ม้ามิ่งมงคล : หน้า 72/124

พ่อค้ากราบทูลว่า “ขอเดชะ ม้าสินธพอาชาไนยตัวนี้ มีพละกำลังมหาศาลไม่มีใครต้านทานได้ ย่อมสามารถฝ่ามหาสมุทรอันกว้างไปได้ สมควรเป็นม้ามิ่งมงคลคู่แผ่นดินพระเจ้าค่ะ” พระเจ้าพรหมทัตทรงพอพระทัยยิ่งนัก ทรงรับม้านั้นมาอภิเษกเป็นม้ามิ่งมงคล ให้อยู่ในที่ที่ประดับตกแต่ง อย่างประณีตงดงามเช่นเดียวกับวัง ประดับด้วยพวงดอกไม้หอม และเครื่องทองทั้งหลาย บริโภคอาหารอันประณีต ที่จัดมาเป็นพิเศษ สำหรับพ่อค้าม้าผู้นั้น พระราชาทอดพระเนตรเห็นความสามารถในการขึ้นขี่ม้า ความสามารถในการรักษากอง คาราวานค้ามาของเขา รวมทั้งสติปัญญาของเขาแล้ว จึงพระราชทานตำแหน่งอุปราชแก่เขา ตั้งแต่ลูกม้าสินธพอาชาไนยเข้ามาอยู่ในพระนครแล้ว ไม่มีกษัตริย์เมืองไหนกล้ามารุกรานกรุงพาราณสีเลย พระเจ้าพรหมทัตทรงตั้งอยู่ในธรรม ทรงสดับโอวาทของพระมหาอุปราช ทรงบำเพ็ญกุศลทั้งหลาย เมื่อละโลกแล้ว ได้ไปกำเนิดในสวรรค์ หลาน ๆ คะ หญิงชราในเรื่องนี้ รักลูกม้าของนางมาก แต่เพื่อเห็นแก่ความสุขความเจริญของลูก ก็ยินดี ตัดใจให้ลูกไปทั้งน้ำตานองหน้า “ลูกม้าของแม่คงเป็นม้าที่มีลักษณะดี เขาถึงมาขอซื้อไปถวายพระราชา ลูกของแม่ก็จะได้เกียรติยศ ได้กินดีมีสุข ไม่ต้องกินหญ้า กินว่า กินข้าวตัง ที่แสนจะฝืดคอ ลำพังแม่ยากจนขนาดนี้ จะหาข้าวตังให้กินทุกมื้อยังลำบาก ถ้าลูกอยู่ในวังก็จะสบาย ใช่.. ลูกของแม่ก็จะสบาย....” ๗๐ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org มีนาคม ๒๕๓๒