การอบรมธรรมทายาท : หน้า 45/124

มีนาคม ๒๕๓๒ ประทับใจตั้งแต่ได้ไปเห็น ถ้าขาดการประชาสัมพันธ์ เป็นครั้งแรก พระธรรมทายาทรูปแรกนี้คือ พระ วิเชียร (วชิรชโร) พินิจกุล จบการศึกษา ระดับปวส. จากวิทยาลัยเทคโนโลยีราช มงคล วิทยาเขตอุเทนถวาย ในปีการศึกษา ๒๕๓๑ สมัครเข้ารับการอบรมธรรมทายาท และได้อุปสมบทเป็นพระธรรมทายาทรุ่นที่ ๑๖ โดยทั่วไปนักศึกษาที่จบการศึกษาระดับ ปวส. ถ้าไม่รีบขวนขวายสอบเข้าศึกษาต่อใน ระดับมหาวิทยาลัย ก็จะต้องรีบไปสมัครงาน ณ ที่ใดที่หนึ่ง เพราะถ้ามัวโอ้เอ้ชักช้าก็อาจจะ พลาดโอกาส ต้องเสียเวลารองานเป็นปี แต่ พระวิเชียรกลับไม่สนใจทั้งสองอย่าง ในทันทีที่ สอบเสร็จก็ตรงดิ่งไปขอใบสมัครเข้าอบรม ธรรมทายาทที่ชมรมพุทธศาสตร์ฯ โดยไม่รอช้า เหตุผลของท่านก็คือ “โยมแม่เลี้ยงลูกแบบให้คิดเอง ตัดสินใจ เอง พระก็เลยมีนิสัยค่อนข้างเฉียบขาด ตัดสินใจ แล้วต้องทำ ถึงขนาดว่า “ถ้างานไม่สำเร็จ ถึงจะมีการนองเลือดก็ต้องเอา” ถ้าปล่อยให้ เป็นอย่างนี้โดยไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ก็ไม่แน่ว่า อนาคตจะเป็นอย่างไร บังเอิญมีโยมอาจารย์ ท่านหนึ่งที่วิทยาเขตเป็นกัลยาณมิตรแนะนำให้ พระได้มีโอกาสไปสัมผัสวัดพระธรรมกาย พอได้ไปเห็นกิจกรรมต่าง ๆ ที่วัดแล้วพระก็ ตัดสินใจว่า “จะต้องบวชที่วัดพระธรรมกาย” ในทันทีที่เรียนจบ ปวส. พระก็ประกาศกับ โยมแม่เลยว่า “พระจะต้องไปบวชเสียก่อน ถ้าไม่ได้บวช ไม่ได้อบรมที่วัดพระธรรม กาย พระจะไม่ขอทำงานหรือเรียนต่ออีก เป็นอันขาด” พระก็เลยได้มาร่วมอบรมธรรม ทายาท และอุปสมบทหมู่รุ่นที่ ๑๖ ด้วยเหตุนี้ แหละ" ธรรมะก็เหมือนเพชรในตู้ นิรภัย ธรรมะเป็นเรื่องของชีวิต เป็นหลักสำหรับ ยึดปฏิบัติ เพื่อให้เกิดประโยชน์และเกิดความ สุขในชีวิต แต่คนส่วนใหญ่ในปัจจุบัน ทั้ง ๆ ที่ เรียกตนเองว่า “ชาวพุทธ” แต่ก็แทบไม่มี ความรู้เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาเลย แถมยัง เหมาเอาเรื่องนอกพระพุทธศาสนาเป็นเรื่อง ในพระพุทธศาสนาเสียอีก การปฏิบัติตาม หลักธรรมก็ไม่ใคร่จะสนใจปฏิบัติกัน ครั้นเมื่อ ประสบเคราะห์กรรมก็วิ่งหาที่พึ่งกันจ้าละหวั่น ไม่ว่าจะเป็นการทรงเจ้าเข้าผี หรือหมอดู หมอ เดา หรือแม้จะแนะนำให้ไปกราบไหว้ผีสาง นางไม้ ก็ยินยอมปฏิบัติตามโดยดี ทั้ง ๆ ที่ พระพุทธศาสนาสอนว่า “ตนเป็นที่พึ่งแห่ง ตน" ดังนั้น จึงถึงเวลาแล้วที่พวกเราเหล่า กัลยาณมิตรทั้งหลาย จะต้องช่วยกันประชา สัมพันธ์ให้เพื่อนร่วมชาติร่วมโลกของเรา ได้ ก้าวเข้ามาลิ้มรสพระธรรมอันมีคุณค่าสุดจะนับ จะประมาณมิได้ ซึ่งนอกจากจะเป็นการชี้นำ วิถีทางอันประเสริฐให้มิตรสหายแล้ว เรายังจะ ไม่ต้องได้ฟังคำตัดพ้อในทำนองนี้อีก “เมื่อสมัยยังเป็นเด็ก ๆ พระก็เคยได้ยิน คนพูดกันเหมือนกันว่า พระพุทธศาสนาเป็น สิ่งประเสริฐ ไม่จำเป็นต้องมีการโฆษณาชวน เชื่อ คนก็ย่อมรู้ได้เองเพราะเพชรก็ต้องเป็น เพชรวันยังค่ำ ความงามของเพชรจะส่อง ประกายประกาศคุณค่าในตัวให้ผู้พบเห็น ได้ตระหนักเอง โดยไม่ต้องมีใครชี้นำ แต่พระ ก็ยังสงสัยว่า ถ้าเพชรน้ำเอกถูกเก็บไว้มิดชิด ในตู้นิรภัยแล้ว จะมีใครได้ชมความงามของ เพชรเม็ดนั้นบ้าง กัลยาณมิตร ๔๓ Kalyanamitra.org