การเบิกเช็ค : หน้า 105/124

มีนาคม ๒๕๓๒ ได้เรียนรู้เรื่องเกี่ยวกับ ดร.คาร์เวอร์ขึ้นมาก เวลาล่วงมาอีกหลายวัน นับจากเหตุการณ์เรื่อง ครีมวันนั้นแล้ว ขณะที่นายวิลสันได้มองผ่านตาข่าย กั้นช่องหน้าต่างธนาคารออกไป เขาเห็น ดร.คาร์เวอร์ คอยอยู่อย่างเงียบ ๆ ขณะนั้นจวนจะถึงเวลาปิดธนาคาร อยู่แล้ว เขาจึงได้รีบไปหาเพื่อให้บริการ “ฉันต้องการเช็คของฉัน” สายตาของคาร์เวอร์ แสดงอาการสุภาพแทบจะเป็นการขอโทษ นายวิลสันรั้งรออยู่ เขารู้เรื่องการจ่ายเช็คเงินเดือน ของอาจารย์จากสำนักงานนั้น แต่จะจ่ายเมื่อถึงวันที่หนึ่ง ของเดือนแล้ว ขณะนั้นเป็นวันที่ยี่สิบสามเท่านั้นเอง “ฉันเสียใจ นายคาร์เวอร์ เช็คไม่” คาร์เว่อร์ ขัดขึ้นว่า “พ่อหนุ่ม พ่อมาใหม่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดเรื่อง อะไรออกไป เรียกคนที่รู้เรื่องมาเถอะ” เสมียนคนหนึ่งได้ก้าวออกมาที่หน้าต่าง “คอยประเดี๋ยว นายคาร์เวอร์ ฉันจะเอาเช็คของ ท่านมาให้” - นายวิลสันหันไปเสียทางอื่น หงุดหงิดใจเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นเสมียนเปิดลิ้นชักในตู้นิรภัยออก ดูเหมือน เป็นลิ้นชักที่มีอะไรอยู่เต็ม เสมียนได้หยิบเช็คออกมาทั้งปีก ชักฉบับล่างสุดออกมาฉบับหนึ่ง แล้วก็เก็บเช็คปีกนั้นไว้ ตามเดิมอย่างระมัดระวัง เสร็จแล้วเขาก็กลับไปที่หน้าต่าง สอดเช็คลอดใต้ช่องเล็กออกไป คาร์เวอร์รับเช็คมาโดย - เงินได้จากการประดิษฐ์สิ่งของ และ” เสมียนสั่นศีรษะ - “ท่านพูดผิดแล้ว เช็คเหล่านี้เป็นเงินเดือนทั้งหมด ดูซิ” - แล้วเขาก็เทเช็คลงบนโต๊ะจนเกลี้ยงลิ้นชักและหยิบ ฉบับล่างสุดที่เทออกขึ้นมา “ฉบับนี้อยู่ในลำดับต่อไป ที่จะต้องให้เขา ดูวันเดือนปีซิ เช็คนั้นลงวันที่ ๑ พฤษภาคม ค.ศ. ๑๙๑๕ นายวิลสันจ้องดูอย่างไม่เชื่อ “ใช่ เขาเพิ่งมาเบิกฉบับเมษายนไป เมื่อเขามาอีก ก็จะต้องการฉบับพฤษภาคม “แต่ แต่ นี่เป็นปี ๑๙๒๓ แล้วนี่” ไม่ได้เหลือบดูเลย กล่าวเพียงคำ “ขอบคุณ” สอดเช็ค “แน่นอน” เสมียนหัวเราะยิงฟัน “ในไม่ช้าหรอก ลงกระเป๋า แล้วก็ไปเสียจากที่นั่นทันที เสมียนมองดูนายวิลสันแล้วหัวเราะยิงฟัน “อย่าทำให้ดูเศร้าไปเพื่อน แล้วท่านก็จะรู้” - นายวิลสันกัดริมฝีปาก “มีอะไรที่จะรู้หรือ ทำไมเขาจึงรับเช็คไปก่อน วันที่หนึ่งได้ล่ะ” เสมียนหัวเราะ “นั่นเป็นคำถามที่ดี มาซิ ฉันให้ดู เสียเดี๋ยวนี้ก็ได้แทนที่จะรอต่อไป” เขาจึงเปิดลิ้นชักตู้นิรภัยออกอีกครั้งหนึ่ง “ท่านเห็นลิ้นชักนี้ว่ามีเช็คอยู่เต็มไหม” “ใช่” นายวิลสันพยักหน้ารับ “เช็คทั้งหมดนี้ได้ออกให้แก่ ยอร์จ วอชิงตัน คาร์เวอร์ คนเดียว” เสมียนอธิบาย เราจะต้องเปิดห้องใหม่ในตู้นิรภัยให้เฉพาะสำหรับ คาร์เวอร์ มันมีมาทุก ๆ เดือน” “ท่านหมายความว่า เขาปล่อยให้เช็คของเขาอยู่ที่นี่ ตั้งหลาย ๆ ปีใช่ไหม” ชายผู้เต็มไปด้วยความงงงวย ถาม “ท่านลองพยายามให้เขารับไปดูบ้าง ลองที่ซิ” “แต่เขาเอาเงินไปใช้ทำอะไรบ้าง” “อ๋อ แน่นอนทีเดียว เขาไม่เคยรับใบเสร็จ เก็บเงินค่าตัดเสื้อเลย” เขาพูดเสียงเบาลง “กล่าวกัน ว่า เมื่อเขาเดินทางมาอยู่ทัสดี เขาคงสวมเสื้อผ้า ชุดเดียวกันกับที่สวมอยู่ในบัดนี้” “ฉันไม่รู้สึกว่า การตลกอย่างนี้มันขบขันที่ตรงไหน” “ถ้าท่านดูในสมุด จะเห็นว่า เขามีเงินเดือนคงที่ “อ้อ รู้แล้ว นี่เป็นเงินเพิ่มของเขา อ้า ฉันรู้ว่าเขาหา มาตั้งแต่ปีแรกมาอยู่ทัสคี กัลยาณมิตร ๑๐๓ Kalyanamitra.org