การทำงานและความสำเร็จของคาร์เวอร์ : หน้า 106/124

III “น่าขายหน้า” วิลสันเริ่มรู้สึกโกรธ “คนมีค่าอย่าง” “ขายหน้าอะไร” เสมียนย้อนถาม “เขาไม่ต้อง การรับเงินเดือนขึ้นต่างหาก ทางการจะขึ้นให้เขา ตั้งหลายหน” เสมียนเก็บเช็คเข้าในตู้นิรภัย “ถ้าท่านคิดว่า การดู สมุดเดี๋ยวนี้จะลำบาก คอยไว้จนเช็คฉบับนั้นกลับมาจาก ธนาคารในมอนต์กอเมรี่ก่อนก็ได้” ต่อมาอีกหนึ่งสัปดาห์ เสมียนได้ชูกระดาษแผ่น หนึ่งให้นายวิลสันดู แล้วพูดว่า “อยู่นี่แล้ว เราเข้าไปค้นหาสมบัติกันเดี๋ยวนี้เถอะ” เขาเข้าไปในห้องนิรภัยมหึมาด้วยกัน จากที่เก็บ อันมีระเบียบค้นหาแฟ้มที่มีฝุ่นจับอยู่เกรอะกรังนั้น เขา ทั้งสองได้ดึงเอาสมุดเช็คเล่มเมษายน-พฤษภาคม ค.ศ. ตัวอย่างมาให้คาร์เวอร์ คาร์เวอร์ก็บอกว่าเป็นโรคอะไร และจะรักษามันได้อย่างไร หลังจากที่การพยากรณ์โรค และวิธีรักษาได้ถูกพิสูจน์ว่าถูกต้องแล้ว ชาวไร่เหล่านั้น ได้ส่งเช็คหนึ่งร้อยดอลล่าร์มาให้เขาและสัญญาว่าจะ ส่งให้เท่านี้ทุกเดือนเป็นประจำ คาร์เวอร์ได้ส่งเช็คนั้น คืนไปกับเมล์เที่ยวกลับ โดยบอกไปว่าพระเจ้าไม่ได้ เรียกค่าใด ๆ สำหรับการปลูกถั่วลิสง และเขาก็จะ เรียกค่าใด ๆ สำหรับการรักษาโรคไม่ได้เหมือนกัน ต่อมามีอุตสาหกรรมกลุ่มหนึ่ง ซึ่งได้นำเอา กรรมวิธีสำหรับเปลี่ยนแปลงแผ่นไม้ฝาน (wood sha- vings) ให้เป็นหินอ่อนเทียมมาใช้ เขาได้เสนอเงินเดือน จำนวนมากให้คาร์เวอร์เพื่อให้ทำงาน “แต่ลองคิดถึงประโยชน์ต่าง ๆ ทั้งหมดที่เขาอาจจะ ๑๙๑๕ ออกมาพลิกหน้าสมุดดูก็พบต้นขั้วของเช็คฉบับ ทำได้ด้วยจำนวนเงินที่เขาปฏิเสธไปแล้ว” คนจำนวนมาก ที่อยู่ในมือ เขาเก็บเช็คเข้าไว้ในสมุด แล้วนำเข้าเก็บไว้ ตามที่ “เมื่อข้าพเจ้าจากอาลาบาม่ามาใน พ.ศ. ๒๔๖๘ (ค.ศ. ๑๙๒๕) ดร.คาร์เวอร์ยังเบิกเช็คปี ๒๕๕๙ (ค.ศ. ๑๙๑๖) ไปยังไม่หมดเลย” เอิล วิลสัน กล่าวในวันนั้น จะต้องร้องอุทาน ไม่ต้องสงสัยเลย ปุถุชนอาจใช้เงินจำนวนที่คาร์ เว่อร์ไม่ยอมรับไปทำอะไร ๆ ได้มาก แต่ไม่ใช่สำหรับ ดร.คาร์เวอร์ คาร์เว่อร์เป็นผู้พำนักอาศัยอยู่ในโลกมนุษย์ สิ่งที่เป็นวัตถุได้ถ่วงเขาให้ติดอยู่ เขาทรงตัวอยู่บน พื้นพิภพอย่างหลวม ๆ ปีกของเขามิได้ถูกมัดตรึงอยู่ กับโลกธรรม บ้านเรือน ที่ดิน เงินในธนาคาร เงิน ประกันภัย เพชรนิลจินดา ตลอดจนทองคำเหล่านี้ “พิภพเป็นของพระเจ้า” ขณะที่ประชาชนทั้งปวง รอบตัวเขาพากันพูดถึงเงิน ทำงานเพื่อเงิน เหงื่อออก เพื่อเงิน ถูกเกลียดชังเพราะเงิน และตายเพราะ พยายามจะหาเงินเพิ่มขึ้นนั้น คาร์เวอร์ก็ลงมาจาก ปุถุชนต้องการสำหรับความมั่นคงปลอดภัย แต่ สวรรค์ชั้นใดชั้นหนึ่งค่อย ๆ เจริญรุ่งเรืองขึ้นเป็น ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์ ไม่รู้สึกจำเป็นที่จะต้องการ เจ้าของพิภพแห่งโลกมนุษย์ สำหรับคาร์เวอร์นั้น มันเลย เงินเป็นเพียงความสะดวก เงินเป็นวัตถุกลาง ง่าย เตียงที่เขาลงนอนพักผ่อนได้ แผ่นดินของพระเจ้า แก่การแลกเปลี่ยน เขาใช้มันเฉพาะเมื่อต้องการ ที่เขาอาจขุดค้นเอามาบำรุงกำลังให้ทรงอยู่ได้ แสงทอง ส่วนมากเขาไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้เงินเลย ของตะวันและหยาดน้ำค้างอันเย็นเป็นประกายในยาม เรื่องนี้จะเป็นการวางท่าหรือเสแสร้งแกล้งทำ เช้าตรู่ เหล่านี้นั้นเขามีอยู่แล้ว และยิ่งกว่านั้นอีก ก็หามิได้ เพราะเงินจำนวนมากอย่างไม่น่าเชื่อ ได้ถูกเสนอมาเพื่อจะเอาตัวเขาไปจากทัสดี ก็ยัง ไม่เป็นการยั่วให้เขายอมตามได้ เขามีเงินตามที่เขา ต้องการทั้งหมดแล้ว ต่อจากนั้นจะมีเรื่องอะไรอีก เล่า “ฉันจะเอาเงินที่เพิ่มขึ้นไปทำอะไร” เขาถาม ด้วยใจจริง - ไร่ถั่วลิสงของชาวไร่ผู้มั่งคั่งหลายคนในฟลอริดา ได้ถูกโรครบกวนและทำให้เสียหาย ชาวไร่ได้ส่งเถา ๑๐๔ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org