การเผชิญหน้ากับความกลัว : หน้า 112/124

- ใบไม้แห้งหนีไปด้วยความกลัว เสียงนี้ทำให้อาตมาตกใจ บ้าง แต่ไม่เกิดความหวาดกลัว เพราะว่าสิ่งนั้นจะเป็น อะไรก็ตาม ถ้าได้วิ่งหนีในลักษณะนั้นก็แสดงว่ามันกลัว เรา เมื่อมันกลัวเราอย่างนั้น เราก็ไม่ต้องกลัวมัน อาตมาคิดว่า ได้นั่งมานานมากแล้ว ควรจะนอน พักผ่อนเสียที จึงเอนกายลงนอนเอาศีรษะวางบนห่อผ้า ขณะที่กำลังนอนคิดอยู่นั่นเอง หูแว่วได้ยินเสียงคล้าย ๆ ฝีเท้าคนกระทบพื้นดินดังมาแต่ไกล เมื่อเอาหูทาบกับ หมอนแบบนายพรานดักฟังเสียงสัตว์ก็ได้ยินเสียงนั้นดัง ตึง ๆ เป็นจังหวะอย่างชัดเจนและดังใกล้เข้ามาทุกขณะ ความกลัวซึ่งเพิ่งระงับลงได้กลับมาท่วมทับหัวใจของ “พอแล้วครับ ท่านอาจารย์อย่าเล่าต่อไปอีกเลย ผมไม่อยากฟังแล้ว” เขาพูดเป็นทำนองวิงวอน - “อ้าวก็ไหน โยมบอกว่าอยากฟังวิธีปราบความ กลัวยังไง?” “จริงครับ อยากฟังก็อยากฟัง กลัวก็กลัว” เขาตอบ ยิ้มแหยๆ เอาตอนนี้ไว้เล่าเวลาอื่นเถอะครับ ขอให้ ท่านอาจารย์เล่าตอนหายกลัวแล้วเถอะ เผื่อว่าผมจะได้ หายกลัวบ้าง” อาตมามองดูเด็กหนุ่มด้วยความขำผสมกับความ สงสารแล้วพูดว่า “เอาละ ถ้าอย่างนั้นอาตมาจะเล่าตอนสว่างแล้ว อาตมาอีกครั้งหนึ่ง คิดว่าคราวนี้คงเป็นผีตายโหงแน่ ๆ พอรุ่งเช้าอาตมาก็ไปกราบท่านอาจารย์ ท่านถามว่า อาตมาลุกขึ้นนั่งแล้วก็เตรียมการป้องกันตัวด้วยกรณีย เมตตสูตรทันที เสียงประหลาดนั้นดังใกล้เข้ามาทุกที จากทางด้านขวามือ คราวนี้แทนที่จะเป็นเสียงดังตึง ๆ กลับเป็นเสียงสวบสาบแบบเสียงเท้าคนเหยียบใบไม้แห้ง เมื่อเสียงนั้นดังเข้ามาใกล้กลดอาตมาในระยะประมาณ ๓ หรือ ๔ วาก็หยุดชะงักลง อาตมาจึงหยุดสวดกรณีย เมตตสูตร ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองผ่านผ้ามุ่งกลดออกไปยัง “เป็นไงกลัวไหม?” อาตมาตอบท่านว่า “กลัวมากครับ” ท่านพูดว่า “ดีมาก ไหนลองบอกซิว่าได้เห็นหรือ ได้ยินอะไรบ้าง?” อาตมาได้เล่าให้ท่านฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่ได้ยิน เสียงหมาเห่าหอนจนถึงได้เห็นตัวปีศาจยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ทิศทางนั้น สิ่งที่อาตมาได้เห็นทำให้อาตมาแทบ ปีศาจนั้นเรียกชื่ออาตมาเบา ๆ อาตมาได้ออกปากแผ่ ช็อก อาตมาเห็นอะไรอย่างหนึ่งลักษณะคล้ายคน ส่วนบุญให้ปีศาจตนนั้นและบอกให้ไปผุดไปเกิดเสีย มีผ้าคลุมตั้งแต่ศีรษะตลอดเท้ายืนดำทะมึนอยู่ใต้ ปีศาจตนนั้นเดินวนรอบกลดอาตมาหนึ่งรอบแล้วก็เดิน ร่มไม้ อาตมาบอกไม่ถูกว่าขณะนั้นกลัวมากเพียงใด หายไป รายละเอียดตอนหลังนี้อาตมาไม่ได้เล่าให้โยมฟัง พออาตมาเล่ามาถึงตอนนี้ เด็กหนุ่มก็กระเถิบเข้า มานั่งชิดอาตมา หน้าตาซีดเซียวและตัวสั่นด้วยความ หวาดกลัวปากก็พูดละล่ำละลักว่า “ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์! ช่วยผมด้วย” “ไม่ต้องกลัว ไม่มีอะไรหรอก นี้เป็นแต่เพียงเรื่อง เก่าเล่าใหม่” อาตมาปลอบเขาด้วยความสงสาร ๑๑๐ กัลยาณมิตร เพราะมันน่ากลัวเกินไป ท่านอาจารย์พูดว่า “ดีมาก เธอทราบหรือยังว่ารสชาติของความกลัว เป็นอย่างไร? อาตมาตอบรับท่านว่าทราบแล้วและเล่า ให้ท่านฟังว่า ตอนที่กลัวอย่างเต็มที่นั้นรู้สึกตัวแข็งทื่อ หายใจแทบไม่ออก เหงื่อกาฬไหลออกมาชุ่มโชกตัว มีนาคม ๒๕๓๒ Kalyanamitra.org