ชีวิตบนรถเมล์ : หน้า 112/128

เรื่อง สน มพัดเข้ามาอีกแล้ว “อ๊อด” รู้สึกเย็นขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อน จะคืนเข้าสู่สภาพเดิม ไม่มีวันใดที่ เมื่อยืนบนรถเมล์บนถนนสายนี้แล้ว จะไม่ร้อน กว่าจะมาถึงป้ายที่อ๊อด รอขึ้นก็ต้องเบียดฝ่าฝูงคนตั้งมาก แล้วที่นั่งบนรถเมล์ก็มีจำกัด มาย... เสียด้วย บางทีอ๊อดยังคิดว่า รถเมล์ น่าจะสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนยืนและ โหนราวมากกว่านั่งเสียอีก ชีวิตของ คนกรุงเทพฯฝากไว้บนรถเมล์วันละ หลายชั่วโมง บางครั้งก็แขวนชีวิต ไว้ใต้อุ้งเท้าโชเฟอร์รถเมล์ใจร้อน บางคน ยอดกัลยาณมิตร เรื่อง : ตรัย สรณะ ภาพ : ลือพงศ์ ลีลพนัง อ๊อดเบี่ยงกายจากราวมุม ขวาหน่อยหนึ่ง เพราะรู้สึกมีหญิง สาวคนหนึ่ง เบียดเข้ามายืนใกล้ๆ อ๊อดไม่ทันสังเกตว่าหญิงสาวนั้นมี หน้าตาเป็นอย่างไร เพราะหันหลังให้ ชีวิตของอ๊อดก็เป็นเหมือนกับนัก ศึกษาทั่วๆ ไป ที่ต้องถ่อสังขารมา เรียนเอาถึงบางนา ผู้โดยสารตรง หน้าอ๊อดลุกขึ้น ทำให้มีที่ว่างด้าน ในพอที่จะนั่งได้ เบี่ยงตัวหลบพอ ให้เธอก้าวลงได้สะดวก กำลังจะ ก้าวชิดในลงนั่ง พลันสายตาก็เหลือบ ไปมองเห็นแววตาของหญิงสาวที่ เพิ่งเบียดเข้ามา ทำให้อ๊อดต้อง เปลี่ยนความตั้งใจ เอ่ยปากพูดออก ไป “เชิญคุณนั่ง...เถอะครับ” “ขอบคุณค่ะ!” เธอบอกขอบ คุณมาคำหนึ่ง พอนั่งลงเรียบร้อย ๑๑๐ ธันวาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร