พระพุทธเจ้ากับการนั่งสมาธิ : หน้า 57/128

ต่อจากฉบับที่แล้ว และทรงจำไว้ให้ดี จุดน่าสนใจคือ พระพุทธ กัลยาณชนทั้งหลาย ข้าพ ยังไม่อุบัติก็ดี ครรภ์แห่งพระ ตถาคตหรือตถาคตคัพภะก็มีอยู่ เจ้าที่ประทับนั่งสมาธิอยู่ใน เจ้าได้ตรวจดูเวไนยสัตว์ทั้งหลาย แล้ว หาได้เปลี่ยนแปลงไม่ คือมี ดอกบัว ถ้าใครมีโอกาสได้ศึกษา ด้วยพุทธจักษุ พบว่าต่างก็อยู่ใน อยู่แล้วในเหล่าเวไนยสัตว์ทั้งหลาย หรือเข้าใจวัฒนธรรมของชาวพุทธ กองกิเลสแห่งโลภะ โทสะ โมหะ ฝ่ายมหายานจะพบว่า การนั่ง แต่ภายในนั้นมีปัญญาของตถาคต สมาธิของเขาจะไม่เหมือนเรา ส่วน มีดวงจักษุของตถาคต มีกายของ ใหญ่เขาจะนั่งสมาธิเพชรคือเอาขา ตถาคตนั่งขัดสมาธิสงบนิ่งอยู่ ทั้งสองข้างสอดซ้อนไขว้กัน การ กัลยาณชนทั้งหลาย แม้ว่า วางมือจะเอานิ้วโป้งกับนิ้วโป้งมา จะมีกายที่อุดมไปด้วยกิเลส แต่ก็ ชนกัน แต่ในพระสูตรนี้มีข้อน่า มีครรภ์แห่งตถาคตในกายที่อุดมไป สังเกต ซึ่งต่างจากพระสูตรมหา ด้วยกิเลสตัณหาทั้งหลายของเว ยานทั่ว ๆ ไป คือท่านั่งของพระ- ไนยสัตว์ มีครรภ์แห่งตถาคตซึ่ง พุทธเจ้า ท่านนั่งขาขวาทับขาซ้าย บริสุทธิ์ ไม่มีความสกปรกเจือปน มือขวาทับมือซ้าย จุดนี้น่าสังเกต มาก ข้อความต่อไปกล่าวว่า “ในชั่วพริบตานั้น พอดอก บัวคลี่กลีบบานออกไม่นาน กลีบ ก็ร่วงลง ปรากฏพระพุทธเจ้านั่ง สมาธิอยู่ภายใน และชั่วพริบตานั้น ดอกบัวทั้งหลายก็ร่วงโรยรา และ เหี่ยวเฉา ส่งกลิ่นเหม็นเป็นอย่างยิ่ง น่ารังเกียจ บรรดาเหล่าสาวกเห็น ภาพนิมิตที่พระองค์ทรงแสดง เกิด ความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง พระโพธิสัตว์ท่านหนึ่งกราบ ทูลถามพระพุทธองค์ว่า เหตุไฉน เล่าดอกบัวซึ่งมีพระพุทธเจ้านั่งลอย อยู่บนฟ้านภากาศ ปกคลุมไปทั่ว จักรวาล แล้วเพียงครู่เดียวก็เหี่ยว แห้งร่วงโรยราไปเป็นเพราะสาเหตุ ใด พระพุทธเจ้าจึงได้ตรัสพระ สูตรชื่อว่า ตถาคตคัพภะ บัดนี้จะ ได้แสดงธรรมครั้งนี้ให้ปรากฏ ขอ ให้ท่านทั้งหลายตั้งใจสดับตรับฟัง เลย แต่ถูกกิเลสทั้งหลายห่อหุ้มปกคลุม ไว้นั่นเอง การที่พระตถาคตเจ้า ได้อุบัติขึ้นมาในโลกในภพทั้งสาม ทรงแสดงธรรมไปทั่ว เพื่อขจัดให้ ดับพ้นจากฝุ่นธุลีของกิเลส เพื่อ ให้ปัญญาบริสุทธิ์หมดจด จะได้ เข้าถึงตถาคตคัพภะ เข้าถึงธรรมะ และสามารถที่จะหลุดพ้น บรรลุ พระสัมมาสัมโพธิญาณได้” ข้อความเหล่านี้คือประเด็น หลักหรือหัวใจของพระสูตรนี้ ซึ่ง กัลยาณชนทั้งหลาย ธรรม ตอกย้ำถึงความเป็นพุทธะที่มีอยู่แล้ว ของพระพุทธเจ้านั้น ในยามที่ ในตัวของสรรพสัตว์ทั้งหลาย พระองค์อุบัติขึ้นในโลกนี้ก็ดี หรือ ข้อความต่อไปของพระสูตร 4994 กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๗ ๕๕