ความกลัวและการทำสมาธิ : หน้า 111/124

มีนาคม ๒๕๓๒ พอเสียงหมาเห่าจากทางหมู่บ้านสงบลง ก็ได้ยินเสียง คิดว่าบัดนี้ผีตายโหงคงกระโดดลงมาเล่นงานแน่ ๆ หมาเห่าหอนอย่างโหยหวนดังขึ้นภายในป่าช้าไกล ๆ แต่แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาตมาค่อย ๆ คลายมือ กับที่อาตมาอยู่นั่นเอง ทุกครั้งที่ได้ยินหมาหอน อาตมา ออกจากศีรษะแล้วก็แหงนหน้ามองขึ้นไปดูข้างบน แต่ ไม่เห็นอะไรนอกจากซี่กลดและความมืด อาตมาถอน รู้สึกเย็นที่สันหลังวูบตัวแข็งทื่อไปทีเดียว พยายามสงบใจ ทำสมาธิ แต่ไม่สามารถจะปราบจิตใจที่กระสับกระส่าย หายใจอย่างหนักหน่วง แล้วก็เริ่มต้นท่องกรณียเมตตสูตร วุ่นวายเพราะความกลัวได้ ใจมันคิดแต่ว่าผีตายโหง ใหม่ แต่ทว่าไปได้ประเดี๋ยวเดียวก็ได้ยินเสียงอันน่า กำลังมาเล่นงานเราแล้ว พอเสียงหมาหอนสงบลง ก็มีเสียงใบไม้ดังซู่ซ่าเหนือศีรษะ อาตมาสะดุ้งสุดตัว ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คิดว่าบัดนี้ผีตายโหงคงมาอยู่ บนต้นไม้แน่แล้ว ขณะนั้นไม่มีกะจิตกะใจที่จะทำสมาธิ สะพรึงกลัวดังขึ้นบนต้นไม้ มันเป็นเสียงประหลาด ซึ่งอาตมาไม่เคยได้ยินมาก่อน มีสำเนียงคล้าย เสียงวัวร้องดังก้องสนั่นป่าช้า อาตมาเข้าใจว่าตัวที่ ทำเสียงเช่นนั้นได้จะต้องมีรูปร่างขนาดใหญ่มหึมา เลย คิดจะวิ่งไปหาท่านอาจารย์ท่าเดียว แต่ครั้นจะทำ ทีเดียว เสียงนั้นดังขึ้นอีกหลายครั้ง แต่ละครั้งทำให้ อย่างนั้นก็นึกละอายใจตัวเอง ทั้งนึกเกรงใจท่านอาจารย์ อาตมารู้สึกเย็นวูบในกระดูกสันหลัง และทุกครั้งที่เสียง จึงจำใจทนอยู่ในกลดนั้นด้วยความทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง นั้นดังขึ้น ก็มีเสียงแบบเดียวกันดังตอบมาจากที่ไกล เสียง ภาวนาอยู่ในใจขอให้คืนอันน่าสะพรึงกลัวนั้นผ่านไป ประหลาดนั้นดังโต้ตอบกันอยู่ครู่ใหญ่ แล้วก็มีเสียงดัง เร็ว ๆ แต่รู้สึกคล้ายกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งอยู่กับที่ เสียแล้ว ๓ ๓ วันนั้นเป็นแรม ๓ ค่ำ เดือน ๓ พระจันทร์ที่ส่อง แสงสว่างไสวอยู่บนท้องฟ้า ทำให้ป่าช้าแห่งนั้นไม่มืดมิด โครมครามอีกครั้งหนึ่งบนต้นไม้ หลังจากนั้นก็มีแต่ ความเงียบความหนาวเย็นของบรรยากาศในป่าช้า ความเงียบดำเนินไปนานมาก จนอาตมาคิดว่า คงไม่มีอะไรที่น่าหวาดกลัวเกิดขึ้นอีกแล้ว บางทีผีตายโหง เกินไป มองผ่านผ้ามุ้งกลดออกไปข้างนอกยังคงเห็น ที่ว่านั้นอาจจะสู้กับพลังกรณียเมตตสูตรของอาตมาไม่ได้ สุมทุมพุ่มไม้เป็นรูปร่างชัดเจน แต่ในยามที่จิตใจกำลัง หรืออาจจะสู้ได้ แต่ไม่สนใจจะทำการหลอกหลอนต่อไป ถูกความกลัวครอบงำเช่นนั้น พุ่มไม้ที่มองเห็นดูเป็น ก็ได้ อาตมารู้สึกสบายใจขึ้นมาก จึงค่อย ๆ เหยียดขา ผีปีศาจคอยจ้องตะครุบอาตมาไปหมด อาตมาหลับตา ออกคลายความเมื่อยขบอันเกิดจากการนั่งท่าเดียวมา เสียแล้วก็ท่องบ่นกรณียเมตตสูตรซึ่งเขาว่ากันผีได้เป็น การใหญ่ แต่เป็นการท่องแบบจับต้นชนปลายไม่ถูก เพราะสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัววกไปวนมาจนไม่รู้ขึ้นต้น จึงเกิดเสียงดังกรอบแกรบขึ้น แม้จะเป็นเสียงเล็กน้อย ตลอดเวลา เนื่องจากอาตมากวาดใบไม้แห้งมารวมกัน เป็นกองแล้วปูผ้าอาบน้ำฝนกับใช้เป็นที่นอน เมื่อขยับตัว เมื่อไรลงท้ายเมื่อไร ถ้าสูตรนั้นกันผีได้จริง ก็คงใช้ไม่ได้ ผลสำหรับคราวนั้น แต่ในบรรยากาศอันเงียบสงัดเช่นนั้นรู้สึกว่าดังมากพอดู เสียงอาตมาขยับขานั้นเองได้ก่อให้เกิดเสียงดังประหลาด ขึ้นจากบริเวณใกล้ ๆ กลดของอาตมาแล้วดังเป็นทาง หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงดังโครมครามบน ต้นไม้ อาตมายกมือทั้งสองขึ้นกุมศีรษะโดยไม่รู้สึกตัว หายเข้าไปในป่าช้า เป็นเสียงคล้ายสัตว์ขนาดใหญ่วิ่งฝ่า Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๐๙