สมาธิและธรรมะ : หน้า 61/128

I SSSST สมาธิ รรมะคือความจริงที่ “ใจ” สา- มารถสัมผัส และรับรู้ได้ เป็น สภาวะแห่งนามธรรม ที่น้อมนำโดย การทำสมาธิที่ค่อยๆ พัฒนาให้ละเอียด โดย : เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส) กล่อม “ใจ” ให้ค่อยๆ ชลอการไกวตัว ลงสู่การหยุด...นิ่ง ดังใบไม้เมื่อปลิดขั้ว ร่อนตัวแกว่งผ่านอากาศ ลงสัมผัสผิว น้ำ เพียงหลังใบแตะผิวน้ำ..... ก็รู้สึก อ่อนขึ้นไปเป็นลำดับ เริ่มต้นที่อารมณ์ ปลอดภัย เย็นฉ่ำเสียแล้ว ร่างกายและความสบายในบรรยากาศ กับสภาพแวดล้อม เป็นเรื่องของใจเท่านั้นจริง ๆ เพราะการทำสมาธิจะเป็นตัวช่วยขับ “สมาธิ” จึงไม่ใช่ “ธรรมะ” แต่ เป็นขบวนการน้อมนำจิตใจ ให้ละล่วง จากกระแสสับสนสะบัดไหว เข้าสู่ ธารของความแจ่มใสในอารมณ์ จน กระทั่งสามารถประคองใจให้ตั้งอยู่บน ความรู้สึก...นุ่ม...หยุด...และนิ่ง...บนความ เบาสบาย นั่นแหละ “ธรรมะ” จึงจะ ค่อยๆ ปรากฏขึ้น ให้ “ใจ” ดวงเดิม ได้สัมผัสว่า หยุด...เป็นอย่างไร นิ่ง...นุ่ม นั้นสุนทรีย์เพียงไหน หยุดกับนิ่ง เมื่อผสมผสานกันได้สัดส่วนแล้ว เกิด ความรู้สึกเป็นสุข ปลอดภัย และร่าเริง แจ่มใสเพียงใด กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๗ ๕๙