การสร้างบุญและบารมี : หน้า 86/128

ประโยชน์อะไรต่อเราเลย มันก็กลายเป็นของคนอื่นไป เหมือน เวลาเรานั่งรถประจำทาง ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้นั้นเราได้ใช้บริการ ต่างๆ แต่เมื่อเราลงจากรถ ทันทีนั้นทุกสิ่งก็เป็นของผู้อื่นไป ถ้า ใครยังยึดถืออยู่ คนนั้นก็บ้า โลกธรรมทั้ง ๔ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข เสื่อมลาภ เสื่อมยศ ถูกนินทา ทุกข์ ใครไปยึดติดเอาเป็นเอาตายด้วย คนนั้นก็ทั้งบ้า ทั้งโง่ ป้าพูดยังงี้ ไม่ใช่ให้คุณทิ้ง ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข แต่พูด เพื่อชักชวนผู้ที่มีสิ่งเหล่านี้ว่าอย่าประมาท ให้เปลี่ยนสิ่งที่ได้เป็น การสร้างบุญสร้างบารมีเสีย แล้วได้ เพราะบุญกับบารมีนั้น เป็นสิ่งที่เราเอาติดตัวไปในเวลาตาย ของบางอย่างนะคะ ขนาดยังไม่ตายเลย ยังเอาไปไหนด้วย ไม่ได้ เช่นเรามีบ้าน มีที่ดินอยู่จังหวัดหนึ่ง จะย้ายไปอยู่อีกจังหวัด หนึ่ง ยังต้องขายให้เปลี่ยนเป็นเงิน เอาเงินนั้นไปซื้อบ้านและที่ดิน ที่อื่นใหม่ ต้องเปลี่ยนแปลงอย่างนี้ จึงจะเอาไปใช้ได้ ลาภคือทรัพย์สินที่เราได้มา จะเอาข้ามชาติก็ต้องอาศัยการ บริจาคเป็นทาน ทำทานแล้ว บุญจะเกิดขึ้น เอาบุญนั้นติดตัวไป ชาติหน้าได้ ยศถาบรรดาศักดิ์ ทำให้ผู้คนเกรงใจ เอายศนั่นแหละ ชักชวน คนทั้งหลายสร้างบุญกุศล เราก็ได้บุญในฐานะเวยยาวัจจมัย ยิ่งเรา มีคนนับหน้าถือตา ก็ยิ่งต้องทำเรื่องเวยยาวัจจมัยให้มาก มีความสุข ต้องไม่ประมาท ถ้าสุขเพราะมีทรัพย์ ก็ใช้ทำทาน ถ้าสุขเพราะมีรูปงามเสียงเพราะ ฯลฯ ให้รู้เถิดว่าเป็นเพราะใน อดีตชาติ รักษาศีลมาดี ชาตินี้ต้องรักษาต่อให้เคร่งครัด มิฉะนั้น เกิดชาติต่อไป หมดบุญจากที่เคยรักษาศีลแล้ว บาปจากการทุศีล ทำให้ต้องขี้เหร่แน่ๆ ถ้าสุขเพราะมีสุขภาพดี ก็ต้องรีบเอาร่างกายที่แข็งแรงนั้นให้ ทาน ถือศีล เจริญภาวนาให้เต็มที่ เพราะสุขภาพทั้งร่างกาย และ จิตใจ ไม่ใช่ของคงที่แน่นอน จะเปลี่ยนแปลงเป็นเสื่อมลงในวัน หนึ่งข้างหน้าต้องรีบใช้ให้ได้ประโยชน์เต็มที่ ประโยชน์นั้นคือการ สร้างกุศลกรรม วันใดที่สุขภาพอ่อนแอลง จะสร้างกุศลชนิดใด ก็ไม่ได้รับ ผลสำเร็จเท่าที่ควร จะสุขเพราะอะไรก็ตาม ผู้ไม่ประมาท ย่อมเปลี่ยนให้เป็นบุญ เป็นกุศลได้อยู่เสมอ ทีนี้ถ้าพบกับโลกธรรมฝ่ายเสื่อม ไม่มีทรัพย์ ถูกถอดยศหมด ๘๔ ธันวาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร อำนาจ ถูกนินทาไปทั่วบ้านทั่วเมือง มีความทุกข์กายทุกข์ใจ ก็ไม่ควรท้อแท้ หมออาลัยตายอยาก ต้องพิจารณา ความทุกข์เหล่านั้น ให้ถ่องแท้เพื่อให้ เกิดความเบื่อหน่ายในการเกิด เกิด ครั้งใดต้องเจอทุกข์ทุกครั้งไป ควร พยายามหาทางเล็กเกิด คือสร้างบุญ สร้างบารมีให้มากเข้าไว้ บารมีเต็มเปี่ยม ในชาติใด ชาตินั้นจะได้มีโอกาสปฏิบัติ ตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า บรรลุมรรคผลนิพพาน เลิกเกิดเสียที ชีวิตเป็นของน่าเบื่อหน่าย เบื่อ แล้วต้องแสวงหาความพ้นทุกข์ให้ได้ แต่ ที่เรียกว่าประมาท เพราะคนเราไม่เบื่อ ชีวิต จึงไม่คิดแสวงหาความพ้นทุกข์ ป้าจะเล่าตัวอย่างสักเรื่องหนึ่งค่ะ บริเวณหมู่บ้าน ๑๑ หลังที่ป้าอยู่กับลูก ภาชนะดินที่ช่าง หม้อปั้นขึ้นมา ไม่ว่ามีขนาดเล็ก หรือใหญ่ เผาสุก แล้วหรือยังไม่ได้ เผา สุดท้ายก็ต้อง แตกท่าลายวันหนึ่ง จนได้