เหตุการณ์อุบัติเหตุและการช่วยเหลือ : หน้า 109/124

มีนาคม ๒๕๓๒ หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีรถโดยสารคันหนึ่ง แต่มาจากทางทิศใต้ เมื่อมาถึงจุดที่เกิดอุปัทวเหตุ คนขับได้ชะลอความเร็วลงและหยุดจอดรถชิดขอบถนน ด้านซ้าย บรรดาญาติโยมผู้ประสบอุปัทวเหตุต่างดีอกดีใจ ที่จะได้ขึ้นรถหนีไปเสียจากภาพอันน่าเศร้า ทุกคน ต่างกุลีกุจอเก็บข้าวเก็บของรีบไปขึ้นรถโดยสารคันนั้น คนที่เจ็บหนักก็ถูกเพื่อนผู้โดยสารช่วยหามไปขึ้นรถ คนที่เจ็บไม่หนักเกินไปก็พยายามเดินกระย่องกระแย่ง ไปเอง ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ได้แสดงออกมาให้เห็น อย่างชัดเจนอีกครั้งหนึ่งในคราวนี้ ทุกคนพยายามรีบเร่ง ไปสู่รถโดยสารแบบตัวใครตัวมัน ขณะที่เหตุการณ์ วุ่นวายกำลังดำเนินไปอยู่นั่นเอง เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็เดิน สิ่งที่อาตมาได้เห็น ทําให้อาตมาแทบช็อก อาตมาเห็นอะไร มัน อย่างหนึ่งลักษณะคล้ายคน มีผ้าคลุม ตั้งแต่ศีรษะตลอดเท้า ยืนด่าทะมึน ยู่ใต้ร่มไม้ อาตมาบอกไม่ถูกว่า ขณะนั้นกลัวมากเพียงใด กะโผลกกะเผลกเข้ามาหาอาตมา แล้วพูดด้วยเสียง ละล่ำละลักว่า “ท่านอาจารย์ครับ ท่านต้องอยู่กับผมนะครับ ท่านต้องอยู่กับผม อย่าทิ้งผมไปนะครับ” ว่าแล้ว เขาก็เข้ามาจับชายจีวรอาตมาไว้ อาตมาจ้องดูเขาอย่าง งง ๆ แล้วถามว่า “โยมจะอยู่ที่นี่ทำไม รีบไปขึ้นรถกับเขาซีประเดี๋ยว จะไม่ทันเขาเร็ว ๆ เข้า” และ เด็กหนุ่มคนนั้นมองดูอาตมาด้วยสายตาวิงวอน มีน้ำตาไหลซึมออกมาเต็มเบ้าตาตอบว่า “โธ่ ท่านอาจารย์! ผมจะทิ้งศพเพื่อนกับศพพี่ไปได้ อย่างไรครับ? ผมจะต้องรออยู่ที่นี่จนกว่าตำรวจจะมา สอบสวน” เมื่อได้ยินคำตอบของเขา อาตมาก็จำได้ทันทีว่า เขาเป็นเด็กเก็บค่าโดยสารอีกคนหนึ่งบนรถโดยสาร เคราะห์ร้ายคันนั้น เขาคงขวัญเสียเมื่อเห็นคนอื่น ๆ กำลัง รีบเร่งไปขึ้นรถโดยสารคันใหม่ ทำว่าจะทิ้งเขาไว้กับ ซากศพและซากรถภายในป่าแต่คนเดียว เมื่อมองไม่เห็น ใครพอจะเป็นที่พึ่งได้เขาจึงเข้ามาวิงวอนอาตมาในยาม สูญเสีย ในยามเศร้า ในเมื่อชีวิตอยู่ในห้วงมหันต ทุกข์ย่อมไม่มีที่พึ่งอื่นใดจะให้ความอบอุ่นใจได้ดี ไปกว่าพระรัตนตรัย เด็กหนุ่มคนนี้คงจะเคยสวดบท ว่า “สังฆัง สรณัง คัจฉามิ” มานับครั้งไม่ถ้วนในชีวิต ของเขา แต่เขาคงเข้าใจความหมายของบทสวดนั้นอย่าง แจ่มแจ้งในคราวนี้โดยไม่ต้องสวด “โยมไม่ต้องวิตก” อาตมาตอบ เด็กหนุ่มยิ้มออก มาได้ทั้ง ๆ น้ำตา แล้วก้มลงกราบอาตมา กัลยาณมิตร ๑๐๗ Kalyanamitra.org