การเตือนสติและการใช้ชีวิต : หน้า 85/128

จากความทรงจํา โดย : อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล ห ม ด 1 ปี อี ก ปี อเห็นคำว่า เดือนธันวาคม ครั้งใด ป้าเป็นต้องใจหายแว้บทุกที เพราะเป็นเดือนสุดท้ายของปี พอถึงวันที่ ปีพุทธศักราชนั้นจากเราไป จากกันชนิดที่ในพุทธกัปนี้ ไม่มีวันได้พบเห็นอีกเลย วันเวลาเหล่า นั้นกลายเป็นอดีตไปหมด นึกแล้วน่าใจหายนะคะ ชีวิตของเราเองก็ใกล้ความตายเข้าไปอีกปีหนึ่งแล้วค่ะ and ma พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราตรัสประทานพระโอวาทแก่พระภิกษุสงฆ์ที่ยังไม่บรรลุมรรคผลนิพพาน ที่ป่ามหาวัน ใกล้กรุงเวสาลี หลังจากทรงปลงอายุสังขารแล้วไม่นานว่า ภิกษุทั้งหลายอย่าได้ประมาท อย่า ได้เสียใจ “คนทุกคน ไม่ว่าหนุ่มสาวหรือแก่ชรา ไม่ว่าเป็นพาลหรือบัณฑิต ไม่ว่ารวยหรือจน ล้วนต้องตายด้วย กัน ในที่สุด ภาชนะดินที่ช่างหม้อปั้นขึ้นมา ไม่ว่ามีขนาดเล็กหรือใหญ่ เผาสุกแล้วหรือยังไม่ได้เผา สุดท้าย ก็ต้องแตกทําลายวันหนึ่งจนได้ ชีวิตสัตว์ทั้งหลายทุกชนิดในโลกนี้สุดท้ายก็ต้องแตกสลายพินาศไปเช่นกัน” ไม่ต้องนึกต่อว่าป้าหรอกค่ะ ทำไมพูดเรื่องตายๆ การนึกถึงความตายอยู่เสมอๆ จะทำให้เป็นคนไม่ประมาท คุณก็ดูเถอะคนลืมตายในโลกนี้มีเยอะ แย่งกันหาลาภ ยศ สรรเสริญ สุข พล่านไปหมด ใครได้ก็ดีใจออก นอกหน้า ใครไม่ได้ก็เสียใจพร่ำเพ้อ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข มันเป็นเพียงของใช้ประจำโลกเท่านั้น วันใดที่เราตายจาก สิ่งเหล่านี้ไม่มี กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๓ ๔๒)