การออกค่ายและการอบรมธรรมทายาท : หน้า 48/124

ลืมตาเห็นแต่ผู้อื่นอยู่ร่ำไป หลับตาลงได้ภาพตัวเอง เด่นชัด การออกค่ายเป็นกิจกรรมที่มีประโยชน์ ต่อนักศึกษาและเยาวชนมากกิจกรรมหนึ่ง เพราะสามารถช่วยให้ผู้เข้าร่วมสามารถปรับตัว ให้เข้ากับผู้อื่นได้ มีความรับผิดชอบงานใน หน้าที่ของตนเอง สามารถช่วยตนเองในเรื่อง ต่าง ๆ ได้ตามสมควร มีความเชื่อมั่นในตัวเอง สูง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ย่อมจะเป็นปัจจัยสำคัญในการ ดำรงชีวิต เมื่อเยาวชนเติบใหญ่ต่อไปในภาย หน้า พระสมชายเคยมีประสบการณ์ในการ ออกค่ายมาพอตัวทีเดียว ครั้นเมื่อได้ไปร่วม โครงการอบรมธรรมทายาทและอุปสมบทหมู่ ท่านกลับเห็นว่า ผลดีของกิจกรรมค่ายเยาวชน นั้น ยังด้อยกว่าโครงการอบรมธรรมทายาท มากมายนัก “เมื่อก่อนมาอบรมพระก็คิดว่า ตัวเอง เป็นคนดีทุกประการ แต่ที่ไหนได้ พอเข้ามา อบรมครั้งนี้ ก็ได้พบข้อบกพร่องของตัวเอง เยอะแยะไปหมด แต่ก็ไม่ถึงขั้นร้ายแรงฉกาจ ฉกรรจ์อะไรหรอกนะ อย่างเช่นเรื่องดื่มเหล้า ก็มีบ้างนิดหน่อย ส่วนมากเป็นเรื่องผิดศีล ข้อ ๔ ก็พยายามพูดให้น้อยลง สำหรับการนั่งสมาธิของพระนั้น ยังไม่ดี นัก กำหนดนิมิตไม่ได้ เพียงได้แค่สบายใจ ได้สำรวจข้อบกพร่องของตัวเอง ได้อดทน มีสติเตือนตัวเองตลอดเวลา สามารถพิจารณา ได้ด้วยเหตุผลถึงเรื่องของกฎแห่งกรรม ทำดี ต้องได้ดี ทำชั่วก็ต้องได้ชั่ว เพียงแต่ว่าผล ของกรรมจะปรากฏช้าหรือเร็วเท่านั้น” สามสิ่งนี้เกี่ยวเนื่องกัน ต้องอาศัยซึ่งกัน และกัน การทำสมาธิเป็นการทำใจให้สงบ เมื่อใจสงบ ปัญญาก็เกิด คนมีปัญญาถึงจะ มองเห็นคุณค่าของศีล สมาธิ ปัญญา แต่คนที่รักษาศีลไม่ได้ หรือคนไม่มีศีล ใจก็ ไม่สงบ ไม่รู้จักคุณค่าของการทำสมาธิ ปัญญา ก็ไม่เกิด หากจะมีความคิดในการทำสิ่งต่าง ๆ ก็เข้าลักษณะมิจฉาทิฐิ เช่น หวังรวยด้วยการ ค้ายาเสพย์ติด ตั้งแก๊งลักรถยนต์เป็นต้น พระ จึงคิดว่าทั้งการรักษาศีล และการทำสมาธิ เป็นเรื่องจำเป็นสำหรับทุก ๆ คน บางคน อาจจะมองว่า การทำสมาธิเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าได้ฝึกบ่อย ๆ แล้วจะง่ายไปเอง” เด็กจำเป็นต้องเข้าวัดยิ่ง กว่าคนแก่ ยึดถือปฏิบัติเพื่อดำรงชีวิตอย่างมีสาระและ คุณค่าเลย แต่ช่วงเวลาสองเดือนของการ อบรมธรรมทายาท และบวชที่วัดพระ ธรรมกายนี้ พระได้รู้ซึ้งถึงความยิ่งใหญ่ ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและ พระพุทธศาสนา ตลอดถึงหลักธรรมสำคัญ ที่คนเราจะต้องถือปฏิบัติเพื่อสันติสุขและ ความเจริญก้าวหน้าของตนเองและประ เทศชาติ ด้วยเหตุนี้ พระจึงเห็นว่า คนเรา จำเป็นต้องเข้าวัดศึกษาธรรมะตั้งแต่ยัง เด็ก" เสียงเพลงกองทัพธรรม ทวีกำลังใจในการเดิน บทความธุดงค์ “พระมองในแง่ที่ว่า คนแก่ก็คือคนที่ ใกล้จะหมดบทบาทแล้ว ซึ่งคงจะมีเวลาทำ คุณประโยชน์ให้แก่สังคมได้น้อยกว่าเด็กหรือ คนหนุ่มสาว คนแก่ที่เข้าวัดส่วนมากก็มุ่งหา ความสงบในบั้นปลายชีวิตของตัวเอง ผิดกับ เด็กหรือเยาวชนซึ่งจะต้องมีบทบาทในสังคม อีกนาน จึงจำเป็นที่จะต้องได้รับการปลูกฝัง คุณธรรมอย่างถูกต้อง การปลูกฝังคุณธรรม ในโรงเรียนหรือสถาบันการศึกษา เท่าที่พระ ศีล สมาธิ ปัญญา แยกกัน มีประสบการณ์มานั้น พระว่ายังน้อยเกินไป ไม่ได้ เอาอย่างนี้ดีกว่า พระอยากจะพูดว่า ตลอด “ความประทับใจในระหว่างอบรม สองเดือนนั้น มีมากมายหลายประการ คงจะ เป็นสิ่งตรึงตราอยู่ในจิตใจไปตลอดชีวิต อย่าง เช่นการเดินธุดงค์ ลงมาจากเขาใหญ่แล้ว พักที่ วัดในระหว่างทาง พอตอนตีสี่พระพี่เลี้ยงจะ ปลุกด้วยเสียงเพลงกองทัพธรรม โดยใช้ลำโพง ตัวใหญ่เสียงกระหึ่ม พวกเราทุกคนต่างลุกขึ้น เก็บกลดด้วยใจฟู มีกำลังใจที่จะปฏิบัติกิจเพื่อ พระศาสนาต่อไปเป็นทวีคูณ ความง่วงเหงา หาวนอนหายเป็นปลิดทิ้ง พร้อมที่จะเดินเท้า ต่อไปอีกหนึ่งโยชน์ ลองถามพระธรรมทายาท ชีวิตของพระที่ผ่านมาจนเกือบจะจบมหา รูปอื่น ๆ หลายรูปก็รู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน “พระเห็นว่า ศีล สมาธิ ปัญญา ทั้ง วิทยาลัยอยู่แล้วนี้ พระยังไม่เคยมีหลักจะ ๔๖ กัลยาณมิตร - ครั้นวันสุดท้ายที่เดินทางกลับไปถึงวัด มีนาคม ๒๕๓๒ Kalyanamitra.org