การตัดสินใจของหญิงชรา : หน้า 70/124

“แม่เฒ่า ในเรือนของแม่เฒ่าเลี้ยงม้าด้วยหรือเปล่า” “ฉันไม่ได้เลี้ยงม้าขายหรอกจ้ะ ก็เลี้ยงเอาไว้ตัวเดียว มันเป็นเหมือนลูกของฉันเอง ตอนนี้ออกไปกินหญ้าข้างนอก กว่าจะกลับก็ย่ำค่ำนั่นแหละ” พ่อค้ามาจึงผูกม้าของตนไว้นอกรั้ว รอจนกระทั่งลูกม้ากลับมาบ้าน มองดูแล้วก็ทราบว่าเป็นม้าสินธพอาชาไนย ที่มีลักษณะประเสริฐ ลูกม้าสินธพก็เข้าไปในคอกของตนตามปกติ พ่อค้าพักอยู่ ๒-๓ วันโดยมิได้นำฝูงม้าเข้าไปในบริเวณบ้านเลย ก่อนจะไป เขาได้พูดกับหญิงชราว่า “แม่เฒ่าจ๊ะ ฉันชอบใจม้าของแม่เหลือเกิน ขายให้ฉันได้ไหม” “อะไรกันพ่อ ม้าตัวนี้เหมือนเป็นลูกของฉัน ฉันเลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออก รักเหมือนลูก เป็นแม่จะขายลูกไม่ได้หรอก” “แม่เฒ่าเอาอะไรให้ลูกม้ากินละ มันถึงได้แข็งแรงล่ำสันอย่างนี้ “ก็ให้กินไปตามมีตามเกิด ประสาคนยากคนจนล่ะจ้ะ ทั้งรำข้าว ข้าวตัง เศษหญ้า บางทีก็ต้มข้าวยาคูผสมให้กิน” “นี่ถ้าแม่ขายม้าตัวนี้ให้ฉัน ฉันจะหาข้าวสาลีอย่างดีให้กิน จัดคอกขึงผ้าให้สวยทีเดียว ให้ยืนบนฝั่งที่ สง่างาม ได้ลาภได้ยศจากพระราชา เป็นม้าที่เลี้ยงอย่างดีในวังหลวง มีความสุขสมเกียรติสมภูมิไปตลอดชีวิต ทีเดียวนะ” หญิงชรามองลูกม้าของตนแล้วคิดว่า “ลูกม้าของแม่คงเป็นม้าที่มีลักษณะดี เขาถึงมาขอซื้อไปถวายพระราชา ลูกของแม่ก็จะได้เกียรติยศ ได้กินดี มีสุข ไม่ต้องกินหญ้า กิน กินข้าวตังที่แสนจะฝืดคอ ลำพังแม่ยากจนขนาดนี้ จะหาข้าวตังให้กินทุกมื้อยังลำบาก ถ้าลูกอยู่ในวังก็จะสบาย ใช่...ลูกของแม่ก็จะสบาย....” นางมองลูกม้าด้วยสายตาละห้อย ครั้งคิดถึงความสุขของลูกม้าจึงตัดใจยอมขายให้ โดยกล่าวว่า “พ่อเอ๋ย ฉันไม่เคยคิดจะขายลูก ฉันไม่อาจบอกราคาได้” พ่อค้ามาจึงนำเงิน 5,000 กหาปณะวางลง แล้วกล่าวว่า “เงิน 4,000 กหาปณะเป็นมูลค่าแห่งเท้าทั้งสี่ 9,000 - กหาปณะเป็นมูลค่าศีรษะม้า และอีก 9,000 กหาปณะ เป็นมูลค่าแห่งหางม้า” ๖๘ กัลยาณมิตร แล้วพ่อค้าได้จัดเสื้อผ้าที่สวยงามให้นางแต่ง เพื่อทำการส่งมอบม้าสินธพอาชาไนยให้ นางหลั่งน้ำตามองดูลูกม้าด้วยความอาลัยรัก ยกมือขึ้นลูบหลังม้า แล้วกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ไปดีมีสุขเถิดลูกรักของแม่...” Kalyanamitra.org มีนาคม ๒๕๓๒