การเผชิญหน้ากับความกลัว : หน้า 110/124

เมื่อคนโดยสารขึ้นนั่งเรียบร้อยแล้ว รถโดยสาร คันนั้นก็ออกแล่นหายลับโค้งไปทางทิศเหนือ ทิ้งแต่ลำฝุ่น สีขาวมอ ๆ ไว้เบื้องหลัง เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น และเสร็จสิ้นลงโดยเร็วดุจฉากประกอบย่อย ๆ ฉากหนึ่ง ในภาพยนตร์เรื่องยาว อาตมานึกขำอยู่ในใจที่ คำถามของอาตมาคงจะจี้ใจดำของเด็กหนุ่มเข้าถนัดใจ เขาสะดุ้งสุดตัวแล้วก็หันไปมองรอบตัว ครู่ใหญ่ผ่านไป ถึงถามอาตมาแทนที่จะตอบ “ท่านอาจารย์ไม่กลัวหรือ?” “กลัวอะไร?” อาตมาถาม เด็กหนุ่มไม่ตอบได้แต่ “เมื่อก่อน อาตมาเคยกลัวผีเหมือนกัน” อาตมา พูดต่อไป “แต่เวลานี้เลิกกลัวแล้ว” “ท่านทำอย่างไรถึงหายกลัว?” เด็กหนุ่มถามด้วย ท่าทางสนใจ ก่อนหน้านี้เล็กน้อย คนเหล่านั้นต่างรุมล้อมอาตมา มองไปทางศพเพื่อนตาไม่กะพริบ ทำให้อาตมาเดาออก แย่งกันนิมนต์อาตมาไปสู่เคหสถานของเขา แต่พอ ว่าเขากลัวอะไร มีรถโดยสารผ่านมาเป็นโอกาสอันดีที่จะได้กลับบ้าน ทุกคนต่างรีบเร่งไปขึ้นรถอย่างชุลมุน ไม่มีใครแม้แต่ คนเดียวออกปากนิมนต์ให้อาตมาไปด้วย หรือแม้แต่ กล่าวคำอำลา อย่างไรก็ดี อาตมาได้สงบใจแผ่เมตตา จิตแก่ทุก ๆ คน อธิษฐานขอให้เขากลับถึงเคหสถาน ของเขาโดยสวัสดี แล้วก็หันไปมองดูเด็กหนุ่มซึ่งกำลัง นั่งมองดูรถของเขาด้วยสายตาแสดงความหมดหวัง เขาหันไปมองดูถนนด้านทิศเหนือเป็นครั้งคราว แล้วก็ ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เวลาย่อมผ่านไปอย่าง เชื่องช้าเสมอสำหรับผู้รอคอย บัดนี้ พระอาทิตย์ได้เคลื่อนคล้อยลับแนวป่าลงไป แล้วแสดงว่าราตรีกาลกำลังใกล้เข้ามา บรรยากาศ รอบบริเวณเริ่มเย็นลงและสงบเงียบยิ่งขึ้น อาตมาสังเกต เห็นว่าเด็กหนุ่มผู้น่าสงสารผุดลุกผุดนั่ง ตลอดเวลาแสดง ความกระวนกระวายใจเต็มที่ “เรื่องมันยาว แต่อาตมาจะเล่าให้ฟัง เมื่อแรก บวชอาตมาไปอยู่ในป่าช้ากับอาจารย์ วันแรกอาจารย์ สั่งให้ปักกลดอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ หลุมฝังศพผีตายโหง ซึ่งเขาเล่าลือกันในแถบนั้นว่าดุมาก เคยหลอกคนหลายคน ส่วนท่านอาจารย์ไปปักกลดอยู่ ณ ที่อีกแห่งหนึ่งไกล ออกไปประมาณ ๒๐๐ เมตร อาตมาบอกท่านอาจารย์ ว่า วันแรกขออยู่ใกล้ ๆ ท่านก่อน ท่านกลับดุเอา ท่าน บอกว่าเป็นพระเจ้ามีศีล ๒๒๗ บริบูรณ์ ประเสริฐกว่า มนุษย์และอมนุษย์ใด ๆ แล้วจะต้องกลัวอะไรอีก อีก ประการหนึ่ง ที่พาคุณมาอยู่ป่าช้านี้ก็เพื่อให้คุณได้ศึกษา ความกลัว จะได้รู้จักกับหน้าตาของความกลัว แล้วจะได้ “ป่านนี้ยังไม่มาเลย” เขาพูดออกมาด้วยท่าทาง เอาชนะความกลัวได้ในที่สุด คืนนั้นอาตมาต้องฝืนใจ ปริวิตกอย่างเต็มที่ “ถ้าเขาไม่มาเราจะทำอย่างไรครับ? อยู่ริมหลุมฝังศพนั้นตลอดคืน พอมีดลงอาตมารีบเข้า ท่านอาจารย์” “เราก็ต้องนั่งเฝ้าศพอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะมา” ในกลดไหว้พระสวดมนต์ แผ่เมตตาแล้วก็นั่งสมาธิ พอ นั่งได้สักประเดี๋ยว ก็ได้ยินเสียงหมาเห่าหอนอย่างเยือกเย็น “ถ้าคืนนี้ เขาไม่มาตลอดคืนล่ะ?” เขาพูด ตาคง จับใจ ดังแว่วมาจากทางหมู่บ้านซึ่งอยู่ห่างออกไปประ ยังจ้องไปที่ร่างอันปราศจากวิญญาณของเพื่อนและลูกพี่ มาณ ๒ กิโลเมตร อาตมาเกิดความหวาดกลัวจน “เราก็ต้องนั่งเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดคืน โยมกลัวหรือ?” ขนลุกซู่ไปทั้งตัว จิตใจวุ่นวายจนไม่เป็นอันทำสมาธิ อาตมาตอบ ๑๐๘ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org มีนาคม ๒๕๓๒