประมุขของเราก้าว ออกมาจากสถาบันกษัตริย์ ซึ่งมั่นคงสืบทอด ต่อกันมานานเป็นเวลานับร้อย ๆ ปี ทรงเข้าสู่ เวทีการเมืองโดยไม่รู้พระองค์ ด้วยการกระทำ ดุจเป็นนักการทูตไปติดต่อสร้างสัมพันธไมตรี กับต่างประเทศตลอดเวลา ขณะที่นักการเมือง กำลังบริหารประเทศอย่างไร้สามารถและ ล้มเหลว ระหว่างทรงเจรจาเพื่อให้ต่างประเทศ ยอมรับนโยบายเป็นกลางของเขมรอยู่นั้น ...ไม่มีกษัตริย์ ประชาชน ก็ไม่มีศูนย์รวมใจ ไม่มี สถาบันกษัตริย์ซึ่งรองรับพระองค์ไว้ในฐานะ ประมุขของประเทศก็ถูกยกเลิกไป เพราะการ ปฏิวัติ พระพุทธศาสนา ประชาชนก จะขาดกำลังใจที่จะทุ่มเท ก่อนจะสูญเสียสถาบันกษัตริย์ สถาบัน ด้านการศาสนาของเราก็เริ่มง่อนแง่น โดย ส่วนใหญ่เรานับถือพระพุทธศาสนา เรา กันมาช้านาน ครั้นสถาบันกษัตริย์เริ่มละเลย ทําความดีเพื่อความดี หากไม่มี ๒ สถาบันนี้เป็นหลัก ยึดมั่นประเพณีการทำบุญใส่บาตรติดต่อ แล้ว ประเทศชาติก็เหมือน รูปที่ปั้นขึ้นด้วยฟองสบู่ ไม่มีใครทำลายก็พร้อมที่จะ สลายไปได้เอง มกราคม ๒๔๓๒ กัลยาณมิตร ๑๐๙ Kalyanamitra.org