การศึกษาและปฏิบัติธรรม : หน้า 44/124

เด็กวัยรุ่นนั้นเปรียบเสมือนคนที่กำลังเดินทางอยู่ในความมืดสนิท ย่อมไม่สามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่โดยรอบตนได้ เมื่อก้าวเดินไปข้างหน้าไม่รู้ว่าจะได้ประสบกับสิ่งที่เป็นพิษเป็นภัยประการใดบ้าง ได้แต่เดาสุ่มเดินเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ไปเรื่อย ๆ หากมีเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วยกันหลายคน ต่างก็จะคล้อยตามความเห็นของกลุ่มเป็นใหญ่ เช่น กลุ่ม เห็นว่าสุราคือน้ำอมฤต ทุกคนก็จะคล้อยตามด้วย ทั้ง ๆ ที่เมื่อได้ลิ้มรสเพียงครั้งแรก ก็รู้ได้ทันทีว่า ดีกรีร้อนแรงของน้ำนั้น สามารถเผาผลาญให้ระคายตั้งแต่ลิ้น ปาก คอ ลำไส้ลงไปจนถึงกระเพาะ แต่ส่วนใหญ่ก็พร้อมที่จะสยบยอมเป็นทาสของมัน เพราะเชื่อมั่นว่าเป็นน้ำอมฤตตามความเห็นของกลุ่มไปเสียแล้ว พ่อแม่ที่มีปัญญาย่อมตระหนักถึงภัยอันตราย ที่ลูกจะต้องเผชิญในความมืด จึงพยายามหาเทคนิควิธีต่าง ๆ ที่จะช่วยให้ลูกเดินทางไปโดยปลอดภัย และวิธีที่นิยมกระทำกัน มากที่สุดก็คือการให้ “แสงสว่าง” แสงสว่างทางธรรมนั้น มีคุณค่ายิ่งใหญ่กว่าความสว่างทั้งปวง โดยเหตุนี้ ผู้ปกครองที่มีสายตากว้างไกล จึงนิยมปลูกฝังปัญญา และสัมมาทิฐิให้แก่บุตรหลานของตน ด้วยการส่งให้ไปศึกษาอบรมธรรมะ เพื่อให้เกิดความเข้าใจลึกซึ้ง สามารถยึดธรรมะเป็นหลักปฏิบัติในชีวิตจริงได้ตลอดไป จากประสบการณ์ของ พระธรรมทายาทรุ่นที่ ๑๖ ต่อไปนี้ย่อมยืนยันได้อย่างดีว่า การศึกษาและปฏิบัติธรรมนั้นสามารถกล่อมเกลาจิตใจของเด็กหนุ่ม ให้พร้อมที่จะเป็นทรัพยากรบุคคลที่ทรงคุณค่าของประเทศชาติได้อย่างไร การพัฒนาชาติ ต้องพัฒนาคน ธรรมทายาท สัมภาษณ์และเรียบเรียงโดย กัลยาณมิตรสุวณีย์ ศรีโสภา ๔๒ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๒