การสนทนาเกี่ยวกับครีม : หน้า 104/124

(Manet) ได้กล่าวไว้ว่า ในเวลาเช้าตรู่กองฟางจะปรากฏ อยู่ที่มีถั่วลิสงอยู่มากเกินไป ไม่เป็นครีม” เป็นสีชมพู และเขา” “ใช่แล้ว” ดร.คาร์เวอร์เห็นพ้องด้วย “มูลธาตุของ “เหลวทั้งเพ” นายพาลเมอร์พลุ่งออกมา “กิน ครีมทั้งหมดมีอยู่ในนั้น แต่การเอามารวมกันตามวิธี อาหารกันดีกว่า" ดร.คาร์เว่อร์ เห็นนายพาลเมอร์แสดงอาการไม่ พอใจ ซึ่งอาการนี้ยิ่งทวีขึ้นอีกในเมื่อเขาให้หญิงรับใช้ รินกาแฟอันร้อนเป็นไอลงในถ้วยของเขา ใส่น้ำตาล หนึ่งช้อนและเท “ครีม” จำนวนมากจากเหยือกอันเล็ก เท่านี้อาหารเช้าของเขาก็สมบูรณ์ทีเดียว แล้วเขาก็ยก ถ้วยกาแฟขึ้นจดริมฝีปาก แต่กลับลดลงแทบทันที ขมวด คิ้วพลางตรึกตรองอยู่ นางว็อคกิ้นส์กำลังคนกาแฟและจ้องดู นาง ร้องเรียกหญิงรับใช้อย่างเฉียบขาด “แม่หนู ครีมนี้มีรสเปรี้ยว วิลสันก็ลงมติอย่างเดียวกัน แน่นอนครีมลอย เป็นฝาอยู่ในถ้วยของเขาแล้ว แต่แปลกที่ถ้วยกาแฟได้ ส่งกลิ่นอย่างหนึ่งออกมาทำให้เขานึกถึง ถั่วลิสง เขาได้ ตั้งใจที่จะชิมดู พอยกล้วยขึ้นจดริมฝีปาก ก็แลเห็น ดร. คาร์เวอร์กำลังเฝ้าดูเขาอยู่ด้วยสายตาที่จดจ่อ แล้วเขา ก็รู้ได้ว่ามีอะไรเกี่ยวกับถั่วลิสงเข้าไปอยู่ในกาแฟนั้นแล้ว รสของมันดูไม่ผิดไปได้เลย “ท่านชอบไหม” เสียงของคาร์เวอร์แสดงว่าอยากรู้ “ไม่ ไม่ชอบ” วิลสันตอบตรง ๆ “ฉันไม่ชอบ” คาร์เวอร์ถอนหายใจลึก หญิงรับใช้เข้ามาหา นางชี ถือเหยือกและเริ่มต้นชี้แจงว่า “ครีมนี้เป็น " แต่ ดร.คาร์เวอร์ ได้สะกิดให้เธอหยุดพูด แล้วเลื่อน เหยือกนั้นออกไปเสียด้วยตนเองพลางพูดว่า “มันไม่ดี มีครีมดีอยู่บนโต๊ะข้างโน้น แม่หนูช่วย ยกมาที่นี่ด้วยเถอะ" “แต่ฉัน" นักศึกษาหญิงรับใช้รู้สึกงวยงง "อย่าร้อนใจไปเลยว่าเธอได้ทำอะไรไป ไม่เป็นไร หรอก-ฉันเคลื่อนย้ายมันไปเอง ขณะนี้คนอื่น ๆ หันมาดูคาร์เวอร์ เขาเริ่มเข้าใจกัน แล้ว และชิมกาแฟเป็นการทดลอง “ท่านว่ามันมีอะไรผิดธรรมดาอยู่หรือ” เขาทั้งหลายรู้สึกภูมิใจอยู่บ้างที่ ดร.คาร์เวอร์ ของฉันก็ยังคงเป็นถั่วลิสงอยู่” ผู้มาใหม่ใคร่จะถามบ้างจึงว่า “ท่านทำของสิ่งนี้ ของเหล่านี้ จากถั่วลิสงไม่ใช่หรือ” คาร์เวอร์ก้มศีรษะรับ "ถ้าเช่นนั้นท่านจะหวังให้มันมีรสเป็นอย่างอื่น นอกจากถั่วลิสง ได้อย่างไร” ดร.คาร์เวอร์มองดูสมาชิกใหม่ในคณะอาจารย์ สายตาของเขาเหมือนกับจะเจาะให้ทะลุตลอดร่าง แล้วคาร์เวอร์ได้ถามอย่างคมคายว่า “เนยมีรสเหมือนหญ้าไหม” (ผู้แปลขออธิบายว่า เนยทำจากนม และนมมาจากหญ้าที่วัวกินเข้าไป ทำไม เนยจึงไม่มีรสเหมือนหญ้า) ก่อนที่ผู้มาใหม่จะหายใจได้สะดวก คาร์เวอร์ ก็ได้ลุกจากโต๊ะ และเดินผ่านห้องอาหารไปอย่างรีบร้อน เสียแล้ว “ท่านอย่าถือเขาเลย นายวิลสันเขาเป็นอย่างนั้น เอง” นางว็อคกิ้นส์ชี้แจง “ในการที่เขาทำให้เกิดความยุ่งทั้งหมดขึ้นนี้ ก็เพียง เพื่อจะเปลี่ยนเหยือกครีมเท่านั้นเอง” “กองฟางสีชมพู เขาพูดเรื่องอะไรกันก็ไม่รู้” *เขาเสียสติ “โอ ไม่ใช่” นางว็อตกินส์กล่าวขัดอย่างเร็ว เธอ หันหน้าไปหานายวิลสัน "อย่าเชื่อคนที่บอกท่านว่า ดร.คาร์เวอร์ไม่เป็น คนที่ฉลาด ครีมที่ทำจากถั่วลิสงเมื่อเช้านี้ปรากฏว่าไม่ดี ก็จริง แต่เขาจะพยายามทำมันต่อไป และเขาจะต้อง ได้ผลตามที่เขาต้องการ แล้วท่านจะเห็นเอง” ต่อมาก็มีเหตุทำให้นายวิลสันรำลึกถึงคำของ นางว็อตกินส์ที่กล่าวนี้ได้ เพราะครีมจากถั่วลิสงซึ่ง ดร.คาร์เวอร์ได้แก้ไขจนถึงที่สุดแล้วนั้น ไม่มีฝา ไม่มีอะไรที่คล้ายถั่วลิสงเลย รสและคุณภาพจัดเข้า อยู่ในครีม นหนึ่งทีเดียว เอิล วิลสันมาที่ทัสดี เพื่อทำงานในธนาคารที่เปิด ใหม่ เวลานี้สถาบันนี้ได้กลายเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีอะไร ๆ ได้อุตส่าห์ทำเสมือนหนึ่งอาศัยเขาเป็นที่ปรึกษาหารือด้วย เป็นของตนเองทั้งหมด มีที่ทำการไปรษณีย์ ห้องสมุด แต่ทว่ามื้อกาแฟของเขาก็เสียชวดไปแล้ว ๑๐๒ กัลยาณมิตร โรงสวด ร้านขายของ และบัดนี้มีธนาคารรับทำงานทาง “นี่น่ะ” นางว็อตกินส์เริ่มพูดอย่างช้า ๆ “ข้อใหญ่ การเงินทุกอย่างของโรงเรียน ณ ที่นี่เอง นายวิลสัน III มีนาคม ๒๕๐๒