พระเจ้ามหากัปปินะและการบูชาพระรัตนตรัย : หน้า 95/128

สัตวโลก ได้ทอดพระเนตรเห็นพระเจ้ามหากัปปินะ ใหญ่ขวางหน้าอยู่ สาย พระองค์จึงตรัสถาม พร้อมด้วยบริวาร ทรงพระดำริว่า “พระเจ้ามหา กัปปินะพระองค์นี้ได้ทรงทราบข่าวจากพวกพ่อค้าว่า B อำมาตย์ว่า “ที่นี่มีเรือหรือแพบ้างไหม” พวกอำมาตย์กราบทูลว่า “ไม่มีพระเจ้าข้า” พระราชาจึงตรัสว่า “ชาติคือความเกิด ย่อม พระรัตนตรัยอุบัติขึ้นแล้ว จึงพระราชทานทรัพย์ ๓ แสน บูชาถ้อยคำของพวกพ่อค้าเหล่านั้น แล้ว ทรงสละราชสมบัติ ทรงมีอำมาตย์หนึ่งพันคนติด ตามมาด้วย มีพระประสงค์จะบวชอุทิศเรา พระ ราชาพระองค์นั้นพร้อมทั้งบริวารจักได้บรรลุพระ แห่งพระรัตนตรัย ขอน้ำนี้จงเป็นเหมือนแผ่นหิน” อรหัตพร้อม ด้วยปฏิสัมภิทาญาณ ๔ เราจะต้อง ต้อนรับพวกเขาเหล่านั้น” นำไปหาความแก่ชรา และความแก่ชราย่อมนำเข้าไป หาความตาย เราเป็นผู้ไม่มีความสงสัย ออกเดิน ทางมาก็เพื่ออุทิศให้พระรัตนตรัย ด้วยอานุภาพ แล้วทรงระลึกถึงคุณของพระรัตนตรัย ในวันรุ่งขึ้น พระศาสดาเสด็จไปต้อนรับ ม้า ๑,๐๐๐ ตัว เสด็จไปบนผิวน้ำ คล้ายกับว่าวิ่งไป พระราชามหากัปปินะ ทรงต้อนรับเหมือนพระราชา ด้วยเหตุนี้ พระราชาพร้อมด้วยบริวารกับ กัปปินะเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ พระองค์เองทรงถือ บนแผ่นหินดาด แล้วเสด็จพระราชดำเนินผ่าน แม่น้ำไปได้ทั้ง ๓ ครั้ง บาตรและจีวร เสด็จไปเป็นระยะทางถึง ๑๒๐ โยชน์ พระราชาได้ทอดพระเนตรเห็นพระพุทธ แล้วทรงประทับนั่ง ณ โคนไม้นิโครธ ใกล้กับฝั่ง รัศมีแผ่ซ่านออกจากพระสรีระของพระศาสดา แม่นํ้าจันทภาคา สว่างไสว จึงทรงพระดำริว่า “แสงสว่างนี้มิใช่แสง พระราชามหากัปปินะทรงพบแม่น้ำสาย สว่างของพระจันทร์ มิใช่แสงสว่างของพระอาทิตย์ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๗ ๕๒