วัฏฏะของชีวิต : หน้า 88/128

ยังไม่ทันล้างกระทะหม้อไห้เลย เจ้านายกลับจากทำงานมากันแล้ว ยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วก็ตาม จะ พอนายเขากินเสร็จเก็บล้างเสร็จ ก็เพิ่งได้ออกมากินข้าวพร้อม เรียกว่าเราเป็นคนมีความกตัญญูได้ หน้ากันที่ถนนหน้าบ้านป้านี่แหละ กินเสร็จเดี๋ยวก็ได้เวลานอน ขึ้น นอนดึกเดี่ยวเข้าไป ยังไง พ่อแม่ปู่ย่าตายายที่ตายไปแล้ว พอตื่นก็ทำตามรายการเดิม ทุกวี่วัน สิ้นเดือนเงินเดือนออก ถ้าเวลานี้คุณปฏิบัติธรรมไปพบเห็นท่าน มา ทั้งพ่อทั้งแม่ ทั้งพี่ทั้งน้อง กระทั่งหลานก็ตั้งตารอขอเอาเงินไป ใช้ เราคนทำแทบตาย แทบไม่มีเหลือซื้อขนม ใจมันก็เลยเหี่ยว ทั้งเบื่อทั้งเซ็ง” คำพูดเหล่านี้ทำให้ป้าคิดถึงคำว่า วัฏฏะ การวนเวียน นี่เป็น วัฏฏะประจำวันซึ่งเป็นระยะสั้น ถ้าเป็นวัฏฏะประจำชาติ ที่ต้อง เกิดแต่ละครั้งก็เป็นเวลานานหน่อย พฤติกรรมก็เปลี่ยนไปอีกแบบ คือเป็นเด็กต้องเรียนหนังสือ เป็นหนุ่มเป็นสาวคิดมีครอบครัว ทำ มาหากินเลี้ยงครอบครัว มีลูกเลี้ยงลูก มีหลานเลี้ยงหลาน แล้วก็แก่ ก็ตาย นี่เป็นวัฏฏะของชีวิตในการเกิดแต่ละครั้ง แต่ละครั้ง ๆ เกิด ครั้งใดเป็นทุกข์ทุกครั้ง ได้แล้ว จะต้องเห็นว่าแต่ละคนตั้งตา ควย อยากให้ลูกหลานทำบุญสร้าง พระธรรมกายประจำตัวให้อยู่ทุกคน ไม่ ว่าจะเป็นญาติของใคร ยิ่งเป็นญาติ ของคนที่เป็นศิษย์วัดพระธรรมกาย ยิ่ง มีความหวังเต็มที่ คิดว่าลูกหลานคง ไม่ลืมตน ส่วนญาติผู้ล่วงลับของคนอื่น ๆ ทั่วไปก็มีความหวังเหมือนกัน หวังว่า ลูกหลานของตนจะได้รู้ข่าวบุญเรื่องนี้ ความจริงอันนี้คนมีปัญญาจึงจะมองเห็นและเกิดการเบื่อหน่าย แล้วสร้างบุญอุทิศให้บ้าง สำหรับคนส่วนมากแล้วมองไม่เห็น เมื่อไม่เห็นก็ไม่มีปัญญาจะเอา ตนให้พ้นการเกิด การใช้ชีวิตของคนประเภทนี้ จึงมีแต่ความ ประมาท เกิดฟรีตายฟรีอยู่ร่ำไป เด็กสาวๆ ไร้การศึกษาทางโลก มีอาชีพแค่ลูกจ้าง แต่ป้าถือ ว่า พวกเขาเริ่มมีปัญญาแล้วมองเห็นความทุกข์ของการมีชีวิตใน แต่ละวัน ป้าก็จึงชักชวนให้ทำความดีด้านต่างๆ บอกพวกเขาว่า “ถ้าเช้าๆ หุงข้าวแล้ว ก็ขออนุญาตเจ้านาย ใส่บาตรพระวัน ละองค์ นายเขาคงไม่ว่าอะไร รักษาศีล ๕ ข้อให้ดีๆ หรือจะหัด ภาวนา ป้าก็จะสอนให้ เท่านี้ชีวิตก็จะมีความหมายขึ้น หมดไป วันหนึ่งๆ ยังจำได้ว่าทำดีอะไร พอหมดปีก็จำความดีเหล่านั้นเป็น บุญก้อนใหญ่ เวลาที่หมดไปไม่สูญเปล่า ชีวิตจะไม่เซ็งเพราะบุญที่ ทำไว้จะหล่อเลี้ยงใจให้มีความสุข” ป้าพูดไปไม่ได้ผล เดี๋ยวนี้บางคนใส่บาตรเป็นประจำทุกวัน ที่ เคยฆ่าสัตว์ตัดชีวิตก็เลิก รักษาศีลกันได้คนละหลายๆ ข้อ ยังไม่ ยอมทำก็เรื่องภาวนา แต่เรื่องทานนี่บางคนไม่ย่อท้อเลย ขอทยอย บุญส่งจองเป็นเจ้าภาพพระธรรมกายประจำตัวทีเดียว ยังบอกว่า จะพยายามรวบรวมเงินทำให้พ่อให้แม่ด้วย น่าสรรเสริญ.... พ่อแม่ ปู่ย่า ตายายของเราให้ชีวิตเลือดเนื้อ ช่วยเลี้ยงดู อุด หนุนให้เล่าเรียน มีอาชีพบางทียังมีสมบัติ บ้านช่องที่ดิน เชือก สวนไร่นาทิ้งไว้ให้ เราเจอบุญใหญ่อย่างการสร้างพระธรรมกาย เจดีย์ยังงี้แล้ว ไม่สร้างอุทิศตอบแทนบุญคุณให้ท่านบ้าง ไม่ว่าจะ ๔๖ ธันวาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร แต่สำหรับญาติที่ล่วงลับของคนที่ กล่าวโจมตี ต้องร้องไห้เสียใจ เพราะ ตนเองไม่มีหวังได้รับส่วนบุญแล้ว ลูก หลานของตนยังทำบาปเพิ่ม กั้นบุญ ตนเองไม่พอ ยังกั้นบุญคนอื่นด้วย ไม่ให้ท่านเศร้าใจได้ยังไง จะ หมดไปอีกปีหนึ่งครั้งนี้ โอกาส ตักตวงบุญเราอาจจะน้อยไปหน่อย แต่ สำหรับปีใหม่ที่จะมาถึง ลูกหลานอย่าง เราต้องไม่ย่อท้อนะคะ เราจะไม่ทำตน เองให้เป็นลูกหลานชนิดที่ญาติผู้ล่วงลับ ซึ่งล้วนแต่มีพระคุณยิ่งของเราต้องร้องไห้ ผิดหวังเป็นอันขาด ยอมเหน็ดเหนื่อยกันเสียในปีสองปี นี้ เมื่อพระเจดีย์เสร็จแล้ว เราจะไม่มี วันเสียใจและเสียดายเลยว่าไม่ได้ ทำ เป็นอันขาด กราบเจดีย์ครั้งใด ใจก็จะ มีแต่ปีติเพิ่มพูนทุกครั้งไปค่ะ สะ-หวัด-ดี ads in Top