การสูญเสียหลวงพี่มหาชิโต : หน้า 35/124

เหนื่อยเพราะแดด ลม ฝน หรืองานหนัก ขอให้ รู้เถิดว่าหลวงพี่มหาชิโต ท่านเคยร้อน เคย หนาว เคยเหนื่อยมาเสียยิ่งกว่า เหนื่อยทั้ง กลางวันกลางคืน ทุกเวลา ทุกนาที ไม่ใช่ เฉพาะช่วงใดช่วงหนึ่งเท่านั้น คนงานทุกคน พี่น้องกัลยาณมิตรผู้ร่วม ปฏิบัติงานมากับท่าน จะซาบซึ้งดียิ่งกว่าใคร ๆ ไม่ว่าจะงานหนัก งานเบา เร่งด่วน หามรุ่ง หามค่ำหรือไม่... อย่างไร ทุกคนก็จะเห็นหลวงพี่ มหาชิโตร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่กับพวก เขาตลอดเวลา ใครเดือดร้อนทุกข์ใจอย่างใด ท่านร่วมรับรู้ แบ่งปันและขจัดปัญหา น้ำใจ ความเมตตา และยุติธรรมนั้นมีให้เสมอเหมือน เท่าเทียมกันทุกคน แม้ ๒-๓ ปีหลังมานี้สุขภาพของหลวงพี่ จะไม่อำนวย ต้องทรมานเพราะความเจ็บป่วย แต่สีหน้าแววตา และรอยยิ้มที่ทุกคนมีโอกาส ได้เห็นนั้นคงปกติ ผู้ใกล้ชิด เพื่อนภิกษุเท่านั้น ที่เข้าใจดีถึงทุกขเวทนาของท่าน เราทุกคน ทุกสถานภาพได้แต่สวดมนต์อธิษฐาน ปฏิบัติ งานและทำความดีกันเต็มที่ เพื่อให้ทุกอย่าง เรียบร้อย ดีงามสมตามความตั้งใจของหลวงพี่ การสูญเสียหลวงพี่มหาชิโตไปในครั้งนี้ เหมือนดั่งว่ากองทัพได้สูญเสียขุนพล ขุน พลกล้าผู้อยู่แนวหน้า ผู้นำทัพบุกตะลุย เผชิญ กับข้าศึกอย่างสุดชีวิต เราทุกคน.... ใจหาย เสียใจ อาลัย คืนวันนั้นวันจันทร์ที่ ๒๓ มกราคม พ.ศ. ๒๕๓๒ ใบไม้ไหว... กิ่งไม้โยกโอน เอน วสันตฤดู สายฝนพลิ้วลงมาราวกับว่าเป็น พระชิตชัย มหาชิโต... ชีวิตของท่านเกิด มาสร้างบารมี เกิดมาประพฤติปฏิบัติธรรม ทำหน้าที่กัลยาณมิตรโดยแท้ ท่านเป็นเพชรที่ แข็งแกร่ง เป็นเพชรน้ำเอกด้วยเนื้อแท้ของท่าน เอง พระพุทธศาสนาได้สูญเสียพระภิกษุผู้ งดงามด้วยศีลาจารวัตร ผู้เคร่งครัดต่อพระ ธรรมวินัย ผู้ฉลาด สามารถและเปี่ยมไปด้วย พลังแห่งศรัทธาไปอย่างน่าเสียดาย ทำให้เรา ผู้อยู่ข้างหลังต้องย้อนกลับดูตัวเอง และเหลียว มองรอบกาย พร้อมกับทอดสายตาไปบน ฟ้ากว้างอย่างสะท้อนสะท้านใจ คนที่ดี คนที่เก่ง คนที่มีความพร้อมมากกว่านี้เขาหาย ไปไหนกัน เขาทำอะไรกันอยู่หนอ ทำไมจึงยัง ไม่มาร่วมกันสร้างบารมี สร้างสันติสุขให้บังเกิด ขึ้นแก่โลก เพื่อนกัลยาณมิตรที่รัก เสียใจเถิด ร้องไห้ เถิด หากว่าท่านรู้สึกปวดร้าว ว้าเหว่ แต่เมื่อ เราตระหนักแน่อยู่แก่ใจดีว่า กองทัพนี้เป็น กองทัพธรรม ดังนั้นแม้จะต้องสูญเสียยอด ชีวิตหนึ่งได้ล่วงลับ ทิ้งความโศก ขุนพลไปสักกี่คนก็ตาม เราจะต้องไม่หวั่น อาลัยไว้เบื้องหลัง แม้แต่ธรรมชาติยังสะท้านสะเทือน และหากแม้กรวด หิน ดิน ทราย ที่ประกอบ กันเป็นถนนเป็นลานกว้าง เป็นอาคารสถานที่ เป็นผืนแผ่นดินอันร่มเย็นแห่งนี้ร้องไห้ได้ มัน ก็คงได้หลั่งน้ำตาแห่งความอาลัยรักออกมา ท่วมท้น ดุจเดียวกับน้ำในสระที่รายรอบอยู่ ทั้งในวัดและนอกวัดกระนั้น มีนาคม ๒๕๓๒ ไหว ไม่ท้อแท้เป็นอันขาด แต่กลับจะต้อง อดทน เข้มแข็ง เสียสละให้ได้อย่างหลวงพี่ หลวงพ่อดทน...อดทนมาก แม้จะเจ็บป่วยก็มิเคย ย่อหย่อนต่อภาระหน้าที่ ทั้งด้านกิจของสงฆ์ และการงานอื่น ๆ ที่รับผิดชอบ ดวงตาของท่านยามทอดมองสรรพสิ่ง ยังฉายแววเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่นของนักสู้ นักสู้ แห่งกองทัพธรรมมิสร่างซา 1 ท่านได้ละโลกไปในสนามรบ ได้ประสบ ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ แก่กิเลสอย่างสมศักดิ์ศรี และสมนาม “ชิตชัย มหาชิโต” เหล่าเพื่อนสหธรรมิก กัลยาณมิตร ทุกคนทั้งที่อยู่และมิได้อยู่ในที่นี้ ขอนอบน้อม สักการะบูชาต่อดวงวิญญาณของท่าน ผู้เป็น ยอดขุนพลแห่งกองทัพธรรม ท่านผู้เป็น “ปิยชาติ” เป็นที่รัก ที่บูชา ของทุก ๆ คน นับแต่ถือกำเนิดขึ้นมา จนวาระ สุดท้ายของชีวิต ท่านผู้เลิศด้วยความดี ท่าน ผู้สมควรได้รับอนุโมทนาสาธุการจากทั้งเทวดา และมนุษย์ ว่าเป็นยอดแห่งนักสร้างบารมี ธรรมกายเวิลด์ จะต้องสำเร็จและ เป็นจริงในไม่ช้านี้ กราบขุนพลผู้กล้าผู้สามารถ กราบที่บาทบูชาความกล้าหาญ กราบผู้เลิศด้วยมโนปณิธาน กราบวิญญาณแห่งนักสร้างบารมี พระผู้รักหลวงพ่อยิ่งชีวิต พระผู้รักภารกิจไม่หน่ายหนี พระผู้สร้างวัดพระธรรมกายด้วยชีวี พระรูปนี้ชื่อก้องฟ้า... มหาธิโต กัลยาณมิตร ๓๓ Kalyanamitra.org