การพบกันของอ๊อดและหญิงสาว : หน้า 113/128

แล้ว ก็หันมองออกนอกหน้าต่าง ไม่สนใจใคร รถเมล์เบรกกะทันหัน เพราะรถยนต์แซงตัดหน้า อ๊อดเสีย หลักไปหน่อยหนึ่ง มือถือหนังสือ แน่น “พี่คะ..ถือหนังสือให้ค่ะ” เธอเอื้อมมือมารับหนังสืออ๊อด ไปกอดไว้หลวมๆ อ๊อดยิ้มให้เธอ นิดหนึ่ง เธอยิ้มตอบ รถเมล์แล่น ผ่านไปเรื่อยๆ เร็วบ้าง ช้าบ้าง หยุดรับผู้โดยสารบ้าง ติดบ้าง ตาม ประสารถเมล์เมืองไทย ถึงทางแยก อ๊อดจึงได้ที่นั่งคู่กับหญิง บางนา หน้ามหาวิทยาลัย นักศึกษาชาย หญิง ทยอยออกันลงจากรถ อ๊อด ก้าวลงไปก่อน ความรู้สึกบอกให้รอ เธอลงเสียก่อน อ๊อดถือโอกาสเดิน คู่ไปกับเธอ นักศึกษาหลายคนเดิน กลับสวนทางออกมา “พี่ยังไม่ตอบถ้อยเลย....เรียน นิติมันแปลกยังไง” เธอถามอีก “ผมชื่ออ๊อดครับ คือยังไงล่ะ ผู้หญิงน่าจะเรียนบัญชี, การเงิน ธนาคาร อะไรไปแบบเนี้ยะ... นี่ลง นิติศาสตร์..ไม่น่ากลัวเกินไปสำหรับ “ผมเชื่อ...ดูแววตาคุณออก” “เหรอคะ!” เธอยิ้มตาโต เพิ่ง สังเกตเดี๋ยวนี่เองว่าเธอสวยไม่ใช่เล่น ฟันเรียบสะอาด ใบหน้าเด่นใส ลัก ยิ้มปุ่มข้างหนึ่ง ผมยาวประบ่าครับ กับใบหน้าเธอใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ดูทะมัดทะแมงดี เมื่อเธอรู้สึกว่า อ๊อดมองเธอแบบตั้งใจ ใบหน้าเธอ แดงระเรื่อขึ้นมาทันที “เออ..อ๊อดอยู่ซุ้มอะไรเหรอ..” “ซุ้ม MMAC” เขาตอบ “มันอยู่ตรงไหน ซุ้มที่ว่า ผู้หญิงเหรอ...” เจี๊ยะ” “แต่ก้อยว่าไม่แปลกนะ ก้อย ชอบความยุติธรรม ชอบอิสระ ชอบ “ใต้ตึก PBB ด้านขวาบันได ตึกหน่อยๆ” ผมถือเองครับ” อ๊อดพูดเบาๆ “ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อนกัน” เธอ ความถูกต้อง นี่กะไว้ว่าเรียนจบแล้ว จะช่วยว่าความให้คนยากจนฟรี ๆ “ไม่รู้จักเลย” เธอว่ายิ้มๆ แล้วหัวเราะเบาๆ สาวที่ถือหนังสือของเขาอยู่ “ขอบคุณมากครับ..... เดี๋ยว พูดพร้อมกับส่งหนังสือคืนให้ แล้ว เธอก็หันหน้าออกหน้าต่างเช่นเดิม รถติดอีกครั้ง เธอหันมาถาม “พี่เรียนคณะอะไรคะ” “มนุษยศาสตร์ สื่อสาร มวลชนครับ” เบาๆ “อ้อ! คณะฮิต” เธอร้องขึ้น “แล้วคุณล่ะ! “ อ๊อดถามบ้าง “ก้อยเหรอคะนิติศาสตร์ค่ะ” เลยล่ะ!” “ก้อยอยู่ต่างจังหวัดเหรอ!” “เปล่าหรอก... อยู่กรุงเทพฯ เกิดกรุงเทพฯ นี่เอง” “ผมเกิดที่ต่างจังหวัดโตที่นั่น พ่อแม่แยกทางกัน เคยบวชเรียนมา ก่อน เคยไปชนบทไกลๆ ผู้คนยาก จนมาก ขนาดเสื้อผ้าจะใส่ยังไม่มี บางคนอดมื้อกินมื้อ “กรุงเทพฯคนก็อดมื้อกิน กินมื้อ” “ก้อยไม่เข้าใจ... มันต่างกัน “เรียนนิติเหรอ?” อ๊อดทวน เธอแย้งขึ้น ค่าเธอ “ทำไมคะ ผู้หญิงเรียนนิติ “ได้นะได้ แต่มันแปลกอยู่ "ชีวิตของคน “แปลกยังไงคะ” พอดีรถถึง ศึกษาเสมอ" ไม่ได้เหรอคะ” มาก ไว้มีโอกาสก้อยไปสัมผัสเอง แล้วจะรู้ความจริงอะไรอีกเยอะ” ก้อยว่าน่า “แล้วก้อยล่ะ อยู่ซุ้มอะไร” “ซุ้มชุมแสงค่ะ” “อ้อ! ไม่รู้จักเลยเหมือนกัน” อ๊อดพูดยิ้มๆ แต่เธอหัวเราะจนตัว โยน ความรู้สึกคุ้นเคยเกิดขึ้นอย่าง รวดเร็ว อ๊อดแยกไปเรียนอีกตึกหนึ่ง ในขณะที่เธอก็แยกไปอีกตึกหนึ่ง การเรียนการสอนอย่างราม คําแหง คือนักศึกษาขึ้นอีกฟัง อาจารย์บรรยาย โดยมีการถ่ายทอด ทางทีวีวงจรปิดไปทั่วทุกตึก เพราะ เหตุที่นักศึกษามีจำนวนมากนั่นเอง ใครจะขึ้นตึกไหน ชั้นไหนก็ได้ ไม่ จำกัด นักศึกษาจะแต่งตัวมายังไง ก็ได้ เพราะถือว่าเป็นระดับชั้น ปัญญาชนแล้ว กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๙ 100