การค้นหาความสุข : หน้า 114/128

ชีวิตคนเหมือนกับคลื่นน้ำ เริ่มจากเล็กไปหาโต แล้วก็ดับสลายกระทบฝั่งหายไป ทำไมคนเราถึงต้องการอะไร ไม่รู้จักพอนะ * * หลังจากวันนั้นอ๊อดก็เจอก้อย บ่อยขึ้น อ๊อดโทรไปบ้าง เธอโทรมา ที่หอพักของอ๊อดบ้าง ชวนกันขึ้น ผิวน้ำ เริ่มจากเล็กไปหาโต แล้วก็ ดับสลายกระทบฝั่งหายไป ทำไม คนเราถึงต้องการอะไรไม่รู้จักพอนะ” หรือเปล่า” “ก้อย.. เป็นอะไร ไม่สบาย “เปล่า.. ก้อยสบายดี ไม่มี จนเพื่อนกระเช้าว่าอ๊อดห่างซุ้มตัวเอง อะไรหรอก” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง เรียนวิชาเดียวกัน ไปกินข้าวด้วยกัน ไปซุ้มอื่นบ่อยๆ ก้อยเป็นคนร่าเริง แต่บางขณะอ๊อดสังเกตว่าก้อยมีสี หน้าครุ่นคิดอย่างหนัก คล้ายมี ปัญหาอะไรในใจ * * “อ๊อดว่า เราเรียนไปเพื่อ อะไร” เธอถามขึ้นในบ่ายแก่ๆ วัน หนึ่งริมสระบัวหน้าตึก KTB “เพื่องาน เพื่อปริญญาตั้ง” เขาตอบอย่างไม่คิดอะไร “แต่ก้อยว่าไม่ใช่ ก้อยมีความ รู้สึกว่า เราเรียนเพื่อค้นหาความสุข เรียนเพื่องาน ทำงานเพื่อเงิน นำ เงินมาซื้อความสุขสบาย ซึ่งบางที มันก็ไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง” เธอ พูดจริงจัง “ก้อยพูดน่าคิดน่ะ” อ๊อดเกิด ความรู้สึกว่า วันนี้ก้อยดูแปลกๆ ไป ไม่ร่าเริงเหมือนทุกวัน และพยายาม พูดเพื่อจะโยงหาอะไรสักอย่าง ซึ่ง อ๊อดไม่เข้าใจ เธอพูดจบก็หยิบหิน ขึ้นมาขว้างลงไปกลางสระ มองดู น้ำที่กระจายแตกเป็นวงกลม แล้ว ค่อยๆ กระทบฝั่งหายไป “ชีวิตคนเหมือนกับคลื่นบน ก่อนจะพูดขึ้น “เออ..อ๊อด ก้อยถามหน่อย เธอว่าผู้ชายที่มีอะไรพร้อมทั้งบ้าน รถ และเงินทอง และยังพอใจอยู่กับ ภรรยาคนเดียวนี่ มีไหม” “มีซิ...เยอะแยะไป” อ๊อดรีบ ตอบเธอทันที “อ๊อดยกตัวอย่างคนที่รู้จัก ให้ฟังสักคนได้ไหม” เป็นครั้งแรกที่ อ๊อดอีกอัก ตอบเธอไม่ถูก.... ไม่รู้จะ อธิบายให้เธอฟังอย่างไรดี “แต่ผู้ชายที่มีคุณธรรม ซึ่ง สัตย์ต่อภรรยาคนเดียว ในสังคม เรานี้มีอีกเยอะน่ะ” “ก้อยถามทำไมเหรอ?” “เปล่า..ไม่มีอะไร ก้อยก็ถาม ไปงั้นๆ แหละ” แล้วจากวันนั้น อ๊อดก็ไม่พบ เธออีกหลายวัน ถามเพื่อนที่ซุ้มเธอ ก็ได้รับคำตอบว่าเธอไปหาพ่อที่ต่าง จังหวัดใกล้ๆ แต่อ๊อดจำได้ว่า ก้อย เคยบอกว่าครอบครัวของเธออยู่ใน กรุงเทพฯ นี่เอง แล้ววันเสาร์เธอก็โทรมาบอก ๑๒ ธันวาคม ๒๕๕๗ กัลยาณมิตร